Οι οδηγοί βρίσκονται επίσης συχνά αντιμέτωποι με κοπάδια βοσκών λόγω ελλιπούς φύλαξης του αυτοκινητόδρομου. Καταγγελίες έχουν γίνει και για προβληματική διαγράμμιση σε διάφορα σημεία. Στη σήραγγα της Δωδώνης διαρκώς κάτι επιδιορθώνεται. Και στο τούνελ στο Δρίσκο, υπάρχει κατασκευαστικό κενό στον εξαερισμό.  

Καμία αντίρρηση ότι τα έργα είναι «ζωντανά» και πως διαρκώς θα προκύπτουν σε αυτά προβλήματα. Γι’ αυτό άλλωστε υπάρχει και η συντήρηση. Γι’ αυτό και υπάρχει και η δυνατότητα ανακατασκευής αν προκύψει ανάγκη. Μήπως δεν ξήλωσαν ολόκληρο το οδόστρωμα κοντά στο Μέτσοβο, λίγες μέρες αφότου το εγκαινίασε χαρούμενος ο τότε υπουργός;

Όλα όμως τα παραπάνω δεν φανερώνουν προβλήματα που προκύπτουν λόγω φυσικής φθοράς. Το έργο άλλωστε είναι ολοκαίνουριο. Ο δρόμος έχει αρχίσει να βγάζει προβλήματα. Τεχνικής φύσεως, αλλά και υποδομών. Είναι ένας δρόμος που φτιάχτηκε υπό τεράστια πίεση και με προχειρότητες. Το σημαντικότερο; Κανείς δεν νοιαζόταν ιδιαιτέρως για το τίμημα στις υποδομές του. Ο αυτοκινητόδρομος έπρεπε να παραδοθεί στην κυκλοφορία γιατί αν «αρχίσουμε να κυνηγάμε τις λεπτομέρειες» δεν θα τελειώσει ποτέ. Έτσι είμαστε οι Έλληνες. Όσα μας δυσκολεύουν είναι λεπτομέρειες. Και όταν τα βρίσκουμε μπροστά μας με διαλυμένο τον προφυλακτήρα, τα βρίζουμε.

Η ελληνική κοινωνία δεν πίεσε ποτέ για τον τρόπο αποπεράτωσης του έργου. Το θέμα αυτό το άφησε στους υπουργούς. Αυτοί με τη σειρά τους στην επιβλέπουσα εταιρία. Εκείνη στους κατασκευαστές. Επειδή κανείς δεν πίεσε κανέναν, σήμερα δεν βρίσκουμε βενζινάδικο από το Μέτσοβο στην Ηγουμενίτσα. Και οι τουαλέτες είναι δύο κουβούκλια, χημικές στο Ελευθεροχώρι. Ο τρόπος κατασκευής ενός έργου το καθιστά σύγχρονο και όχι τα χιλιόμετρα του. Φοβάμαι ότι με αυτά που ακούμε και βλέπουμε καθημερινά, η Εγνατία έχει ήδη παλιώσει, πολύ πιο γρήγορα απ’ ό, τι υπολογίζαμε.