Τη δεκαετία του ’90 βρισκόμασταν στο επίπεδο των μελετών. Φτιάχναμε ογκώδη σπιράλ τετράδια με σελίδες Α4 και τα περιφέραμε στο δήμο και τη νομαρχία. Αμφιβάλλω αν ποτέ υλοποιήθηκε έστω και μια παράγραφος.

Σήμερα προχωράμε σε ανταλλαγές εκτάσεων, συζητάμε επί της οριοθέτησης και κάνουμε διάλογο για συγκεκριμένες περιοχές (όπως ο νέος πεζόδρομος που έφτιαξε ο νομάρχης). Σημαντικό επίσης είναι ότι έχουμε Φορέα Διαχείρισης, ότι θεσμοθετήσαμε ζώνες προστασίας με αποφάσεις των προηγουμένων κυβερνήσεων. Όλα αυτά αποτελούν δράσεις συγκεκριμένες με τις οποίες μπορεί κανείς να διαφωνεί ή να συμφωνεί. Είναι επίσης δράσεις με αμφιλεγόμενα και ενδεχομένως μη αναστρέψιμα αποτελέσματα -κανείς δεν μας λέει για παράδειγμα αν ο νέος πεζόδρομος δεν αποτελεί ένα νέο αυθαίρετο όριο που αφαιρεί ζωτικά κομμάτια της λίμνης τάσσοντας τα οριστικά από την “εδώ” πλευρά, την πλευρά της στεριάς. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι προχωράμε σε ενέργειες.

Το πρόβλημα είναι πώς και ποιοι ενεργούν. Δεν έχουμε αποφασίσει ακόμη τι είδους λίμνη θέλουμε. Να είναι λίμνη αναψυχής ή άρδευσης; Να είναι προστατευόμενη περιοχή ή να πετάνε και υδροπλάνα. Πάνω σε αυτό το απεριόριστο πεδίο δράσης εξασκούνται διάφοροι πολιτικοί. Ένας θέλει ποδηλατόδρομο, άλλος κωπληατοδρόμιο. Κάποιοι ζητάνε μέτρα επείγουσας προστασίας λόγω της κακής κατάστασης των νερών, άλλοι διοργανώνουν κολυμβητικούς αγώνες για να αποδείξουν ότι η λίμνη είναι καθαρή. Είναι μια διαρκής αντίφαση. Το ότι ο κόσμος αποπροσανατολίζεται είναι το λιγότερο. Το χειρότερο είναι ότι οι αμφιλεγόμενες και αντικρουόμενες ενέργειες γίνονται μέσα στη λίμνη αυτή τη στιγμή. Κανείς δεν είναι σίγουρος αν και γιατί τις χρειαζόμαστε και ως εκ τούτου κανείς δεν ξέρει τις συνέπειες τους.