Συμφωνούν λοιπόν όλοι. Το μόνο κακό είναι ότι εννοούν διαφορετική αρρώστια και προσβλέπουν σε διαφορετική λύση. Λύση που δεν θίγει τα δικά τους κεκτημένα (δεν αναφέρομαι στους εργαζόμενους των 800 €, που ούτως ή άλλως δεν έχουν κεκτημένα).
Η ελληνική οικονομία είναι άρρωστη γιατί δεν παράγει όσα χρειάζεται ώστε να ζουν όλοι, κράτος, δήμοι, ασφαλιστικά ταμεία και πολίτες άνετα και καλά. Και αυτό, παρά ότι ο Έλληνας δουλεύει σαφώς περισσότερες ώρες από το μέσο ευρωπαίο. Δουλεύει μεν, αλλά σε υπηρεσίες, εργοστάσια ή επιχειρήσεις που μέσα από ένα πλέγμα προϊστορικών κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων, βασανίζονται από μειωμένη παραγωγικότητα. Ως αποτέλεσμα, ό,τι παράγεται εκεί -ένα ζευγάρι παπούτσια, ένας καφές, μια αρχιτεκτονική μελέτη ή μια ιατρική εξέταση- κοστίζει ακριβά και δεν πωλείται σε καλή τιμή, είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό.
Ακριβό προϊόν, σημαίνει λιγότερο προϊόν στον ίδιο μισθό. Σημαίνει πληθωρισμός, σημαίνει δεύτερη εργασία (ίσον, μεγαλύτερη ανεργία), σημαίνει τάση προς απόκρυψη εισοδήματος και φοροδιαφυγή (αφού ο πολίτης βλέπει τον ολιγότερο φόρο ως απαραίτητο βήμα για την κάλυψη των αναγκών του). Για το κράτος, το μείγμα φοροδιαφυγής και ακριβών προϊόντων (αφού και το κράτος αγοράζει μαζικά υπηρεσίες και προϊόντα) σημαίνει ελλείμματα. Ελλείμματα που μεταφράζονται με τη σειρά τους σε δανεισμό. Και ο φαύλος κύκλος ολοκληρώνεται με μειωμένες υπηρεσίες του κράτους προς τον πολίτη την ίδια στιγμή που αυτό αυξάνει φόρους και ασφαλιστικές εισφορές (προκειμένου να εξοφλεί το δανεισμό). Τακτική, που με τη σειρά της μας φέρνει ξανά στην αρχή. Στα ακριβά προϊόντα και υπηρεσίες, στην παραοικονομία, στη φοροδιαφυγή.
Υπάρχει τρόπος να ξεφύγουμε από αυτό το φαύλο κύκλο, που καταρρακώνει το βιωτικό επίπεδο σε κάθε γωνιά της Ελλάδας; Θεωρητικά ναι, αλλά απαιτείται τεράστιο πολιτικό θάρρος. Χτες ο πρωθυπουργός προσπάθησε να πείσει ότι το διαθέτει. Μένει να το αποδείξει.