Δεν έχουμε καταλήξει ακόμη στο σχέδιο και ζητάμε από τις παρατάξεις να αποφανθούν επί του σχεδίου. Επειδή είμαστε πιστοί στην αισθητική της εμποροπανήγυρης τα απλώνουμε κιόλας, σαν κιλίμια καταμεσής της αίθουσας και συνεδριάζουμε.

Ο δήμαρχος νομίζει ότι πολιτική είναι να αναπαράγει στο μιλητό όσα απ’ αυτά που ακούει δεξιά και αριστερά του αρέσουν. Μου λένε να συνενωθώ, το ζυγίζω λίγο στο μυαλό μου, κάνω δυο τρεις συζητήσεις στο γραφείο και αποφαίνομαι: ναι με την Ανατολή, όχι με την Παμβώτιδα. Συγκαλώ και ένα δημοτικό συμβούλιο, βάζω και ολίγον από ρυθμιστικό μέσα και περιμένω να περάσει η ώρα.

Έγιναν συζητήσεις για τις συνενώσεις με τους δήμους σε ανύποπτο διάστημα; Δόθηκε εντολή να γίνει κάποια μελέτη από ομάδες ανθρώπων για κοινά προβλήματα, νέα πληθυσμιακά δεδομένα, δημοτικές επιχειρήσεις κ.λπ.; Τόσα χρόνια που εκκρεμούν διοικητικές μεταρρυθμίσεις (από το 2004 τις εξαγγέλλει η Νέα Δημοκρατία) έγινε κάποιου είδους προετοιμασία σε τοπικό επίπεδο από τους ανθρώπους που διατείνονται ότι είναι γνώστες της τοπικής πραγματικότητας; Δεν θα πήγαινε στα χαμένα φυσικά η προετοιμασία. Θα μπορούσαν σήμερα οι μεγάλοι δήμοι να καταθέσουν ωραία και έτοιμη πρόταση στην κυβέρνηση. Μεγάλο μητροπολιτικό δήμο θέλουν όλοι. Κανείς δεν θα στεκόταν στα επιμέρους όταν μάλιστα υπάρχει δηλωμένη κυβερνητική βούληση.

Το ίδιο ερώτημα αφορά φυσικά και το Ρυθμιστικό Σχέδιο. Το να αραδιάζεις τους χάρτες που σου έδωσε ο Καλογιάννης και οι μελετητές είναι το εύκολο. Εσύ, ως δημοτική αρχή πώς ετοιμάστηκες; Πότε είχε άποψη το δημοτικό μας συμβούλιο επί του ρυθμιστικού; Την άποψη τη διαμορφώνουν αυθημερόν ανάλογα με το συνομιλητή. Αν ο άλλος θέλει οικοδομές του δίνουμε οικοδομές, αν θέλει πράσινο, πράσινο. Μένουν όλοι ικανοποιημένοι και εσύ απλά επιδεικνύεις χάρτες που έχουν σχεδιάσει άλλοι και για τους οποίους ποτέ δεν θα πάρεις την ευθύνη. Και για να πιστοποιήσεις ότι είσαι πλήρως αμέτοχος τις απλώνεις στα δημοτικά συμβούλια.

Όσο μεγαλύτερο είναι ένα σχέδιο τόσο η απαίτηση του ξεπερνά τους ανθρώπους που διοικούν σήμερα την πόλη. Είναι προφανές ότι πρόκειται για πολιτικούς που μπορούν να χειριστούν μόνο τα μικρά και αυτά με δυσκολία. Ποιος περιμένει τώρα ειλικρινά από το Νίκο Γκόντα, το Βασίλη Μάντζιο και τους υπολοίπους να οδηγήσουν τις εξελίξεις στο ρυθμιστικό και στον Καλλικράτη; Είναι καλοί για κουβέντες με ανοιχτά μικρόφωνα. Για να ακούνε μη ηχώ τη φωνή τους και να γράφουν σε βίντεο τον εαυτό τους στην τοπική τηλεόραση. Αλλά για το τι και πώς θα γίνει στα νέα Γιάννενα δεν μπορούν να κάνουν το παραμικρό. Εκείνοι φυσικά είναι βολεμένοι στην καρέκλα τους και εκεί παραμένουν. Εμάς μας αρκεί;