Όλες οι συγγένειες είναι πρώτου βαθμού. Ας το φανταστούμε να συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα: με μία νέα κυβέρνηση άφθαρτη από πολιτικά σκάνδαλα και «Βατοπέδια». Μπορούμε να προεξοφλήσουμε με σιγουριά τη συνέχεια: τα πολιτικά πρόσωπα πάνε στο σπίτι τους και η κυβέρνηση κουβαλά το σκάνδαλο μέχρι το -σύντομο- τέλος της θητείας της. Όλα είναι νόμιμα, αλλά πού ακούστηκε συγγενείς να ελέγχουν συγγενείς τους σε δημόσια έργα;

Στα Γιάννενα δύο εταιρίες που αποτελούνται από συγγενείς πρώτου βαθμού κορυφαίων πολιτικών προσώπων πήραν ένα τεράστιο έργο για την πόλη: 4 εκατομμύρια ευρώ προϋπολογισμός και αντικατάσταση όλου του δικτύου ύδρευσης. Νόμιμα; Ας πούμε ναι, παραβλέποντας τη σχετική ένσταση που έχει κατατεθεί. Η νομιμότητα όμως δεν είναι επιχείρημα στην πολιτική. Αλλοίμονο αν τις πολιτικές αποφάσεις τις κρίναμε αποκλειστικά με το γράμμα του νόμου. Η πολιτική έκπτωση δεν μετριέται με την έκπτωση που δίνουν οι ανάδοχοι όταν χτυπάνε τα έργα. Η μονάδα μέτρησης είναι η ποιότητα της σχέσης μεταξύ αναθέτουσας αρχής και αναδόχου. Η διαφάνεια μετριέται με το βαθμό ανεξαρτησίας του ελεγκτή από τον ελεγχόμενο.  

Η όλη ιστορία έχει και μια ακόμη πτυχή. Οι συγγενείς των πολιτικών προσώπων δεν έδρασαν ανεξάρτητα, αλλά συνασπίστηκαν. Στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα οι συμφωνίες είναι θεμιτές και σε μερικές περιπτώσεις (όπως αυτή εδώ) επιβεβλημένες. Αλλά, εδώ η συγγένεια που κουβαλά ο καθένας σηματοδοτεί τη συμφωνία τους. Πώς θα πείσουν την κοινή γνώμη ότι στο συνασπισμό τους οδηγεί η κοινή ιδιότητα του μηχανικού και όχι του συγγενούς; Πώς ο πολίτης θα πειστεί ότι δεν προστέθηκαν μονάχα πτυχία, αλλά και βαθμοί συγγένειας προκειμένου ο συνασπισμός να έχει ισχυρότερο πολιτικό έρεισμα μέσα στο δημαρχείο; Με άλλα λόγια δεν είναι μόνο οι πολιτικοί εκτεθειμένοι από τους συγγενείς ιδιώτες, αλλά και οι ιδιώτες από τους συγγενείς πολιτικούς.

Τα ερωτήματα είναι τόσο μεγάλα, η σκιά τόσο βαριά που είναι αδιανόητο να παριστάνουν στο δημαρχείο ότι όλα είναι καλά καμωμένα. Οι ιδιωτικές εταιρίες έχουν κάθε δικαίωμα να χτυπάνε δημόσια έργα. Τα δημόσια πρόσωπα όμως πρέπει να βλέπουν και ποιος χτυπάει τα έργα. Μπορεί εκείνους να μην τους νοιάζει, νοιάζει όμως την πόλη την οποία υποτίθεται ότι υπηρετούν.