Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017
|
Του ΣΤΡΑΤΗ ΚΑΡΤΙΝΗ

Το περίσσιο χαλάει το ίσιο

Στην Ήπειρο έχουμε μια σοφή παροιμία: «Το περίσσιο χαλάει το ίσιο».

 Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι τόλεγαν αλλιώς: «Μέτρον άριστον» (Κλεόβουλος ο Λίνδιος). Αφορμή για αυτές τις σκέψεις, με επίκεντρο το μέτρο, μας την έδωσε η συνήθεια της παραμονής Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, σύμφωνα με την οποία, μερικά χρόνια τώρα, ξεχυνόμαστε από το μεσημέρι μέχρι αργά το βράδυ στους ανά την πόλη καφενέδες, πλατείες και δρόμους όπου μετά μανίας καταναλώνουμε τα… πατροπαράδοτα σουβλάκια και μπόλικο ποτό. Άγνωστο τι γιορτάζουμε ακριβώς, κανείς δεν «τόβρε και δεν τόπε ακόμη» και η τσίκνα μετά κλαρίνου κυρίως πάει σύννεφο. Αυτό που κυριαρχεί είναι η έλλειψη του μέτρου. Δεν επηρεάζει η οικονομική κρίση, άσ’ την αυτή. Ως γνωστόν, «του Έλληνα ο τράχηλος κρίσεις δεν υποφέρει». Άλλωστε γι’ αυτό φθάσαμε ως εδώ. «Η φτώχεια θέλει καλοπέραση» θα σου πει ο άλλος και θα επιπέσει στα «σουβλάκια» για να… ξεχάσει. Τι αξία έχει ένα σουβλάκι;
Δεν έχει αξία ένα σουβλάκι, το όποιο «σουβλάκι», με την όποια έννοιά του, ούτε βέβαια αποτελεί έγκλημα καθοσιώσεως η διασκέδαση, έστω και με αυτές τις συνθήκες. Σημασία έχει η υπερβολή γενικά, όχι η παραπάνω συνήθεια τα τελευταία χρόνια της παραμονής των εορτών. Η υπερβολή είναι συνώνυμη της φυλής. Μήπως ξεχάσαμε το σπάσιμο των πιάτων στα νυχτερινά κέντρα πάνω σε τσακίρ κέφι (!) υπό τους ήχους των ασμάτων τύπου « Τον χάρο τον αντάμωσα», ή «Τα δυο σου χέρια πήρανε βεργούλες και με δείρανε» και άλλα τέτοια θανατερά αλλά… πανηγυρικά, ή τον άλλον που για μια «παραγγελιά» στο νυχτερινό κέντρο μαχαίρωσε 4-5 και ο Νιόνιος έγραψε αφιερώνοντας μάλιστα και τραγούδι;
 Πέραν τούτου, σε όλες, ακόμη και σοβαρές, εκφράσεις της ζωής μας -ιδιαίτερα της πολιτικής μας ζωής- μήπως η υπερβολή δεν αποτελεί κύριο γνώρισμα της συμπεριφοράς της εκάστοτε κυβέρνησης και μιας σημαντικής μερίδας του λαού μας; Σταχυολογούμε από το σχετικά πρόσφατο παρελθόν μέχρι σήμερα, για να μην πάμε μακρύτερα και φθάσουμε σε καταστροφές, εμφύλιους και παραλογισμούς παντός είδους της δαιμόνιας φυλής μας:
Όλη η χώρα στη μανία του χρηματιστηρίου την περίοδο της δεκαετίας του ‘90 μέχρι το κραχ του 1999, όταν έσπασε η φούσκα και η υπερβολή ξεπέρασε ακόμη και τα στάνταρς της φυλής με 1,5 εκατομμύριο ενεργούς κωδικούς! Άνθρωποι άσχετοι με το χρηματιστήριο συζητούσαν σε πόλεις και χωριά για μετοχές και εταιρείες. Μέχρι και δάνεια έπαιρναν για να παίξουν σε «παιγνίδι» που δε γνώριζαν. Τα αποτελέσματα γνωστά.  
 «Αγανακτισμένοι» καίγανε την Αθήνα -και όχι μόνο- για αντίδραση είπαν τότε κατά της εξουσίας, κατά της κυβέρνησης και γενικά κατά παντός του επιστητού όπως π.χ. κατά των μνημονίων για να βοηθήσουν τη χώρα να ξεφύγει από αυτά! Στη συνέχεια έγιναν κατεστημένο, αλλά τα μνημόνια… μνημόνια, η εξουσία… εξουσία με άλλη μορφή και η κυβέρνηση μια άλλη συγκυβέρνηση.
 Αναρχοαυτόνομοι ονομαζόμενοι και λοιποί περίεργοι τύποι, ντόπιοι αλλά και εισαγωγής, γνωστοί άγνωστοι κουκουλοφόροι καίνε και καταστρέφουν: άλλοι για λευτεριά στον τάδε ή δείνα «αγωνιστή» γνωστό άγνωστο , άλλοι για την τάδε ή δείνα «επέτειο», άλλοι απλώς για επαναστατική γυμναστική έτσι για τη… μολότωφ ως όργανο εκτόνωσης (;) Χωρίς να ιδρώνει το αυτί των αρμοδίων σαν να είναι μια -ας πούμε- …κοινωνική εκδήλωση. Τι να κάνουμε με «τα παιδιά», όπως τα χαρακτήρισε μέλος της κυβέρνησης. Οι καταστροφές, όμως, φέρνουν σε απόγνωση άλλα παιδιά -χωρίς εισαγωγικά αυτά. Τα πανεπιστήμια σε διάλυση στο έλεος ποικιλώνυμων περίεργων οργανώσεων και οι καταστροφές της δημόσιας περιουσίας θυσία στον βωμό μιας ετσιθελικής ερμηνείας της έννοιας του ασύλου από επίσημα χείλη.
Τα παραπάνω παραδείγματα, που σταχυολογήσαμε, δεν αποτελούν απλώς παραδείγματα υπερβολής, αλλά αυτοκαταστροφής. Όλα, όμως, ξεκινούν από το… «σουβλάκι».  Σχήμα λόγου βέβαια, απλά και μόνο ως αφορμή, γιατί τα είδη και τα μεγέθη δεν είναι συγκρίσιμα. Μόνο για να ληφθεί -δημοσιογραφική αδεία- όχι φυσικά το ίδιο το νόστιμο έδεσμα, αλλά η έννοια ως δείγμα της νοοτροπίας, της υπερβολής, της σπατάλης πραγματικά και μεταφορικά. Η τελευταία λέξη η μεταφορική, με την έννοια της σπάταλης, ανερμάτιστης συμπεριφοράς κυβερνώντων και κυβερνωμένων, τις συνέπειες της οποίας θα πληρώσουν, εκτός από τις παρούσες, και οι μέλλουσες γενιές. Η τήρηση του μέτρου και της κοινής λογικής αποτελεί το «ίσιο» της ηπειρώτικης παροιμίας.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

18.09.18 | Ανατομία πολιτικής μελαγχολίας

«Ανατομία της Πολιτικής Μελαγχολίας» έχει τίτλο το βιβλίο του βέλγου φιλοσόφου Lieven de Gauter....

17.09.18 | Ο… χονδρός κι ο… λιγνός κορμός

Αφορμή για τούτο το σχόλιο αποτέλεσε το ερώτημα μικρού παιδιού προς τον ηλικιωμένο κύριο, που το...

28.07.18 | Αντί συγγνώμης… τιμητές και τιμωροί

Πολλά τα ερωτήματα, που εξακολουθούν να πλανώνται πάνω από τα αποκαΐδια, πολλές, όμως, και οι...

27.07.18 | Tο «ιερό» τρολ*

Ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Αμβρόσιος, γνωστός για τις μεσαιωνικές του αντιλήψεις και...

17.07.18 | Airbnb ή σύγχρονες μέθοδοι μίσθωσης

Η Airbnb είναι ιστοσελίδα καταχώρησης, εύρεσης και ενοικίασης καταλυμάτων, μέσω του διαδικτύου....

10.07.18 | Ένας στρατηγικός - θεσμικός σύμβουλος

Στο τελευταίο Υστερόγραφό μας (Η.Α. 3ης Ιουλίου), με αφορμή την αντίδραση του Προέδρου της Γαλλικής...

03.07.18 | Ο καθένας στη θέση του

Το θέμα ασήμαντο φαινομενικά καταρχάς πήρε διαστάσεις στα διεθνή ΜΜΕ, αλλά και στα δικά μας πριν...

26.06.18 | Στερνή γνώση

Το Καστελόριζο επέλεξε -ως γνωστόν- ο Γιώργος Παπανδρέου να αναγγείλει ουσιαστικά την περίοδο των...