Τι είναι άραγε πιο δύσκολο; Να γεμίσει ο δήμος την τρύπα ή να υψώνουν λάβαρα οι κάτοικοι μέσα στις λακκούβες; Το γεγονός ότι φθάνουμε στο σημείο να κάνουμε το περίπλοκο και καθόλου το απλό πρέπει να μας βάλει σε σκέψη. Όχι για τη λακκούβα, αλλά για το πώς λειτουργεί μια πόλη. Να είμαστε σίγουροι ότι η πινακίδα δεν μπήκε ξαφνικά, ούτε για πλάκα, αλλά αφού μεσολάβησαν δεκάδες τηλεφωνήματα στους αρμοδίους και μερικά ατυχήματα.

Η Βρυσούλα, όπου βρίσκεται η συγκεκριμένη οδός, δεν είναι έξω από τα Γιάννενα. Είναι μέσα στην πόλη. Κάποτε βέβαια ήταν πράγματι απομακρυσμένη περιοχή. Αλλά αυτό ίσχυε τη δεκαετία του ’80, όταν τα Γιάννενα δεν είχαν αναπτυχθεί. Το γεγονός ότι ο δήμος εξακολουθεί να φθάνει αργά ή καθόλου στην περιοχή, σημαίνει ότι δεν έχει ακόμη μπορέσει να την εντάξει στο σχέδιο του. Σημαίνει ότι στο δημαρχείο οι διοικούντες ζούνε στο 1980. Υπάλληλοι υπάρχουν υπεράριθμοι, συνεργεία ένα σωρό. Τι φταίει λοιπόν;

Το να εντάσσεις μια περιοχή με διοικητική πράξη είναι εύκολο. Γίνεται στα χαρτιά. Το να την κάνεις όμως κομμάτι σου είναι δύσκολο. Πρέπει να φτιάξεις πεζοδρόμια, αποχετευτικό, παιδικές χαρές κ.λπ. Στο δημαρχείο περιοχές όπως τα Καρδαμίτσια, το Βελισάριο, τη Βρυσούλα δεν τις θεωρούν δικές τους. Το πεδίο δράσης τους είναι στο κέντρο. Δεν είναι θέμα οράματος, ούτε φαντασίας. Είναι θέμα διοικητικής επάρκειας. Αν είσαι καλός στα διοικητικά μεταμορφώνεις μια γειτονιά. Δεν έχεις χρήματα το 2002 ή το 2003; Θα βρεις το 2004. Στη Βρυσούλα δεν έχει γίνει τίποτε εδώ και 15 χρόνια!

Υπάρχει ένα λεπτό σημείο που κάνει την απραγία αφόρητη. Η φλυαρία πάνω από την απραγία. Δεν φτάνει που ο δήμαρχος δεν έκανε απολύτως τίποτε, πήγε στην περιοχή και τους είπε: «θα σας κάνω Παρίσι». Έτσι ξεκίνησε και το Παρίσι βέβαια. Κάποια στιγμή άρχισαν να γεμίζουν τις λακκούβες. Άφησαν μόνο τέσσερις, μεγάλες για να θεμελιώσουν τον πύργο του Άιφελ. Κάτι αντίστοιχο θα έχει στο μυαλό του και ο Νίκος Γκόντας. Ας περιμένουμε.