...(βλ. το Ραντεβού στο ΙΚΑ στα σημερινά «Καθημερινά»). Ακριβώς έτσι: στη Γερμανία (που ως γνωστό μας χρωστάει Χ δις € σε αποζημιώσεις -το ποσό ποικίλει ανάλογα με το πάθος του αρθρογράφου- αλλά αν τα είχαμε πάρει ποιος ξέρει σε ποια καταβόθρα θα είχαν πέσει και αυτά) το ραντεβού είναι ραντεβού και οι υπηρεσίες, ιδιωτικές και δημόσιες, λειτουργούν απείρως πιο οργανωμένα και αποτελεσματικά. Ακόμα και ένα μπαταρισμένο υποβρύχιο είναι σε θέση να πουλήσουν, να δούμε αν θα κατορθώσουμε να το μεταπουλήσουμε εμείς πουθενά.
-Ε, να πας στη Γερμανία να ζήσεις, βλέπω την απάντηση να έρχεται (εξάλλου την έχω λάβει δεκάδες φορές, με τον τόπο προορισμού να ποικίλει ανάλογα με τη συζήτηση: Να πας στην Ευρώπη, να πας στη Γαλλία κοκ.)
-Όχι, στην Ελλάδα ζω και θέλω να ζήσω, μόνο που θα ήθελα οι υπηρεσίες που μου παρέχονται, από το γυμναστήριο, το εστιατόριο ως την τοπική εφημερίδα και από το νοσοκομείο ως το σχολείο, να είναι καλύτερες. Ποιος από εσάς δεν θέλει;
Γιατί όμως είναι οι υπηρεσίες καλύτερες στην Ευρώπη; Προφανώς δεν είναι ένας ο λόγος, ούτε παριστάνω ότι έχω την απάντηση στο τσεπάκι μου. Η παράδοση, η αντίληψη, η σύγχρονη πολιτική ιστορία, τα κόμματα, τα συνδικάτα, η κουλτούρα του λαού, όλα έχουν παίξει το ρόλο τους. Στη ρίζα όλων αυτών πάντως, είναι η οικονομία. Όποιος έχει ζήσει λίγα χρόνια στο εξωτερικό ή έστω διαβάζει στην Ελλάδα ξένες εφημερίδες, γνωρίζει ότι στο επίκεντρο της θεματολογίας κάθε άρθρου είναι το κόστος. Έχει πχ. συχνότατα ο Guardian άρθρα του είδους, «25 εκ. λίρες θα στοιχίσει η εισαγωγή της τάδε μεθοδολογίας στη ΕΣΥ, αλλά θα εξοικονομηθούν 100 εκ. λίρες σε βάθος 4 ετών». Κάθε τι κοστολογείται και με βάση το κόστος και τη λογική προχωράει το κράτος, ο δήμος, το τοπικό συμβούλιο. Δεν είναι ότι γίνεται κανείς δέσμιος των χρημάτων όταν κάνει υπολογισμούς. Δέσμιος των χρημάτων ξέρουμε πότε γίνεται, το διαπιστώσαμε αυτές τις μέρες: Όταν χρωστάει και τον δανείζουν με επιτόκιο 6.5% (μεγαλύτερο και από αυτό με το οποίο αγόρασα το αυτοκίνητό μου).
Στην Ελλάδα δεν υπολογίζουμε το κόστος. Εισάγονται ραγδαίες αλλαγές κατά καιρούς (η δεκαετία του '80 ήταν η κορωνίδα αυτής της μεθόδου) και κανείς δεν έχει προϋπολογίσει το κόστος. Ή, πάρτε σήμερα το ΙΚΑ. Πόσο κοστίζει στο ελληνικό δημόσιο και στον έλληνα ασφαλισμένο ένα αναποτελεσματικό παρά-σύστημα υγείας, που λειτουργεί ανεξάρτητα, πλάι στο κυρίως; Μα το ξέρουμε από τα ελλείμματα του υγειονομικού κλάδου, κοστίζει δισεκατομμύρια ευρώ. Γιατί το κρατάμε; Γιατί αν ενοποιήσουμε τους κάδους υγείας ΕΣΥ, ΙΚΑ, ΤΕΒΕ κλπ, θα ξεσηκωθούν οι πάντες που τώρα βολεύονται, και ας μην εξυπηρετείται η υγεία των πολιτών. Πόσο θα μου κοστίσει προσωπικά αν κλείσω ένα τηλεφωνικό ραντεβού και μετά δεν εμφανιστώ; Τίποτα, καμία ποινή δεν προβλέπεται, και ας έχω κινητοποιήσει αδίκως ένα σύστημα. Θα τολμούσα να το κάνω αυτό στον ιδιώτη γιατρό; Από την άλλη, με δεκάδες πλασματικά (λόγω των ακυρώσεων) ραντεβού σε κάθε ειδικότητα τη βδομάδα, πότε θα μου κλείσουν ραντεβού αν τηλεφωνήσω; Σε ένα μήνα... Οπότε κρατάω... πισινή το ραντεβού στο ΙΚΑ τον άλλο μήνα και επισκέπτομαι στο μεταξύ τον ιδιώτη γιατρό, αφού η εξέταση δεν μπορεί να περιμένει. Τα χρήματα που (κακώς) θα δώσω εκεί, αφού ως ασφαλισμένος δικαιούμαι δωρεάν εξέταση, από κάπου θα πρέπει να τα πάρω. Θα τα χρεώσω έτσι στο κοινωνικό σύνολο... Τέλος, πόσο κοστίζει στον ασφαλισμένο εργαζόμενο και επαγγελματία ότι ο γιατρός δεν είναι στην ώρα του στο ραντεβού; Λίγο εκνευρισμό, λίγα ευρώ για τη χαμένη ώρα εργασίας, σίγουρα. Σε όρους εθνικής οικονομίας όμως, εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο.
Θα πείτε (θα πει και ο φίλος δερματολόγος διαβάζοντας αυτές τις γραμμές) «το ότι κατέβηκα 20 λεπτά καθυστερημένος βούλιαξε το ΙΚΑ και το ελληνικό δημόσιο»; Φυσικά όχι. Το ότι έχουμε καθυστερήσει 20 χρόνια να πάρουμε αποφάσεις με βάση την κοινή λογική, ναι, αυτό φταίει που έχουμε βουλιάξει ως χώρα...