Σάββατο, 12 Μαΐου 2018
|
ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΚΑΣ

Ντρέπομαι…

Μπαμπά, γιατί δέρνονται αυτοί… ποδόσφαιρο δεν πήγαν να δουν; Αυτά ήταν τα λόγια του μικρού μου γιου, όταν πέρυσι έβλεπε στιγμιότυπα από τα θλιβερά γεγονότα του Βόλου. Μπαμπά, γιατί μπήκαν στο γήπεδο, γιατί τσακώνονται; Γιατί κάνουν έτσι, πόλεμο έχουμε; Γιατί, γιατί, γιατί…τόσα γιατί, πολλά γιατί, που με κάνουν να ντρέπομαι, να μην ξέρω τι να πω στα παιδιά μου!

Ντρέπομαι, που τα αφήνω να βλέπουν αυστηρώς ακατάλληλες σκηνές, σκηνές, που μολύνουν την ψυχή τους και ίσως ποτίζουν επικίνδυνα το μυαλό τους. Ντρέπομαι, που στέκομαι ανίκανος και το παίζω… αδιάφορος. Ντρέπομαι, που δεν μπορώ να κάνω τα παιδιά να το βλέπουν αλλιώς το ποδόσφαιρο. Ντρέπομαι, όταν ακούω, βλέπω και διαβάζω ανθρώπους, δήθεν του ποδοσφαίρου, να φανατίζονται οι ίδιοι και να φανατίζουν τους άλλους (δυστυχώς, έχουμε πολλούς τέτοιους στο ίδιο το ποδόσφαιρο, τον Τύπο, την πολιτική, τις παρέες μας, τις οικογένειές μας, τα σχολεία μας… παντού).

Ντρέπομαι, όταν καταφέρνω να συνοδεύω τα παιδιά μου σε αγώνες ποδοσφαίρου, που παίζουν με τις ακαδημίες τους, κι ακούω κάποιους «αντιπάλους» γονείς να φωνάζουν, να βρίζουν, να παρακινούν τα τέκνα τους να σπάσουν τα πόδια των αντιπάλων τους (σ.σ. άλλων παιδιών δηλαδή…). Ντρέπομαι, που βλέπω ακόμη και μορφωμένους ανθρώπους, που διαχειρίζονται τις ψυχές παιδιών, να τις μολύνουν. Ντρέπομαι, που αντί να ασχολούμαστε με τα πραγματικά προβλήματα μας -οικονομικά, κοινωνικά, ατομικά- και να ξεσκάμε πραγματικά με το ποδόσφαιρο, βγάζουμε πάνω του και στους γύρω μας όλες τις ανασφάλειές μας και τις ψευτομαγκιές μας.

Ντρέπομαι όταν, αντί να υποστηρίζουμε μια άλλη ομάδα, που δεν είναι η δική μας και αγωνίζεται με μια ξένη, εμείς τασσόμαστε με την ξένη. Ντρέπομαι που είμαι πολίτης μιας πολιτείας, που διαχρονικά δεν κάνει απολύτως τίποτε, αφενός φοβούμενη το πολιτικό κόστος, αφετέρου εκμεταλλευόμενη τον φανατισμό και τα επακόλουθά του για να εξουσιάζει ανενόχλητη. Ντρέπομαι που, όταν πηγαίνω στο γήπεδο, αναγκάζομαι να ακούω και να βλέπω τους επικίνδυνα γραφικούς να προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους και τους άλλους ότι πήγαν… να δουν μπάλα.

Ντρέπομαι και τώρα, που γράφω, και ενδεχομένως προβάλλω μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, όπως αυτή που… περιμένουν (και ίσως να εύχονται…) πολλοί αθλητικογραφούντες, την οποία το βράδυ θα προσπαθώ να τη δικαιολογήσω, για μια ακόμη φορά, στα παιδιά μου. Ελπίζω κι εύχομαι το αποψινό παιχνίδι να με κάνει να πάψω να ντρέπομαι και να γίνει η αρχή της περηφάνειας όλων μας. Όμως, θα πρέπει να αρχίσουν να ντρέπονται κι όλοι οι άλλοι, που ανέφερα πριν, γιατί η ντροπή, ως συναίσθημα ανθρώπινο, προϋποθέτει κι απαιτεί συνείδηση, φιλότιμο και… «τσίπα». Αν ακόμη αυτές οι αρετές υπάρχουν, τότε θα αρχίσουμε να ελπίζουμε ότι τα παιδιά μας θα φτιάξουν τη γενιά εκείνη που δε θα ντρέπεται.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

14.11.18 | Το μυαλό του Αλέξη Τσίπρα

Πριν από λίγες μέρες ο Αλέξης Τσίπρας μας είπε πως με καθαρό μυαλό πήρε την απόφαση τον Ιούλιο του...

13.11.18 | Απορία ψάλτου… βηξ

Η έκφραση, αν και λαϊκή, έγινε γνωστή στην καθαρεύουσα. Ο ψάλτης, όταν έβρισκε τα σκούρα στα...

10.11.18 | Η αλαζονεία της εξουσίας

Ένα από τα σημαντικά προσόντα του ασκούντος οποιασδήποτε μορφής εξουσία, είναι ασφαλώς και η...

09.11.18 | Μια εξομολόγηση

Σήμερα θα προβώ σε μια προσωπική εξομολόγηση. Είμαι βέβαιος πως αυτά που γράφω αφορούν χιλιάδες...

07.11.18 | Το σύνδρομο της Καρμπαλά

Την Κυριακή 11 Νοεμβρίου, με επίκεντρο τη Γαλλία, τιμάται η επέτειος των 100 χρόνων από τη...

06.11.18 | Κληροδοτήματα: Μια παλιά ιστορία

Με τη συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο για τα κληροδοτήματα στις αρχές του περασμένου μήνα, επανήλθε...

30.10.18 | Δόγματα και αρώματα

Με τη Δικαιοσύνη, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, η στήλη ασχολήθηκε πολλές φορές. Αρκετά τα...

27.10.18 | «Έρρωσθε άπαντες»

Το τελευταίο τεύχος της ενηµερωτικής και πολιτιστικής έκδοσης της αδελφότητας Δροσοπηγιωτών «Τα...