Σάββατο, 12 Μαΐου 2018
|
ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΚΑΣ

Ντρέπομαι…

Μπαμπά, γιατί δέρνονται αυτοί… ποδόσφαιρο δεν πήγαν να δουν; Αυτά ήταν τα λόγια του μικρού μου γιου, όταν πέρυσι έβλεπε στιγμιότυπα από τα θλιβερά γεγονότα του Βόλου. Μπαμπά, γιατί μπήκαν στο γήπεδο, γιατί τσακώνονται; Γιατί κάνουν έτσι, πόλεμο έχουμε; Γιατί, γιατί, γιατί…τόσα γιατί, πολλά γιατί, που με κάνουν να ντρέπομαι, να μην ξέρω τι να πω στα παιδιά μου!

Ντρέπομαι, που τα αφήνω να βλέπουν αυστηρώς ακατάλληλες σκηνές, σκηνές, που μολύνουν την ψυχή τους και ίσως ποτίζουν επικίνδυνα το μυαλό τους. Ντρέπομαι, που στέκομαι ανίκανος και το παίζω… αδιάφορος. Ντρέπομαι, που δεν μπορώ να κάνω τα παιδιά να το βλέπουν αλλιώς το ποδόσφαιρο. Ντρέπομαι, όταν ακούω, βλέπω και διαβάζω ανθρώπους, δήθεν του ποδοσφαίρου, να φανατίζονται οι ίδιοι και να φανατίζουν τους άλλους (δυστυχώς, έχουμε πολλούς τέτοιους στο ίδιο το ποδόσφαιρο, τον Τύπο, την πολιτική, τις παρέες μας, τις οικογένειές μας, τα σχολεία μας… παντού).

Ντρέπομαι, όταν καταφέρνω να συνοδεύω τα παιδιά μου σε αγώνες ποδοσφαίρου, που παίζουν με τις ακαδημίες τους, κι ακούω κάποιους «αντιπάλους» γονείς να φωνάζουν, να βρίζουν, να παρακινούν τα τέκνα τους να σπάσουν τα πόδια των αντιπάλων τους (σ.σ. άλλων παιδιών δηλαδή…). Ντρέπομαι, που βλέπω ακόμη και μορφωμένους ανθρώπους, που διαχειρίζονται τις ψυχές παιδιών, να τις μολύνουν. Ντρέπομαι, που αντί να ασχολούμαστε με τα πραγματικά προβλήματα μας -οικονομικά, κοινωνικά, ατομικά- και να ξεσκάμε πραγματικά με το ποδόσφαιρο, βγάζουμε πάνω του και στους γύρω μας όλες τις ανασφάλειές μας και τις ψευτομαγκιές μας.

Ντρέπομαι όταν, αντί να υποστηρίζουμε μια άλλη ομάδα, που δεν είναι η δική μας και αγωνίζεται με μια ξένη, εμείς τασσόμαστε με την ξένη. Ντρέπομαι που είμαι πολίτης μιας πολιτείας, που διαχρονικά δεν κάνει απολύτως τίποτε, αφενός φοβούμενη το πολιτικό κόστος, αφετέρου εκμεταλλευόμενη τον φανατισμό και τα επακόλουθά του για να εξουσιάζει ανενόχλητη. Ντρέπομαι που, όταν πηγαίνω στο γήπεδο, αναγκάζομαι να ακούω και να βλέπω τους επικίνδυνα γραφικούς να προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους και τους άλλους ότι πήγαν… να δουν μπάλα.

Ντρέπομαι και τώρα, που γράφω, και ενδεχομένως προβάλλω μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, όπως αυτή που… περιμένουν (και ίσως να εύχονται…) πολλοί αθλητικογραφούντες, την οποία το βράδυ θα προσπαθώ να τη δικαιολογήσω, για μια ακόμη φορά, στα παιδιά μου. Ελπίζω κι εύχομαι το αποψινό παιχνίδι να με κάνει να πάψω να ντρέπομαι και να γίνει η αρχή της περηφάνειας όλων μας. Όμως, θα πρέπει να αρχίσουν να ντρέπονται κι όλοι οι άλλοι, που ανέφερα πριν, γιατί η ντροπή, ως συναίσθημα ανθρώπινο, προϋποθέτει κι απαιτεί συνείδηση, φιλότιμο και… «τσίπα». Αν ακόμη αυτές οι αρετές υπάρχουν, τότε θα αρχίσουμε να ελπίζουμε ότι τα παιδιά μας θα φτιάξουν τη γενιά εκείνη που δε θα ντρέπεται.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

17.07.18 | Airbnb ή σύγχρονες μέθοδοι μίσθωσης

Η Airbnb είναι ιστοσελίδα καταχώρησης, εύρεσης και ενοικίασης καταλυμάτων, μέσω του διαδικτύου....

10.07.18 | Ένας στρατηγικός - θεσμικός σύμβουλος

Στο τελευταίο Υστερόγραφό μας (Η.Α. 3ης Ιουλίου), με αφορμή την αντίδραση του Προέδρου της Γαλλικής...

03.07.18 | Ο καθένας στη θέση του

Το θέμα ασήμαντο φαινομενικά καταρχάς πήρε διαστάσεις στα διεθνή ΜΜΕ, αλλά και στα δικά μας πριν...

26.06.18 | Στερνή γνώση

Το Καστελόριζο επέλεξε -ως γνωστόν- ο Γιώργος Παπανδρέου να αναγγείλει ουσιαστικά την περίοδο των...

19.06.18 | Τα καθημερινά του καθημερινού

Η κυβέρνηση δεν έπαθε μομφή κατά πλειοψηφία. Η Μακεδονία, ως γνωστόν άλλωστε, είναι Ελληνική, εκτός...

12.06.18 | Οι κοψοχέρηδες

Οι «κοψοχέρηδες» είναι ένα ελληνικό είδος, που ευδοκιμεί θαυμάσια στη χώρα μας, όπου «ανθεί η...

05.06.18 | Παραπονεμένα λόγια

«Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας γιατί τ’ άδικο το ζούμε μέσα από τη κούνια μας». Ο...

30.05.18 | Η Πόλη των Φαντασμάτων

«Καλά θα κάνετε να μην τους πείτε ότι μερικές φορές διαφορετικές πόλεις διαδέχονται η μία την άλλη...