Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018
|
ΣΤΡΑΤΗΣ ΚΑΡΤΙΝΗΣ

Παραπονεμένα λόγια

«Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας γιατί τ’ άδικο το ζούμε μέσα από τη κούνια μας». Ο στίχος του Μάνου Ελευθερίου, από το γνωστό τραγούδι του Γιώργου Νταλάρα σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, αποτελεί την ποιητική έκφραση της μόνιμης πίκρας του νεοέλληνα.

Όπως έλεγε ο Νταλάρας σε συνέντευξή του, παντού, κάθε φορά που ξεκινούσε τις πρώτες λέξεις του στίχου, εντός και εκτός Ελλάδας, γινόταν πανδαιμόνιο. Αιτία το… άδικο, που ξέφευγε ασυγκράτητο από τα στήθη του Έλληνα «αδικημένου», από Φάρσαλα μέχρι Αυστραλία, άσχετα αν ο καθένας έδινε στο «άδικο» τη δική του ερμηνεία. Ιδιαίτερα σε συναυλίες Αυστραλία, Αμερική το… παράπονο για την αδικία έπαιρνε τη μορφή υστερίας, όταν ακουγόταν ο στίχος. Στην ομογένεια είναι στα ύψη το εθνικό φρόνημα συνυφασμένο με την αδικία που –έτσι μάθαμε ή μας έμαθαν- υφιστάμεθα ως έθνος από το 1821 και εντεύθεν.

Ανέκαθεν τον περιούσιο ελληνικό λαό τον κυνηγούσαν οι κακοί ξένοι. Οι Πέρσες, οι Ρωμαίοι, οι Τούρκοι, οι Γερμανοί. Ενδιάμεσα από όλους αυτούς είχαμε και άλλους: Βούλγαρους, Αλβανούς, Σκοπιανούς, Κοσοβάρους, που ήθελαν το κακό μας, αλλά μάθαμε να ζούμε με τις απειλές τους. Ιστορικά, λοιπόν, οι κάθε μορφής βάρβαροι μας φθονούν και ονειρεύονται την εξόντωσή μας. Το ότι από την αρχή της ύπαρξης της φυλής είχαμε μια τάση στους εμφύλιους πολέμους και να σφάζουμε ο ένας τον άλλο είναι μια μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια, που δεν μπορεί να χαλάσει μια ωραία ιστορία.

Σήμερα, βέβαια, δεν μας πολεμούν με όπλα, αλλά με οικονομικά μέσα. Και εμείς, υπερήφανα, αντιστεκόμαστε στους κακούς ξένους, που απειλούν να κόψουν τα κεφάλια μας και ενώ μας κόβονται μισθοί και συντάξεις από ολιγωρία ολόκληρου του πολιτικού μας συστήματος, απειλούμε να χορέψουμε πεντοζάλη τους οχτρούς που πάντα μας αδικούν. «Αγανακτισμένοι» βγαίνουμε στους δρόμους και τις πλατείες, αντί να ενωθούμε να ξεπεράσουμε τον σκόπελο, που οι ίδιοι δημιουργήσαμε ή έστω αυτοί που εμείς ψηφίσαμε, αλλά εμείς τους στηρίζουμε. Πράγματι, οι ξένοι φταίνε που τα τελευταία 30 χρόνια ο ελληνικός λαός αναδεικνύει κυβερνήσεις, που είναι ανίκανες να διαχειριστούν την οικονομική κρίση που φαινόταν αρχικά, ήλθε τελικά και μένει πια για τα καλά. Οι ξένοι φταίνε που δανειζόμασταν ασύστολα και μετά δεν θέλαμε να πληρώσουμε τα δανεικά, που αρκετά απ’ αυτά πήγαν για καταναλωτικές -οι περισσότερες αχρείαστες- δαπάνες. Οι ξένοι φταίνε που κάποτε είχαμε τα περισσότερα κατά κεφαλή πανάκριβα αυτοκίνητα στην Ευρώπη. Οι ξένοι φταίνε που αυτή η χώρα δεν παράγει πλέον ούτε σιτάρι και εισάγει μέχρι και τα λεμόνια και τις πατάτες. Οι ξένοι φταίνε που τόσες αγροτικές επιδοτήσεις σκορπίστηκαν σε μπουζούκια. Οι ξένοι φταίνε που όποιος γουστάρει κάνει πορεία στην πόλη, κλείνει το κέντρο και σπάει και καίει κατά βούληση, ή που ο βάνδαλος λερώνει με τις ανοησίες του τους τοίχους της πόλης, κάνοντας «επανάσταση» των επιγραφών, μνημείο της έλλειψης παιδείας και της απύθμενης βλακείας. Οι ξένοι φταίνε που έχουμε περισσότερους δημόσιους υπάλληλους από χώρες πολύ μεγαλύτερες από εμάς και συνεχίζουμε να διορίζουμε και σήμερα. Οι ξένοι φταίνε που δεν έχουμε παιδεία. Οι ξένοι φταίνε που έχουμε το πιο γελοίο και διεφθαρμένο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Ευρώπης. Οι ξένοι φταίνε που οι μισοί αθλητικοί παράγοντες μπλέκονται σε στημένα ματς και στοιχήματα. Η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Κατά τα λοιπά, τον χαβά μας εμείς «γιατί τ’ άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας». Και δώσ’ του ζεϊμπεκιά: «Η αδικία με κατατρώει», «Αχ βρε κόσμε άδικε» «Μαράθηκε η καρδούλα μου από την αδικία» και άλλα παρεμφερή λαϊκά ασμάτια έτσι για το εθνικό αχ-βαχ της φυλής μας. Τώρα, βέβαια, με το Μακεδονικό η εθνική μας πίκρα θα ξεχυθεί στα συλλαλητήρια με τα παραπονεμένα λόγια να δονούν πάλι την ατμόσφαιρα. Ιδού νέο πεδίο δόξας λαμπρό. Ίτε παίδες Ελλήνων… Απορία, πικρή ίσως: Αν δεν υπήρχαν οι βάρβαροι να διοχετεύσουμε την πίκρα της εθνικής μας αδικίας, πώς θα πορευόμαστε ως έθνος; «Ήσαν και αυτοί μια κάποια λύσις», που έλεγε και ο Καβάφης στο «Περιμένοντας τους βαρβάρους». Σημειωτέον ότι βάρβαροι δεν ήρθαν τελικά. Μπορεί και να μην υπήρχαν…

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

14.11.18 | Το μυαλό του Αλέξη Τσίπρα

Πριν από λίγες μέρες ο Αλέξης Τσίπρας μας είπε πως με καθαρό μυαλό πήρε την απόφαση τον Ιούλιο του...

13.11.18 | Απορία ψάλτου… βηξ

Η έκφραση, αν και λαϊκή, έγινε γνωστή στην καθαρεύουσα. Ο ψάλτης, όταν έβρισκε τα σκούρα στα...

10.11.18 | Η αλαζονεία της εξουσίας

Ένα από τα σημαντικά προσόντα του ασκούντος οποιασδήποτε μορφής εξουσία, είναι ασφαλώς και η...

09.11.18 | Μια εξομολόγηση

Σήμερα θα προβώ σε μια προσωπική εξομολόγηση. Είμαι βέβαιος πως αυτά που γράφω αφορούν χιλιάδες...

07.11.18 | Το σύνδρομο της Καρμπαλά

Την Κυριακή 11 Νοεμβρίου, με επίκεντρο τη Γαλλία, τιμάται η επέτειος των 100 χρόνων από τη...

06.11.18 | Κληροδοτήματα: Μια παλιά ιστορία

Με τη συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο για τα κληροδοτήματα στις αρχές του περασμένου μήνα, επανήλθε...

30.10.18 | Δόγματα και αρώματα

Με τη Δικαιοσύνη, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, η στήλη ασχολήθηκε πολλές φορές. Αρκετά τα...

27.10.18 | «Έρρωσθε άπαντες»

Το τελευταίο τεύχος της ενηµερωτικής και πολιτιστικής έκδοσης της αδελφότητας Δροσοπηγιωτών «Τα...