Όταν έστριψα είδα μια φουφού, έναν υπαίθριο ντι τζέι από μια μικροσκοπική καφετέρια και τα ντεσιμπέλ από κάτι ημι-άγνωστα λαϊκά να δονούν τον τόπο. Δεν μπορούσες να μιλήσεις στον διπλανό σου σε ακτίνα 50 μέτρων (!) γιατί ο ήχος ήταν πιο δυνατός από συναυλία. Ο ιδιοκτήτης είχε βάλει με το έτσι θέλω τη μουσική, χωρίς να ρωτήσει κανέναν και χωρίς φυσικά ίχνος άδειας. Το σκεπτικό του προφανές: λέει παραμονή είναι, γιορτάζω, και στην Ελλάδα αμαρτία να σε κόβουν στο γιορτάσι.

Δεν υπήρχε όμως κέφι που να αντιστοιχεί στην ανάγκη για τόσο υψηλά ντεσιμπέλ: μόνο περαστικοί και παρέες καθιστών. Η μουσική καταντούσε κράχτης για σουβλάκια. Ο χώρος που οικειοποιούταν ένα μαγαζί ελάχιστων τετραγωνικών ήταν ένα κομμάτι της πόλης με τους κατοίκους του μαζί!
Το πιο παράδοξο; Οι ιδιοκτήτες των γειτονικών μαγαζιών που η μουσική τους είχε πια σιγάσει δεν είχαν καν ερωτηθεί για το υποτιθέμενο πάρτι!

Ο ιδιοκτήτης δεν έκανε μόνο του… δικού του κεφαλιού. Έκανε αυτό που κάνουν δεκάδες μαγαζιά στα Γιάννενα. Γεμίζουν τον τόπο σουβλάκι, τσίκνα και ντεσιμπέλ της κακιάς ώρας. Με κάποιον τρόπο το ακαταλαβίστικο όταν μαζικοποιείται νομιμοποιείται. Προβληματικός δεν θεωρείται αυτός που επιβάλλει ετσιθελικά τον θόρυβο και την αισθητική του στους περαστικούς, αλλά ο περαστικός που αδυνατεί να ανταποκριθεί στην πρόσκληση.

Την ημέρα αυτή τα Γιάννενα γιορτάζουν μια ιδιότυπη νοοτροπία που τείνει να καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια. Θα την περιγράψω όπως την ένιωσα ακούγοντας δύο φίλους να τσακώνονται για τα Γιάννενα. Ο ένας παραπονιόταν γενικώς για την ποιότητα ζωής. «Αν δεν σου αρέσει σήκω και φύγε», του είπε ορθά κοφτά ο συνομιλητής του. Αν δηλαδή δεν μας αρέσουν οι παρανομίες, η μετατροπή της πλατείας σε ψησταριά χωρίς προειδοποίηση, τα διπλοπαρκαρισμένα, ο θόρυβος, το μπετόν, έχουμε τη λύση: «να τους αδειάσουμε τη γωνία». Κάτοικος θεωρείται μόνο εκείνος που του αρέσει εδώ. Εκείνος που θέλει κάτι καλύτερο, θεωρείται παρείσακτος και τον διώχνουμε. Τον τρόπο τον βρήκαμε: με τσίκνα και με ντεσιμπέλ.