Σάββατο, 5 Μαΐου 2018
|
Τιτίκα Τζάλλα

Τα κανονικά παιδιά

Τα κανονικά παιδιά γεννιούνται κανονικά, μεγαλώνουν κανονικά, ονειρεύονται κανονικά, ερωτεύονται κανονικά και πεθαίνουν κανονικά, στους στίχους, που έγραψε ο Γιάννης Αγγελάκας για να χλευάσει την υποκριτική κανονικότητα, που αγκαλιάζει και αποδέχεται η κοινωνία, πετώντας -όχι πάντα συνειδητά- στο περιθώριό της εκείνα τα παιδιά, που, αν και γεννιούνται κανονικά, τίποτε άλλο στη ζωή τους δεν κάνουν κανονικά.

Η δυσανεξία μας στο διαφορετικό είναι δεδομένη. Νομοθετούμε, για να το προστατέψουμε, διεκδικούμε τα δικαιώματά του στις συζητήσεις μας και στις πορείες, νουθετούμε τα παιδιά μας να κάνουν το ίδιο, μα δυσκολευόμαστε πολύ να το διαχειριστούμε, μόλις το διαφορετικό μπει στη ζωή μας. Τα ιδεώδη μας, τα οράματά μας και και ο προοδευτισμός μας δοκιμάζονται, όταν καμιά φορά συναντούν τις κοινωνικές επιταγές, με τις οποίες η συντηρητική κοινωνία μας μάς γαλούχησε κι εμείς νομίζαμε ότι δεν κατάφερε να μας επηρεάσει...
Υπερψηφίστηκε επί της αρχής το νομοσχέδιο για την αναδοχή παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Ήταν επόμενο, θα πει κανείς, μετά την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και σ’ εκείνα. Πέρα από την ανησυχία πολλών ότι απειλείται η παραδοσιακή μορφή της αγίας πυρηνικής οικογένειας, όπως αποτυπωνόταν στο αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού στη δεκαετία του ‘70, διατυπώνονται πολλές εύλογες αντιρρήσεις, επιφυλάξεις και ενστάσεις, οι περισσότερες εστιασμένες στο παιδί. Πώς θα νιώσει το παιδί. Ξέρετε ασφαλώς ποιο. Αυτό που από τις πρώτες ώρες της ζωής του έζησε την απόρριψη και την ερημιά. Αυτό που, έτσι αυστηρές, αργές και ανελαστικές που είναι οι διαδικασίες, μέχρι να εγκριθεί μια πράξη υιοθεσίας, μπορεί να φτάσει σε ηλικία, που δε θεωρείται πια «ελκυστική»από τους υποψήφιους γονείς και θα ενηλικιωθεί μέσα σε ένα ίδρυμα. Αποκομμένο από την αγάπη (αυτή που αφορά μόνο εκείνο), τη ζεστασιά (αυτή που φτιάχτηκε μόνο για κείνο) και την ανάγκη του να ανήκει σε μια οικογένεια (αυτή που θέλει και αγαπά μόνο εκείνο). Αν δει μια αγκαλιά ανοιχτή να το περιμένει, θα τρέξει να κρυφτεί μέσα της. Και καθόλου δε θα το νοιάξει αν τα χέρια, που άνοιξαν και το περιμένουν, είναι ενός ετερόφυλου ή ενός ομοφυλόφιλου ανθρώπου.  
Πριν από πολλά χρόνια, ένα κορίτσι δυσκολευόταν να πάει στο σχολείο, επειδή είχε μόλις πεθάνει ο μπαμπάς του ή η μαμά του και κάποια παιδιά το κορόιδευαν, ένα άλλο, γιατί είχε, απ’ όταν γεννήθηκε, μόνο μαμά. Πριν από μερικές δεκαετίες, ο γιος διαζευγμένων γονιών ήταν η μύγα μέσα στο γάλα και αρκετοί συμμαθητές του απέφευγαν να τον πλησιάσουν. Πριν από λίγο -σχετικά– καιρό κανείς δε δεχόταν να καθίσει στο θρανίο δίπλα από ένα Αλβανάκι ή σπάνια συμπεριλάμβαναν στα παιχνίδια τους στην αυλή οι συμμαθήτριές της τη μικρή από τη Νιγηρία. Αλλά κάναμε, ως κοινωνία, βήματα αρκετά από τότε. Κι ας είναι δειλά κι ας μένουν κάποια μετέωρα
Ναι, είναι σχεδόν βέβαιο πως αν ένα παιδί βρεθεί σε ένα περιβάλλον εχθρικό και απροετοίμαστο να δεχτεί ότι οι μπαμπάδες του ή οι μαμάδες του είναι διαφορετικοί από των υπολοίπων (παρόντες, απόντες, καθολικοί, μουσουλμάνοι, λευκοί, μαύροι κ.λπ.), θα ταλαιπωρηθεί. Είναι δουλειά ημών των μεγάλων να φτιάξουμε περιβάλλοντα φιλικά και ανεκτικά για όλα τα παιδιά. Να νομοθετήσουμε για να τα προστατέψουμε, να τα αγκαλιάσουμε και να μάθουμε στα δικά μας τα παιδιά (που είχαν την τύχη να συγκαταλέγονται στα «κανονικά») ότι όλες οι σημερινές «κανονικότητες» κάποτε ήταν υπό αίρεση. Και ότι δουλειά μιας κοινωνίας, που κοιτάει μπροστά, είναι να φτιάχνει διαρκώς καινούριες, για να χωρέσει όλα τα μέλη της. Μικρά και μεγάλα.
5 / 5 (1 Ψήφοι)
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

14.11.18 | Το μυαλό του Αλέξη Τσίπρα

Πριν από λίγες μέρες ο Αλέξης Τσίπρας μας είπε πως με καθαρό μυαλό πήρε την απόφαση τον Ιούλιο του...

13.11.18 | Απορία ψάλτου… βηξ

Η έκφραση, αν και λαϊκή, έγινε γνωστή στην καθαρεύουσα. Ο ψάλτης, όταν έβρισκε τα σκούρα στα...

10.11.18 | Η αλαζονεία της εξουσίας

Ένα από τα σημαντικά προσόντα του ασκούντος οποιασδήποτε μορφής εξουσία, είναι ασφαλώς και η...

09.11.18 | Μια εξομολόγηση

Σήμερα θα προβώ σε μια προσωπική εξομολόγηση. Είμαι βέβαιος πως αυτά που γράφω αφορούν χιλιάδες...

07.11.18 | Το σύνδρομο της Καρμπαλά

Την Κυριακή 11 Νοεμβρίου, με επίκεντρο τη Γαλλία, τιμάται η επέτειος των 100 χρόνων από τη...

06.11.18 | Κληροδοτήματα: Μια παλιά ιστορία

Με τη συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο για τα κληροδοτήματα στις αρχές του περασμένου μήνα, επανήλθε...

30.10.18 | Δόγματα και αρώματα

Με τη Δικαιοσύνη, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, η στήλη ασχολήθηκε πολλές φορές. Αρκετά τα...

27.10.18 | «Έρρωσθε άπαντες»

Το τελευταίο τεύχος της ενηµερωτικής και πολιτιστικής έκδοσης της αδελφότητας Δροσοπηγιωτών «Τα...