Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018
|
ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Η Πόλη των Φαντασμάτων

«Καλά θα κάνετε να μην τους πείτε ότι μερικές φορές διαφορετικές πόλεις διαδέχονται η μία την άλλη στον ίδιο χώρο και με το ίδιο όνομα, ότι γεννιούνται και πεθαίνουν χωρίς να γνωρίσει η μία την άλλη, χωρίς να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Μερικές φορές ακόμα και τα ονόματα των κατοίκων παραμένουν ίδια, ακόμα και η προφορά των λέξεων ακόμα και οι γραμμές των προσώπων τους. Αλλά οι θεοί, που κατοικούν πίσω από τα ονόματα και πάνω από τους τόπους, έφυγαν χωρίς να πουν τίποτα και στη θέση τους κούρνιασαν άλλοι θεοί» (Ίταλο Καλβίνο: Αόρατες πόλεις, εκδ. Καστανιώτης 2009)

Είναι αλήθεια ότι ζούμε σε εποχή, στην οποία η χώρα βρίσκεται στον αστερισμό της αναίτιας βίας ακροαριστερής ή ακροδεξιάς προέλευσης, εθνικιστικής, ποδοσφαιρικής ή άλλης μορφής -χωρίς τίτλο ακόμη- υστερίας. Η καθημερινότητά μας έχει συμπεριλάβει τη βία στον τρόπο ζωής μας, έτσι ώστε να θεωρείται πλέον «αναγκαίο» κακό, που όλοι το αναθεματίζουμε, αλλά μάθαμε να ζούμε πλέον με αυτό, αφού δεν γίνεται τίποτε για να αποφευχθεί. Ιστορίες καθημερινής τρέλας είναι στην ημερήσια διάταξη. Φασιστικές συμπεριφορές στο όνομα κάποιας ψεύτικης δήθεν επαναστατικότητας. Άβατα, που κατέστησαν «οχυρά» εγκληματικότητας, όπου η βόμβα μολότοφ αποτελεί τη «σημαία» μας απολίτικης συμπεριφοράς ατόμων, που  ανέλαβαν να «διαμαρτυρηθούν» για μας χωρίς εμάς. Εθνικιστές – εθνικόφρονες, με φασίζουσα νοοτροπία παίζουν τον ρόλο του φρουρού της καθαρότητας της φυλής και του προστάτη του έθνους

Όταν βλέπεις τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη να ξυλοκοπείται ανηλεώς από τραμπούκους, δεν μπορείς παρά να θυμηθείς το παρελθόν αυτής της πόλης. Της «συμπρωτεύουσας», που της έδωσαν και τον περίεργο αυτόν τίτλο στο παρελθόν, νάχει να πορεύεται με δεκανίκια στην ιστορία. Που τη διάλεξαν για τα μεγάλα «εθνικά» συλλαλητήρια, προφανώς γιατί το συντηρητικό κλίμα εκεί εμπνέει. Εκεί είχε έδρα η παρακρατική οργάνωση «Καρφίτσα» ή «Συμμορία της καρφίτσας», που κορύφωσε τη δράση της τη δεκαετία του '60. Στη Θεσσαλονίκη η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και ο τραυματισμός του Γιώργου Τσαρουχά από παρακρατικούς με τη συμμετοχή της «Καρφίτσας». Στη Θεσσαλονίκη η δολοφονία του αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ. Οι σκηνές με τις επιθέσεις στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης έκαναν τον γύρο του κόσμου και η χώρα για μία ακόμη φορά εκτέθηκε διεθνώς. Οι τραμπούκοι εξευτέλισαν την επέτειο και την κατέστησαν θλιβερό και μαύρο… ποντιακό ανέκδοτο. Με τις εικόνες των τραμπούκων να χτυπούν τον δήμαρχο, η μνήμη για τη γενοκτονία των Ποντίων, που γιορταζόταν εκείνη την ημέρα, ξεχάστηκε. Μας έμεινε χαραγμένη στο μυαλό η φασιστική επίθεση και επανήλθαν στη μνήμη ως εφιάλτες τα φαντάσματα των Κοτζαμάνη, Γοσμά, Εμμανουλίδη, που συμμετείχαν στον θανατηφόρο ξυλοδαρμό του Λαμπράκη.

Νέοι στην πλειοψηφία τους κάποιοι, με καλυμμένα τα πρόσωπα με κουκούλες, μεταξύ τους και ανήλικοι, άλλος Γεωργιανός με βεβαρυμένο παρελθόν και ένας τύπος μ’ ένα παιδί αγκαλιά στο «εθνικό» έργο του τραμπούκου. Έλεος. Ήταν το εκτελεστικό τμήμα, οι φυσικοί αυτουργοί. Γιατί υπάρχουν πίσω τους και οι ηθικοί αυτουργοί. Οι «επαγγελματίες πατριώτες» εθνικιστές. Πάντα υπάρχουν αυτοί. Θυμούμαστε τη φραστική επίθεση, που είχε κάνει στα Γιάννενα ένας «επαγγελματίας» Βορειοηπειρώτης στον Κάρολο Παπούλια, ως υπουργό Εξωτερικών τότε, για τη θέση του στην άρση του εμπολέμου με την Αλβανία. Η σκηνή μέσα στο δημαρχείο κατά τις εορταστικές εκδηλώσεις για την απελευθέρωση της πόλης. Ο Παπούλιας τον έβαλε στη θέση του με σκληρές φράσεις.

 Όσοι δεν καταδίκασαν καθαρά και ξάστερα τις φασιστικές επιθέσεις στον Γιάννη Μπουτάρη, αλλά έβαλαν και τους αστερίσκους «ναι μεν αλλά», έχουν τις ίδιες ευθύνες με τους φυσικούς αυτουργούς. Βοηθούν στην εκκόλαψη του αυγού του φιδιού. Δυστυχώς, ακούσαμε και είδαμε μερικούς απ’ αυτό το… είδος των «εθνικοφρόνων». Ατυχώς ο εθνικισμός ανθεί πάλι στη χώρα μας και τείνει να γίνει ο οδηγός στους δύσκολους καιρούς που περνάμε. Τα παθήματα δεν μας έγιναν μαθήματα.

«Η ιστορία των εθνικισμών είναι φτιαγμένη από πλαστές συνέχειες και βολικές αποσιωπήσεις, από φανταστικές κατασκευές, αναγκαίες ώστε να αφηγηθούν την ιστορία του ραντεβού ενός περιούσιου λαού με τη γη, που επεφύλαξε το πεπρωμένο» (Μαρκ Μαζάουερ: Θεσσαλονίκη - Η πόλη των φαντασμάτων, εκδ. Αλεξάνδρεια). Αν προσθέσουμε τον φανατισμό και τη βία, τότε έχουμε μπροστά μας όλη την εφιαλτική εικόνα, που λέγεται σημερινή Ελλάδα των μνημονίων, των μεταμνημονίων, των συνθημάτων, του βερμπαλισμού, του ζοφερού μέλλοντός μας.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

14.11.18 | Το μυαλό του Αλέξη Τσίπρα

Πριν από λίγες μέρες ο Αλέξης Τσίπρας μας είπε πως με καθαρό μυαλό πήρε την απόφαση τον Ιούλιο του...

13.11.18 | Απορία ψάλτου… βηξ

Η έκφραση, αν και λαϊκή, έγινε γνωστή στην καθαρεύουσα. Ο ψάλτης, όταν έβρισκε τα σκούρα στα...

10.11.18 | Η αλαζονεία της εξουσίας

Ένα από τα σημαντικά προσόντα του ασκούντος οποιασδήποτε μορφής εξουσία, είναι ασφαλώς και η...

09.11.18 | Μια εξομολόγηση

Σήμερα θα προβώ σε μια προσωπική εξομολόγηση. Είμαι βέβαιος πως αυτά που γράφω αφορούν χιλιάδες...

07.11.18 | Το σύνδρομο της Καρμπαλά

Την Κυριακή 11 Νοεμβρίου, με επίκεντρο τη Γαλλία, τιμάται η επέτειος των 100 χρόνων από τη...

06.11.18 | Κληροδοτήματα: Μια παλιά ιστορία

Με τη συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο για τα κληροδοτήματα στις αρχές του περασμένου μήνα, επανήλθε...

30.10.18 | Δόγματα και αρώματα

Με τη Δικαιοσύνη, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, η στήλη ασχολήθηκε πολλές φορές. Αρκετά τα...

27.10.18 | «Έρρωσθε άπαντες»

Το τελευταίο τεύχος της ενηµερωτικής και πολιτιστικής έκδοσης της αδελφότητας Δροσοπηγιωτών «Τα...