Για κάποιον όμως ανεξήγητο λόγο, οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν μπορούσαν να εκβιάσουν από μόνοι τους. Έτσι αποφάσισαν (πάντα σύμφωνα με το Μέγκα) να βάλουν το πρακτορείο Ρόιτερς να πιέσει τους υπουργούς. Ως γνωστόν το συγκεκριμένο πρακτορείο περιμένει άνωθεν εντολές από στελέχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να τρίξει τα δόντια σε απείθαρχους πολιτικούς στο νότο. Για το Μέγκα Τσάνελ, το Ρόιτερς δεν είναι δηλαδή ένα μέσο ενημέρωσης, αλλά πίεσης, πλήρως εξαρτώμενο από ανώνυμα στελέχη. Λειτουργεί ως μπράβος τους και γι' αυτό την κρίσιμη στιγμή προχώρησε σε ύποπτα δημοσιεύματα σε βάρος της Ελλάδας. Οι δημοσιογράφοι του «μεγάλου καναλιού» τόνιζαν μάλιστα ξανά και ξανά ότι οι πηγές πληροφόρησης του πρακτορείου είναι ανώνυμες και ως εκ τούτου ύποπτες. Το ότι στο Μέγκα Τσάνελ όλοι οι δημοσιογράφοι επικαλούνται συχνά ανώνυμες πηγές (όπως άλλωστε συμβαίνει εξαιρετικά συχνά και εύλογα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης) δεν ήταν της στιγμής.

Την ίδια ώρα στον ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα FM οι δημοσιογράφοι τσακώνονταν για τον μισθό του Πολ Τόμσεν. Διαφώνησαν για το αν τα 20.000 ευρώ που παίρνει ο επικεφαλής του προγράμματος για την ελληνική οικονομία είναι πολλά. Στο μεσοδιάστημα, και ανάμεσα σε βροντώδη γέλια, μετέφεραν σεξιστικά σχόλια ακροατών για τον αγώνα ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ που ήταν παράλληλη εξέλιξη με τη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών. Όλα αυτά ενώ διαμαρτύρονταν με έντονο ύφος για το ότι δεν «υπάρχει ενημέρωση» για τη διαπραγμάτευση. Αν φυσικά υπήρχε ενημέρωση διαθέσιμη και προσβάσιμη σε όλους, το κοινό δεν θα χρειαζόταν ούτε τον ραδιοφωνικό σταθμό, ούτε τους δημοσιογράφους του.

Ποια ακριβώς γνώμη περιμένουμε να σχηματίσει ο κόσμος μέσα σε αυτό το περιβάλλον; Εκβιασμοί, ύπουλα πρακτορεία, Ολυμπιακάρα και πόσα παίρνει ο Τόμσεν. Και προσοχή: αυτά δεν τα λέει ο Στέφανος Χίος, ούτε η Τατιάνα Στεφανίδου. Τα λένε το Μέγκα και το Βήμα, δύο μέσα ενημέρωσης καταξιωμένα στη συνείδηση του κοινού. Πώς να καταλάβεις τι ακριβώς ζητάνε και για ποιον λόγο οι δανειστές μέσα σε αυτόν τον σαματά; Οι πολίτες δικαιούνται να είναι θυμωμένοι με όσα συμβαίνουν. Οι δημοσιογράφοι όμως πρέπει πρώτα να τα περιγράψουν και μετά να θυμώσουν. Εδώ συμβαίνει το αντίστροφο. Το τι ακριβώς θέλουν οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να το καταλάβεις από τα συμφραζόμενα, ενώ ακούς έξαλλους δημοσιογράφους να καταριούνται τους ξένους.