Ο επιχειρηματίας πρέπει να βάλει και χρήματα από την τσέπη του για να φτιάξει υποδομές στο μαγαζί του. Σε ένα σχέδιο 100.000 ευρώ σημαίνει ότι πρέπει να βρει τα 40.000 ευρώ και μάλιστα σε εποχή που οι τράπεζες δεν δανείζουν. Αυτά τα χρήματα δεν θα τα πάρει άμεσα πίσω. Το αντίθετο, θα πρέπει να περιμένει να δει πώς θα πάει η επιχείρηση και μάλιστα σε καιρούς κρίσης.

Ποιος θα πάει για το παραπάνω όταν όλοι γύρω του μαζεύονται; Ποιος θα βγάλει χρήματα από το ταμείο του για να φτιάξει και να πουλήσει νέες υπηρεσίες, όταν οι καταναλωτές φοβούνται να αγοράσουν; Εφόσον η κρίση έχει φτάσει ήδη στην Ελλάδα, γιατί τα χρήματα της ίδιας συμμετοχής να μη χρησιμοποιηθούν ως μαξιλαράκι ασφαλείας;

Τα πράγματα είναι περίπλοκα και με τα χρήματα της επιδότησης. Οι επιχειρηματίες στα Γιάννενα (και σε όλη την Ελλάδα) περιμένουν ακόμη να εισπράξουν το ποσό της επιδότησης από το Γ’ ΚΠΣ. Στο μεταξύ έχουν πληρώσει εξ ολοκλήρου την επένδυση με χρήματα που δεν προέβλεψαν ότι θα απαιτηθούν, και τα οποία τα δανείστηκαν (με τόκο, φυσικά αγύριστο) από τις τράπεζες. Και για να συμπληρωθεί το σκηνικό των προβλημάτων μια παράμετρος ακόμη: για να διεκδικήσεις με καλές πιθανότητες επενδυτικό πρόγραμμα πρέπει να αυξήσεις τις θέσεις εργασίας. Ποιος μπορεί να αναλάβει τέτοια ευθύνη σε αυτές τις εποχές;

Υπάρχει ασφαλώς και αντίλογος. Το ΕΣΠΑ είναι από τις τεράστιες και τελευταίες ευκαιρίες. Δεν πρέπει να περάσει ανεκμετάλλευτο για κανέναν. Δεν σου δίνουν κάθε μέρα το 60% των εξόδων για την ανάπτυξη σου. Αναφέρω όμως τα προβλήματα γιατί συνηθίζουμε να νομίζουμε ότι οι λύσεις είναι απλές και απορούμε μάλιστα πώς και δεν τις σκέφθηκε ο προηγούμενος υπουργός. Η συγκυρία είναι φοβερά δύσκολη, οι χειρισμοί για να πάμε προς τα μπροστά είναι λεπτοί και όλοι πάνω στο όριο. Η λύση είναι να γίνουν οι επενδύσεις και να αυξηθούν οι θέσεις εργασίας. Το αν θα το πετύχουμε θα το μετρήσουμε μέρα με τη μέρα σε μια εποχή που όλοι κρατάμε την ανάσα μας.