Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018
|
Τιτίκα Τζάλλα

Έξω στον καθαρό αέρα

Νομίζαμε εμείς ότι θα καταφέρναμε να εφαρμόσουμε νόμο, που θα προστάτευε τη δημόσια υγεία και εμάς από τον κακό εαυτό μας. Νομίζαμε ότι πήραμε το μάθημα, που οι συνέπειες της ατιμωρησίας και της εξαίρεσης απ’ ό,τι ισχύει για τους άλλους μας δώσανε με τον χειρότερο τρόπο τα τελευταία χρόνια. Νομίζαμε...

Πριν από μερικούς μήνες, η εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Με διθυραμβικές ανακοινώσεις υπευθύνων, με γενναίες αποφάσεις και επικυρώσεις ιδιοκτητών καταστημάτων εστίασης, με αισιόδοξες πρωτοβουλίες πολιτών. Λίγο καιρό μετά, για θλιβερά πολλοστή φορά, η εφαρμογή του αντικαπνιστικού, όπως κάποιοι απαισιόδοξοι (μα γνώστες της νοοτροπίας μας) προέβλεπαν, ατόνισε. Οι θαμώνες καπνίζουν μέσα από τις ανοιχτές βιτρίνες των μπαρ κυρίως κατά τις βραδινές ώρες (κάποιοι τολμηροί και νωρίτερα), στα νοσοκομεία διοικητικοί υπάλληλοι και γιατροί στα γραφεία τους και στα μπαλκόνια, στο πανεπιστήμιο στις αίθουσες διδασκαλίας. Οι ίδιοι άνθρωποι ενδέχεται να σας μιλήσουν με ζέση και πάθος για τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, την ανάγκη εκσυγχρονισμού και αναβάθμισης των υπηρεσιών της δημόσιας διοίκησής της, την κλονισμένη υγεία κάποιου προσφιλούς προσώπου τους, που πολύ ταλαιπωρείται από την απουσία νοσηλευτικού προσωπικού και τη δαιδαλώδη γραφειοκρατία των (άδειων) ασφαλιστικών ταμείων. Θα πείτε: τι σχέση έχουν αυτά με την εφαρμογή ενός αντικαπνιστικού νόμου; Θα σας απαντήσουμε με μια ερώτηση: αν δεν μπορούμε να κόψουμε το τσιγάρο σε κλειστούς δημόσιους χώρους (μια διαδικασία από την οποία έχουν περάσει όλες οι χώρες του σύγχρονου κόσμου και την ακολουθούν πιστά), συμμεριζόμενοι το δικαίωμα του διπλανού μας στον καθαρό αέρα και την υγεία, τι σόι κράτος δικαίου και πολιτισμού θέλουμε να φτιάξουμε και με ποιους επιλεκτικούς και βολικούς όρους;
Αν μιλήσετε με όλους τους εμπλεκόμενους στην εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου φορείς, θα σας διαβεβαιώσουν ότι -πρώτα απ’ όλα– τον πιστεύουν τον νόμο και τον τηρούν στις υπηρεσίες τους και στα γραφεία τους. Δευτερευόντως, ότι κάνουν όσους ελέγχους μπορούν (μέχρι τις 3 το μεσημέρι) και μία φορά τον μήνα (μπορεί να λέμε και πολύ) βγαίνει μεικτό κλιμάκιο και το βράδυ. Συμβαίνει, ωστόσο, το εξής οξύμωρο: ο πολίτης ξέρει ότι ο νόμος κυρίως από μια ώρα και μετά σπανίως εφαρμόζεται στα νυχτερινά μαγαζιά, βλέπει συμπολίτες του να καπνίζουν από τα ανοιχτά παράθυρα γραφείων τους σε διάφορες υπηρεσίες, μυρίζει τον καπνό του τσιγάρου σε κλειστούς δημόσιους χώρους. Αλλά, οι υπεύθυνοι -σε δημόσιες και μη δηλώσεις τους– διαβεβαιώνουν ότι ο νόμος εφαρμόζεται. Από την άλλη, θα ακούσετε πολίτες να διαμαρτύρονται ότι δεν ξέρουν πού να απευθυνθούν για να κάνουν μια καταγγελία, ο δήμος Ιωαννιτών και η περιφέρεια Ηπείρου (δεδομένου ότι σε τοπικό επίπεδο δημοτική αστυνομία και διεύθυνση υγειονομικού αντίστοιχα είναι οι εντεταλμένες για την εφαρμογή του υπηρεσίες) θα έπρεπε ήδη να έχουν ξεκινήσει καμπάνια για να προωθήσουν τον αντικαπνιστικό νόμο, με κεντρική (και διαρκώς επαναλαμβανόμενη) πληροφορία ένα τηλέφωνο ή ένα email στο οποίο να μπορούν οι πολίτες να κάνουν τις καταγγελίες τους. Οι βουλευτές του νομού (κάθε νομού) θα έπρεπε να επεξεργάζονται και να προτείνουν τροποποιήσεις στον νόμο, με πρώτη την ουσιαστική εμπλοκή της ελληνικής αστυνομίας στη διαδικασία ελέγχου, καθώς είναι η μόνη, που δεν έχει ωράριο και δεν κλείνει ποτέ, για να πάει σπίτι της...
Αλλά, ουσιαστική πολιτική βούληση δεν υπάρχει. Αν υπήρχε, δε θα γράφαμε τούτα τα λόγια, τόσους μήνες και τόσα χρόνια μετά. Ούτε θα κινητοποιούνταν πολίτες να μαζεύουν υπογραφές για να πείσουν τις τοπικές αρχές να πάρουν ζεστά το θέμα. Ο τόπος αυτός είναι καταδικασμένος τίποτε να μην αλλάξει και όλα τα στραβά του να κρατήσει σαν κόρη οφθαλμού.
Υ.Γ. Υστερόγραφου: οι σκεπτικιστές, οι απαθείς ή οι “χιουμορίστες” με κάτι τόσο σοβαρό όσο είναι η προστασία της δημόσιας υγείας, θα ήταν καλό μία φορά στο τόσο να περνάνε μια βόλτα από την Ογκολογική Κλινική του νοσοκομείου της πόλης τους, να περπατούν στους διαδρόμους της, να κοιτούν μέσα στα δωμάτια ασθενείς και συνοδούς, να ακούνε τους αναστεναγμούς και τα αναφιλητά τους. Και μετά να βγουν έξω στον καθαρό αέρα. Τότε μόνο θα συνειδητοποιήσουν πόσο πολύτιμος είναι και πόσο αβασάνιστα -όλοι μας- τον μολύνουμε...

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

17.07.18 | Airbnb ή σύγχρονες μέθοδοι μίσθωσης

Η Airbnb είναι ιστοσελίδα καταχώρησης, εύρεσης και ενοικίασης καταλυμάτων, μέσω του διαδικτύου....

10.07.18 | Ένας στρατηγικός - θεσμικός σύμβουλος

Στο τελευταίο Υστερόγραφό μας (Η.Α. 3ης Ιουλίου), με αφορμή την αντίδραση του Προέδρου της Γαλλικής...

03.07.18 | Ο καθένας στη θέση του

Το θέμα ασήμαντο φαινομενικά καταρχάς πήρε διαστάσεις στα διεθνή ΜΜΕ, αλλά και στα δικά μας πριν...

26.06.18 | Στερνή γνώση

Το Καστελόριζο επέλεξε -ως γνωστόν- ο Γιώργος Παπανδρέου να αναγγείλει ουσιαστικά την περίοδο των...

19.06.18 | Τα καθημερινά του καθημερινού

Η κυβέρνηση δεν έπαθε μομφή κατά πλειοψηφία. Η Μακεδονία, ως γνωστόν άλλωστε, είναι Ελληνική, εκτός...

12.06.18 | Οι κοψοχέρηδες

Οι «κοψοχέρηδες» είναι ένα ελληνικό είδος, που ευδοκιμεί θαυμάσια στη χώρα μας, όπου «ανθεί η...

05.06.18 | Παραπονεμένα λόγια

«Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας γιατί τ’ άδικο το ζούμε μέσα από τη κούνια μας». Ο...

30.05.18 | Η Πόλη των Φαντασμάτων

«Καλά θα κάνετε να μην τους πείτε ότι μερικές φορές διαφορετικές πόλεις διαδέχονται η μία την άλλη...