Ο χρόνος και το πάθος που διοχετεύουν οι Έλληνες στον καυγά δείχνουν ότι δεν υπάρχει ίχνος συναίσθησης της πραγματικότητας. Το αντίθετο: το έθνος, χαρωπό αδημονεί να βρει νέα επιχειρήματα κατά των Ευρωπαίων. Μας λέτε εσείς απατεώνες; Και εμείς σας λέμε βάρβαρους και ναζιστές. Μια πρώτης τάξης ευκαιρία παρουσιάζεται: ο αδύναμος να βρίσει τον ισχυρό, ο χρεοκοπημένος τον εύρωστο. Καυγάς λοιπόν. Επί ίσοις όροις. Ωραία. Και μετά;

Δεν θα μας σώσουν οι γερμανικές αποζημιώσεις. Το πρόβλημα μας είναι τελείως άσχετο, πρακτικό και ξεκάθαρο: έχουμε έλλειμμα και δεν μπορούμε να το καλύψουμε. Όχι μακροπρόθεσμα. Εδώ και τώρα! Απειλείται η οικονομία μας, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις μας. Δουλειά δική μας δεν είναι να ψάχνουμε τι έγινε το 1945, αλλά να βρούμε τι θα κάνουμε το 2010. Θα σταματήσουν οι Έλληνες να φοροδιαφεύγουν μαζικά; Να ψάχνουν από τα 18 τους την αιώνια και αντιπαραγωγική θέση μισθοδοσίας; Να κάνουν υπερτιμολογήσεις στις επιχειρήσεις τους; Να λαδώνουν και να λαδώνονται μαζικά στα νοσοκομεία και τις πολεοδομίες; Να πουλάνε σε εξωφρενικές τιμές τον αέρα στα καταστήματά τους και μάλιστα μαύρο; Να μη δηλώνουν τους εργαζόμενους στα μαγαζιά τους; Για όλα αυτά ποιος θα αποζημιώσει εκείνους τους Έλληνες που είναι έντιμοι; Το τρίτο Ράιχ;

Αυτοί που σήμερα μιλάνε για Καλάβρυτα, αρχαίους τραγωδούς και τον Μεγάλο Κωνσταντίνο δεν έλεγαν ούτε κουβέντα για τις σοβαρές ευθύνες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Και τι να πουν; Όταν πιστεύεις ότι ως Έλληνας είσαι ανώτερος από τους άλλους, γιατί τους έδωσες τα φώτα σου ενώ εκείνοι πήδαγαν από δέντρο σε δέντρο, θεωρείς τον εαυτό σου αλάνθαστο. Εσύ ο μάγκας, αυτοί οι κουτόφραγκοι. Ευθύνη καμία.  

Από το χρέος δεν θα μας σώσει ο Πλάτωνας, ούτε ο Χίτλερ. Θα σωθούμε μόνο αν καθίσουμε να σκεφθούμε και να ενεργήσουμε. Αν δεχθούμε θυσίες που θα επιβάλλουμε εμείς στον εαυτό μας χωρίς να περιμένουμε τους Γερμανούς και του Γάλλους. Επιτέλους ας κοιτάξουμε το σπίτι μας για να μη βρεθούμε πολύ σύντομα εκεί που φαντασιωνόμαστε τους Ευρωπαίους πριν 3000 χρόνια: πάνω στα δέντρα.