Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009
|

Οι Μπομπ Ντίλαν στον Αντέννα

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια (για κακή τύχη όλων μας) άνθισε ένα αλλόκοτο είδος τραγουδιστών διαμαρτυρίας. Επειδή τα τραγούδια δεν είχαν ούτε την έμπνευση, ούτε τη δύναμη να είναι αυθεντικά τραγούδια διαμαρτυρίας, οι συνθέτες και τραγουδιστές τους κατέληξαν να διαμαρτύρονται στις συνεντεύξεις τους.

Με μια επίφαση μαχητικότητας και κουλτούρας που τους εξασφάλιζαν βαρύγδουπες ατάκες του συρμού, τραγουδιστές όπως ο Κότσιρας, ο Μαχαιρίτσας και άλλοι παρίσταναν τον Μπομπ Ντίλαν στον Αντέννα.   

Το πόσο βάθος είχε το πολιτικό τους όραμα, αναμειγμένο με την τέχνη φάνηκε και από την αφίσα που συνοδεύει τις τελευταίες τους εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη. Με τεράστια πούρα ζητάνε την άρση της απαγόρευσης του καπνίσματος. Αυτό συνιστά καλλιτεχνική κίνηση διαμαρτυρίας, υποτίθεται. Είναι στην πραγματικότητα τσαμπουκάς Ελληνάρα που δεν κάθεται σε καρέκλα να σκεφθεί ούτε για τρία δευτερόλεπτα.

Το να ζητάς ελευθερία επιλογής στο να καπνίζεις, να πίνεις, ακόμη και να κάνεις χρήση ναρκωτικών, είναι ζήτημα που έχουν διεκδικήσει εδώ και δεκαετίες λαϊκοί καλλιτέχνες του εξωτερικού. Με τίμημα φυσικά πολλές φορές την εμπορική αποτυχία. Άλλο όμως να ζητάς ελευθερία επιλογής, άλλο να θέλεις να καπνίζεις δίπλα στον άλλον χωρίς να νοιάζεσαι για εκείνον («σε ειδικό χώρο» λέει ο Κότσιρας που οσονούπω θα τον φωνάξουν και στη Νέα Υόρκη να υποδεικνύει τραγουδιστά τέτοιους χώρους σε εστιατόρια και μπαρ). Και αφού το ζητάς να θυμάσαι ότι είσαι έντεχνος και να αρχίζεις τα επιχειρήματα της κακιάς ώρας που μπερδεύουν την τρύπα του όζοντος με το τσιγάρο που φυσάς στο πρόσωπο του διπλανού σου.

Σε μια εποχή που οι ελληνικές πόλεις με έναν απαράδεκτο νόμο πασχίζουν να καταφέρουν αυτό που κατάφερε το Λονδίνο, το Βερολίνο και όλες οι πρωτεύουσες του κόσμου (και της τέχνης φυσικά), οι δικοί μας (ποιοτικοί… τρομάρα τους) καλλιτέχνες υπερασπίζονται με πάθος το ατομικό τους Πακιστάν. Με την επίφαση του κοινωνικού, καλλιτεχνικού αιτήματος -του ίδιου που παριστάνουν ότι περικλείουν στα τραγούδια τους- ζητάνε οι άνθρωποι να καπνίσουν.

Το ζήτησαν και οι συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ, οι χαρμάνηδες ταξιτζήδες και γενικώς όλοι όσοι δεν θέλουν να χάσουν την βόλεψή τους. Η διαφορά είναι ότι ο Μαχαιρίτσας και οι λοιποί μπορούν να βαφτίσουν την ασυναρτησία τους τέχνη. Το κάνουν εδώ και χρόνια και μάλιστα επιτυχημένα: περιφέρουν την ποιότητα τους ως πασπαρτού για να ανοίγουν πόρτες και να γεμίζουν νυχτερινά κέντρα.


5 / 5 (3 Ψήφοι)
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

07.02.12 | Τι είδε ο Γιαπωνέζος

Το απόγευμα της Κυριακής οι πολιτικοί αρχηγοί διαπραγματεύονταν στο Προεδρικό Μέγαρο με τους...

04.02.12 | Ο μαζεμένος θυμός

Η χθεσινή «φωτογραφία της ημέρας» ήταν μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωτογραφίες που έχει...

27.01.12 | Οι αμίλητοι στα σκαμπό

Αν βάλετε στο youtube τη φράση «Μητσοτάκης-Σαμαράς» θα βρείτε ένα βίντεο από την προεκλογική...

27.01.12 | Μα πού είναι ένας Βίλι Μπραντ;

«Μα πού είναι ένας Βίλι Μπραντ;». Έχω ακούσει και διαβάσει αυτή την επείγουσα ερώτηση αρκετές φορές...

27.01.12 | Σκληρή εργασία

Την επόμενη φορά που θα δείτε την εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου στη ΝΕΤ προσέξτε τις στιχομυθίες...

25.01.12 | Η πλειοψηφία της κοινότητας

Όλοι γνωρίζουμε λίγο πολύ πώς λειτουργούν τα ελληνικά πανεπιστήμια. Αλλά και να μην ξέρει κανείς,...

13.01.12 | Οι γελάδες και η πλατεία

Πριν από μερικά χρόνια ένας αναγνώστης είχε επισκεφθεί την εφημερίδα για να κάνει μία καταγγελία....

10.01.12 | Πήγαινε με δικαστικώς

Η προσφιλής έκφραση των Ελλήνων προκειμένου να νιώσουν στο απυρόβλητο όταν έχουν κάνει ατασθαλία...