Η πρώτη όταν το κοινό (αποτελούμενο στη συντριπτική του πλειοψηφία από δημάρχους) βλέπει ότι η συνεδρίαση τραβά σε μάκρος και ότι ο Ραγκούσης αργεί να βγει να μιλήσει. Έτσι, από κάποια στιγμή και μετά όποιος ανεβαίνει στο βήμα πριν από τον υπουργό, είναι αναγκασμένος να υποστεί από μουρμούρα μέχρι κανονικό γιουχάρισμα! Δεν γλιτώνει κανείς: ούτε ο πρόεδρος των εργαζομένων στην αυτοδιοίκηση, ούτε ο εκπρόσωπος των ελλήνων αιρετών στους δήμους του εξωτερικού. Πλήρης και ακατανόητη έλλειψη σεβασμού.

Στιγμή δεύτερη: η αίθουσα σύντομα αρχίζει να νυστάζει ενώ ο υπουργός προχωρά στην ομιλία του. Ο ύπνος γίνεται όλο πιο βαθύς όσο βαθαίνουν και τα προβλήματα που περιγράφει ο Ραγκούσης. Δεν υπάρχουν πόροι, δεν υπάρχουν χρονικά περιθώρια, η Ευρώπη πιέζει. Ξαφνικά αναφέρεται στο χωροταξικό και με τη μία η αίθουσα ξυπνάει. Χειροκρότημα βροντερό στο άκουσμα ότι δεν έχει ακόμη αποφασιστεί ποιοι ακριβώς θα συνενωθούν με ποιους. Είναι φανερό: οι δήμαρχοι δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο εκτός από το πόσο μεγάλος ή μικρός θα γίνει ο δήμος τους, προκειμένου να προσαρμόσουν τα σχέδια τους στο εκλογικό τους σώμα. Όλη η συζήτηση θα γίνει γύρω από πόσα χωρία θα μάς αρπάξουν ή θα τους αρπάξουμε.

Το κλίμα είναι παρακμιακό. Τίποτε δεν σου θυμίζει μια χώρα στην αφετηρία μεταρρύθμισης. Αντίθετα νιώθεις ολόγυρα σου ότι οι περισσότεροι από τους δημάρχους που γεμίζουν την αίθουσα, τον επόμενο Δεκέμβρη θα χάσουν την καρέκλα τους και το ξέρουν. Είναι ένας κόσμος που σβήνει δυσανασχετώντας και όχι ένας κόσμος που δημιουργείται ελπίζοντας. Είναι πολιτικοί που έμαθαν να διοικούν και ψάχνουν να βρουν τρόπο να διοικήσουν ξανά. Αυτό. Τίποτε παραπάνω.

Ακούω συνεχώς από όλες τις πολιτικές δυνάμεις ότι σημασία δεν έχει η μείωση των δήμων, αλλά η δημιουργία υποδομών και η υποστήριξη του νέου αυδιοικητικού χάρτη με πόρους. Όποιος βρισκόταν όμως στην αίθουσα καταλάβαινε ότι το πρόβλημα δεν το έχει ο Ραγκούσης, αλλά μια αίθουσα «κωφών». Μια αίθουσα που αδυνατεί να συναισθανθεί την κρισιμότητα της στιγμής και τη σπουδαιότητα της υποχώρησης στη διαβούλευση. Ο καθένας σκέφτεται την πάρτη του. Δυσανασχετεί με αγένεια όταν ακούει ομιλίες που δεν τον αφορούν, χειροκροτεί χαρούμενος όταν του δίνουν λίγες μέρες περιθώριο να κρατήσει το δήμο του.

Υπάρχει και μια τελευταία στιγμή. Είναι στη στάση του μετρό του Μεγάρου Μουσικής ακριβώς μετά τη λήξη της συνεδρίασης. Κουστουμαρισμένοι δήμαρχοι της επαρχίας ψάχνουν να δούνε αν βρίσκονται στη σωστή πλευρά για να πάρουν το τρένο. Φωνάζουν, τσακώνονται, διαβάζουν τις πινακίδες απεγνωσμένοι. Ο κόσμος τους κοιτάζει παραξενεμένος σαν φασαριόζους τουρίστες εκτός τόπου και χρόνου που αδυνατούν να μπουν σε ένα τρένο που τους ξεπερνά ήδη.