Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018
|
ΣΤΡΑΤΗΣ ΚΑΡΤΙΝΗΣ

Στερνή γνώση

Το Καστελόριζο επέλεξε -ως γνωστόν- ο Γιώργος Παπανδρέου να αναγγείλει ουσιαστικά την περίοδο των μνημονίων, όπου αναγκαστικά εισήλθε η χώρα. Το όμορφο ακριτικό μας νησί έγινε έτσι το «σύμβολο» της μνημονιακής εποχής και το θλιβερό είναι ότι γίνεται η επίκλησή του και από τους πολιτικούς αριστερούς και δεξιούς, που ευθύνονται γι’ αυτή την κατάσταση.

Ως και αυτός ο Άδωνις, μίλησε για τη συμφωνία των Πρεσπών, που την παρομοίωσε ως νέο Καστελόριζο! Όλα κάτι συμβολίζουν στον έρμο τούτο τόπο. Από μνημόνια μέχρι Μακεδονικό. Άλλοι παίζουν εθνικιστικά με προσομοιώσεις προς εθνικά, άλλοι οικονομικίστικα, προς Βαρουφικά. Όλοι παίζουν… παιγνίδι και αν διαμαρτυρηθείς, ούτε μύγα στο σπαθί τους. Το έθνος –λέει- κινδυνεύει. Πάρε και μια κατηγορία για «προδοσία» σαν καραμέλα νάχεις να πορεύεσαι. Πρώτη φορά Αριστερά και ο λαός προοδεύει, πάρε ακόμη ένα μνημόνια νάχεις να… κουρεύεσαι.

Ο πρωθυπουργός σε συνέντευξή του στην κυριακάτικη Die Welt της περασμένης εβδομάδας για πρώτη φορά παραδέχθηκε ότι θα ενεργούσε διαφορετικά για το δημοψήφισμα του 2015, αν είχε όλα τα δεδομένα του σήμερα μπροστά του, τότε. Ιδού ένα απόσπασμα:
«Ερ.: Πώς μπορεί να εμπιστευθεί κανείς μια κυβέρνηση, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα μιας χώρας, όταν αυτό προσπαθεί ταυτόχρονα να βάλει στη φυλακή τον Ανδρέα Γεωργίου; Εκείνον τον άνθρωπο, που ως επικεφαλής της ΕΛ.ΣΤΑΤ. το 2010 για πρώτη φορά διόρθωσε το ελληνικό έλλειμμα από το λανθασμένο 3,9% στο σωστό 15,4%;

Απ.: Θίγετε εδώ ένα πολύ «καυτό» ζήτημα. Αλλά η Ελλάδα είναι ένα κράτος δικαίου. Εδώ υπάρχει διάκριση των εξουσιών… Η δίκη κατά του κ. Γεωργίου αφορά την παράβαση των καθηκόντων του έναντι του εποπτικού συμβουλίου του. Και η ΕΛ.ΣΤΑΤ. είναι ανεξάρτητη. Κανείς δεν αμφισβητεί την αξιοπιστία της Αρχής.

Ερ.: Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε δύο χρόνια με αναστολή, επειδή δεν ενημέρωσε ένα εποπτικό συμβούλιο, που προηγουμένως είχε πρόθυμα εγκρίνει ένα λανθασμένο έλλειμμα της τάξης του 3,8%. Έχω την εντύπωση ότι αναζητείται εδώ ένας αποδιοπομπαίος τράγος για την κρίση. Γιατί η κυβέρνηση δεν του συμπαραστέκεται και δεν καταθέτει υπέρ του; Ούτως ή άλλως, εσείς στους σχεδιασμούς σας επικαλεστήκατε τα δικά του στοιχεία.

Απ.: Δεν κρύψαμε ποτέ ότι αναγνωρίζουμε τα αριθμητικά στοιχεία του… Αν, όμως, μας ζητήσει το δικαστήριο να καταθέσουμε υπέρ του, θα το κάνουμε».

Στερνή μου γνώση ή πολιτικάντικες απαντήσεις του Αλέξη με όψιμες παραδοχές ψάχνοντας νέους Καμένους; Ίδωμεν. Εδώ ταιριάζει ρήση του αμερικανού κωμικού Γκράουτσο Μαρξ: «Αυτές είναι οι αρχές μου. Κι αν δεν σας αρέσουν, εντάξει. Έχω κι άλλες»!

Η βραδυφλεγής βόμβα της κρίσης έσκασε μεν στα χέρια της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου το 2009. Όμως, ουσιαστικά την είχαν «προετοιμάσει» οι κυβερνήσεις της ΝΔ (Κώστα Καραμανλή) μετά το 2004. Τα στελέχη εκείνης της περιόδου αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας κάτι τέτοιο. Ο ίδιος ο Καραμανλής σιωπά. Κύκλοι του, όμως, κυκλοφορούν σενάρια «βωβού κινηματογράφου», όπως δήθεν σχέδιο δολοφονίας του. Σενάριο φαρσοκωμωδίας και γελοιότητας, για να αποσείσουν τις τεράστιες ευθύνες του. Όμως, μια προ δεκαημέρου περίπου παραδοχή του υπουργού Οικονομικών (2004-2008) θέτει σε άλλη βάση τη συζήτηση. Ο Γιώργος Αλογοσκούφης, αρθρογραφώντας αρχές Ιουνίου στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» («Από την κρίση στην ανάκαμψη»), λέει επί λέξει: «Η σταθεροποιητική προσπάθεια μετά τους Ολυμπιακούς του 2004 υπήρξε και αυτή ανεπαρκής και βραχύβια, με αποτέλεσμα το 2010, μετά τη μεγαλύτερη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση, η Ελλάδα να υπάρξει το πρώτο θύμα μια κλασικής κρίσης εμπιστοσύνης και εξωτερικού δανεισμού στην ευρωζώνη». Οι ευθύνες για την κρίση είναι διαχρονικές και διακομματικές. Ξεκινούν οπωσδήποτε τη διετία 2008-2009, όταν ο Καραμανλής και η παρέα του είπαν ψέματα για το έλλειμμα του Προϋπολογισμού. Αποκαλύφθηκε τελικά η αλήθεια, το δυσθεώρητο ύψος του 15%, και μετά ήρθαν οι… μέλισσες, τα μνημόνια.

Στερνή τους γνώση. Να την είχαν πάντα ή εν πάση περιπτώσει να έλεγαν την αλήθεια, αφού την γνώση την είχαν, θα είχαμε γλιτώσει πολλά και κυρίως φυσικά την πτώχευση της χώρας, αλλά και την αξιοπρέπεια όλων όσοι από μας υποστήκαμε στην τσέπη μας, στο πετσί μας, αυτή την ολιγωρία. Γιατί υπήρξαν και άλλοι, που έχτισαν καριέρες από αυτή την κατάσταση, απ’ αυτό το κακό που μας βρήκε, από ανικανότητα δηλαδή ολόκληρου του πολιτικού μας συστήματος. Χρήσιμη η ρήση του Τσώρτσιλ: «Όσο πιο πολύ πάμε πίσω στο παρελθόν, τόσο πιο μακριά στο μέλλον μπορούμε να δούμε».

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

14.11.18 | Το μυαλό του Αλέξη Τσίπρα

Πριν από λίγες μέρες ο Αλέξης Τσίπρας μας είπε πως με καθαρό μυαλό πήρε την απόφαση τον Ιούλιο του...

13.11.18 | Απορία ψάλτου… βηξ

Η έκφραση, αν και λαϊκή, έγινε γνωστή στην καθαρεύουσα. Ο ψάλτης, όταν έβρισκε τα σκούρα στα...

10.11.18 | Η αλαζονεία της εξουσίας

Ένα από τα σημαντικά προσόντα του ασκούντος οποιασδήποτε μορφής εξουσία, είναι ασφαλώς και η...

09.11.18 | Μια εξομολόγηση

Σήμερα θα προβώ σε μια προσωπική εξομολόγηση. Είμαι βέβαιος πως αυτά που γράφω αφορούν χιλιάδες...

07.11.18 | Το σύνδρομο της Καρμπαλά

Την Κυριακή 11 Νοεμβρίου, με επίκεντρο τη Γαλλία, τιμάται η επέτειος των 100 χρόνων από τη...

06.11.18 | Κληροδοτήματα: Μια παλιά ιστορία

Με τη συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο για τα κληροδοτήματα στις αρχές του περασμένου μήνα, επανήλθε...

30.10.18 | Δόγματα και αρώματα

Με τη Δικαιοσύνη, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, η στήλη ασχολήθηκε πολλές φορές. Αρκετά τα...

27.10.18 | «Έρρωσθε άπαντες»

Το τελευταίο τεύχος της ενηµερωτικής και πολιτιστικής έκδοσης της αδελφότητας Δροσοπηγιωτών «Τα...