Μερικές φορές μπερδευόμαστε και δαιμονοποιούμε τον υπολογιστή λες και είναι κάτι που νομοτελειακά θα προξενήσει και κακό. Τα επιχειρήματα που ακούμε εναντίον της τεχνολογίας είναι πολλά και ετερόκλητα. Από το ότι οι τυπωμένες φωτογραφίες όταν «πιάνουν» σέπια είναι πιο ωραίες από τις ψηφιακές, μέχρι τα iphone με τα οποία όλοι ασχολούνται παραμελώντας τους φίλους τους.

Ο «Η.Α.» φέρνει σήμερα στο προσκήνιο ένα πραγματικό, καθημερινό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία της πόλης. Τα λογισμικά προγράμματα του υπουργείου δεν μπορούν να «τρέξουν» στις αίθουσες γιατί οι μνήμες των υπολογιστών δεν μπορούν να τα υποστηρίξουν. Μπορεί κάποιος να πει ότι αυτό είναι πρόβλημα του υπουργείου και των περιφερειακών διευθύνσεων εκπαίδευσης. Φοβάμαι όμως ότι μερικές κατακτήσεις έχουν να κάνουν και με το πόσο επείγοντα είναι τα κοινωνικά αιτήματα που τις συνοδεύουν.

Οι υπολογιστές στο ελληνικό σχολείο μοιάζουν με προαιρετικό μποναμά του κράτους προς τους πολίτες. Χωρίς στην ουσία κανείς να το έχει ζητήσει επιτακτικά, κάποια στελέχη του ελληνικού κράτους αποφάσισαν να εκσυγχρονίσουν τα σχολεία επειδή είδαν ότι αντίστοιχες ενέργειες γίνονται και στο εξωτερικό. Σε μία χώρα όπου οι γονείς καμαρώνουν επειδή τα παιδιά χειρίζονται το κομπιούτερ, ενώ οι ίδιοι όχι, είναι λογικό να μην υπάρχει ισχυρή πίεση για υπολογιστές στα σχολεία. Πώς να ζητήσεις κάτι όταν δεν έχεις διαπιστώσει ο ίδιος έμπρακτα την αναγκαιότητά του; Πώς να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του προβλήματος όταν δεν ανοίγει υπολογιστή με το επιχείρημα ότι «δεν του αρέσουν τα κομπιούτερ»; Τα παιδιά θα γίνουν καλύτεροι μαθητές με τον υπολογιστή γιατί θα έχουν πιο σύγχρονα μέσα. Δεν είναι θέμα μνήμης και σκληρού δίσκου. Το ερώτημα είναι πόσο ευαισθητοποιημένοι είμαστε με την τεχνολογία. Όχι για να προστατευθούμε από αυτήν, αλλά για να την κάνουμε κτήμα μας και να επωφεληθούμε.