Λεπτομέρεια; Όχι φυσικά. Στο ποδόσφαιρο το γόητρο και η φινέτσα μιας ομάδας είναι πάνω από τα αποτελέσματά της. Η αγάπη και η προτίμηση δεν μετριούνται με βαθμούς. Είναι τρόπος έκφρασης. Γόητρο έχει η ομάδα που σέβεται την έδρα της και δεν την δίνει δώρο στον αντίπαλο στους κρίσιμους αγώνες. Προσοχή: μιλάω για το καλώς εννοούμενο γόητρο και όχι για τον τυφλό φανατισμό που σε κάνει να μην αναγνωρίζεις και στον άλλον το δικαίωμα στο γόητρο.

Ο Γιώργος Χριστοβασίλης μάλλον τα μπέρδεψε την περασμένη Κυριακή. Επιτρέποντας στους οπαδούς του Άρη να πάρουν ένα τεράστιο μέρος της εξέδρας (και μάλιστα τα «πέταλα», τις κατεξοχήν θέσεις που φτιάχνουν κλίμα στα γήπεδα) έκανε τους «Ζωσιμάδες», «Κλέανθης Βικελίδης». Οι φίλαθλοι έχασαν τον αγώνα πριν ξεκινήσει. Έπαιζαν στην έδρα τους, αλλά για κάποιο λόγο αυτό το «σύμβολο» παραχωρήθηκε για τις εισπράξεις από εισιτήρια στον αντίπαλο.

Το αίσθημα να παίζεις στην έδρα σου, αλλά το σπίτι να έχει παραχωρηθεί στην άλλη ομάδα αδειάζει συναισθηματικά τον φίλαθλο. Του στερεί το γόητρο και τη φινέτσα, δηλαδή τους λόγους για τους οποίους επιλέγει την ομάδα του. Ο ΠΑΣ είναι χαμηλά στη βαθμολογία, αλλά σε επίπεδο σημειολογίας πρέπει να τους κοιτάζει όλους ισότιμα. Την έδρα τη χαρίζουν μόνο μικρές και καταδικασμένες βαθμολογικά ομάδες. Ομάδες που δεν προσδοκούν και πολλά πράγματα από τους φιλάθλους και που νιώθουν ότι δεν έχουν να χάσουν και τίποτε, αν χάσουν το παιχνίδι της εξέδρας.

Μια μέρα μετά η διοίκηση (με τη συνδρομή του Αλέκου Καχριμάνη, του μόνιμου μαϊντανού των γηπέδων) έκανε ανακοίνωση κατά της διαιτησίας. Μου φαίνεται ότι οι φίλαθλοι συζητούν εξίσου το άδειασμα που έφαγαν από τις γεμάτες με Αρειανούς εξέδρες. Δεν βρέθηκε ούτε λέξη για να τους εξηγήσει κάποιος κάτι. Και φυσικά ούτε κουβέντα για τα επεισόδια που η ανεύθυνη και αλόγιστη παραχώρηση εισιτηρίων σε φανατικούς οπαδούς προκάλεσε. Φανταστείτε δε τι θα είχε συμβεί αν ο διαιτητής δεν ήταν φιλικός προς τον Άρη. Το γήπεδο θα είχε καεί. Και γιατί να μην καεί; Κόσμος άφθονος υπήρχε να το κάψει και μάλιστα ανέξοδα αφού του ήταν ξένο. Γι’ αυτό και σε τέτοιες… καυτές έδρες, μερικές φορές οι διαιτητές σφυρίζουν όπως τους φωνάζουν τα πέταλα.