Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017
|
Στρατής Καρτίνης

Μια φορά κι έναν καιρό...

Για τα ελληνόπουλα της δεκαετίας του ‘50-‘60 σε μία Ελλάδα που έβγαινε από έναν παγκόσμιο πόλεμο, αλλά και έναν εμφύλιο, η χώρα χρειαζόταν έναν «Μικρό Ήρωα», αλλά και έναν Γκαούρ, είδος Ταρζάν ας πούμε (από το Γκιαούρ ο συγγραφέας έφαγε το γιώτα έτσι για να μην παραπέμπει σε… Τουρκία).

Εμείς που μεγαλώσαμε με αυτές τις ιστορίες σε στυλ εβδομαδιαίων περιοδικών σε συνέχειες χωρίς εικόνες, όταν -τον καιρό εκείνο- πιτσιρικάδες δίναμε ραντεβού με τους παιδικούς μας ήρωες καταθέτοντας το χαρτζιλίκι στο πρακτορείο εφημερίδων και περιοδικών του Τσούρνου, στο κτίριο του «Ίλιον» στη πλατεία, αλλά και στου Γελέκη στην οδό Καλάρη για… μεταχειρισμένους μικρούς ήρωες, έχουμε καθηλωμένες τις μνήμες μας κυρίως στον Γιώργο Θαλάσση. Τον μικρό ήρωα, το «παιδί φάντασμα», που χτυπούσε ανελέητα τους Γερμανούς με την κοπέλα του την Κατερίνα, και τον Σπίθα, το μόνιμα πεινασμένο παιδί, για να βγαίνει και το απαραίτητο γέλιο. Από τα γνωστότερα κόμικ της εποχής γραμμένο από τον Στέλιο Ανεμοδουρά, με τον ήρωά του να γίνεται και τραγούδι από τον Λουκιανό Κηλαηδόνη.
Με μορφή κειμένου χωρίς εικόνες και οι περιπέτειες του Γκαούρ - Ταρζάν στη ζούγκλα, ιστόρημα γραμμένο από τον Νίκο Ρούτσο. Για όσους δε θυμούνται, όπως τον Μικρό Ήρωα ή δεν ξέρουν, ο Γκαούρ ήταν ο έλληνας Ταρζάν. Ατρόμητος και αφάνταστα δυνατός. Γεννήθηκε στη ζούγκλα από πατέρα Έλληνα, κυνηγό θηρίων και από μητέρα ιθαγενή. Σε ηλικία τριών μηνών τον άρπαξε μια γορίλαινα και τον μεγάλωσε στη φωλιά της. Όταν ήταν 18 ετών, έπεσε σε μια παγίδα κυνηγών, όπου τον κράτησαν αιχμάλωτο σε ένα σιδερένιο κλουβί για δύο χρόνια. Όμως δραπέτευσε και έφτασε τυχαία στην περιοχή του Ταρζάν. Ο Ταρζάν πίστευε ότι ο Γκαούρ ήθελε να τον σκοτώσει για να γίνει εκείνος ο άρχοντας της ζούγκλας. Σύντροφοι του έλληνα Ταρζάν: Ο δαιμόνιος Ποκοπίκο, πουσυστηνόταν ως «κυνηγός αγρίων κονίκλων» και «προστάτης των κουτών και των αδυνάτων». Η πανέμορφη μελαμψή Ταταμπού, η απαραίτητη γυναίκα όπως π.χ. η Τζέην στον Ταρζάν και η χαζούλα Χουχού με τα… κόκαλα στο κεφάλι εν είδει φουρκέτας ή στολιδιού για το κωμικό της ιστορίας.
Γιατί αυτή η αναδρομή στο… παιδικό παρελθόν; Μα για τον απλούστατο λόγο ότι και σήμερα η Ελλάδα έγινε ένα απέραντο κόμικ, όπου προσπαθεί να μιμηθεί άλλους ξένους ήρωες και να τους δώσει ελληνική υπηκοότητα, αλλά συγχρόνως αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας τους κακούς Γερμανούς, τους Αμερικάνους τους, τους… Ίσως συνειρμικά μας ήρθε η… φλασιά (νεοελληνισμός παιδικός –νεανικός κι αυτός λόγω θέματος) βλέποντας και τον Αλέξη πιλότο ή ντυμένο πιλότο σε πολεμικό καταδιωκτικό F-16 και τον φανταστήκαμε να κυνηγάει πάλι… Γερμανούς!
Ο σημερινός «Γιώργος Θαλάσσης» λοιπόν σύγχρονος «Ήρωας», επικεφαλής των αγωνιστών με ή χωρίς F-16, τα βάζει πάλι με τους Γερμανούς έχοντας ως συνεργάτη τον σημερινό Σπίθα. Ανεξάρτητος αυτός ο Έλληνας, ανήκει σε άλλη στόφα αγωνιστή. Στόχος η απελευθέρωση της χώρας από τα μνημόνια. Οι κακοί ξένοι μας επιβουλεύονται σε συνεργασία με τους δοσίλογους μνημονιακούς. Ο Γκαούρ, μέσα στη σημερινή ελληνική ζούγκλα, εύκολα παίρνει σύγχρονη μορφή αντιμνημονιακού αγωνιστή αγωνιζόμενος κατά του ξένου τοποτηρητή Ταρζάν. Ποκοπίκοι και Χουχούδες αμέτρητοι άλλωστε… Μια ματιά γύρω πείθει περί του λόγου το αληθές.
Μπορεί να σας φαίνονται αστεία όλα τα παραπάνω, αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι. Όπως ακριβώς το διατύπωσε ένας έμπειρος δημοσιογράφος, σε τηλεοπτικό κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας, και έκπληκτοι όπως διαβάσαμε σχετικά στον αθηναϊκό τύπο, η ιστορία του Γκαούρ, του μοναδικού έλληνα Ταρζάν, «πιθανολογείται με βεβαιότητα» ότι είναι αληθινή! Έλληνες Γκαούρ - Ταρζάν ενωθείτε. Οι «ταρζανιές» είναι καθρέφτης της σημερινής κατάστασης στη χώρα. Εμπρός στον δρόμο που χάραξε και ο μακρινός μας πρόγονος αφιχθείς κατευθείαν από ζούγκλα. Πάντως σε… ζούγκλα έπεσε πάλι. Παλιέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση…, που έλεγε και ο Λουκιανός από Ντακότα σε F-16. Όλη η χώρα ένα κόμικ τελικά ή ένα απέραντο φρενοκομείο που έλεγε και ο Καραμανλής (ο κανονικός).
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

16.10.18 | Όταν περνούν οι γερανοί

Η ταινία είχε κάνει εντύπωση στις αρχές της δεκαετίας του 60, όταν προβλήθηκε στη χώρα μας. Το...

10.10.18 | Συνδικαλισμός; Ποιος συνδικαλισμός;

Αφορμή για τις παρακάτω γραμμές και σκέψεις μου έδωσε η παράδοξη και εξωφρενική, πρόσφατη απόφαση...

09.10.18 | Οι νεοβάνδαλοι της διπλανής μας πόρτας

Το κτίριο της περιφέρειας Ηπείρου στην κεντρική πλατεία δέχεται τις περισσότερες «επιθέσεις» με...

03.10.18 | Ήταν ο πιο μεγάλος

Οι γονείς του, Αρμένηδες σκορπισμένοι στις γωνιές της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η μητέρα του στη...

02.10.18 | Η πιο μεγάλη ώρα είναι… τώρα

Έπεσε όλη σχεδόν η υφήλιος, πλην Ρωσίας, υπέρ του «ναι» για τη συμφωνία των Πρεσπών και οι...

26.09.18 | Απλά και Αναλογικά

Όλες οι εκλογές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση έχουν για την κάθε περιοχή ενδιαφέρον πολιτικό ως έναν...

18.09.18 | Ανατομία πολιτικής μελαγχολίας

«Ανατομία της Πολιτικής Μελαγχολίας» έχει τίτλο το βιβλίο του βέλγου φιλοσόφου Lieven de Gauter....

17.09.18 | Ο… χονδρός κι ο… λιγνός κορμός

Αφορμή για τούτο το σχόλιο αποτέλεσε το ερώτημα μικρού παιδιού προς τον ηλικιωμένο κύριο, που το...