Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017
|
Του Παύλου Παπαδόπουλου

Αποχαιρετισμός

Ένας φίλος από τα παλιά έφυγε από τη ζωή αφήνοντας για μας δυσαναπλήρωτο το κενό. Όμως, «φορτωμένοι με χιλιάδες αναμνήσεις», αυτές οι αναμνήσεις μας θα παραμείνουν για πάντα στο μυαλό και κυρίως στην καρδιά μας, όπου σίγουρα βρήκαν την εστία τους. Μνήμες που θα ριζώσουν, γιατί είναι έντονες, γεμάτες ζωντάνια, σφυρηλατημένες από ειλικρινή φιλία.

Ο Δημήτρης Γιωτίτσας δεν τα κατάφερε σ’ αυτόν τον τελευταίο αγώνα ζωής, που ήταν τελικά άνισος. Στην ζωή του, όμως, έδωσε άλλους πολλούς αγώνες και τους κέρδισε. Από τη Γορίτσα, το όμορφο χωριό των Ιωαννίνων, η αρχή της διαδρομής του και επιγραμματικά: Βελλά, ύστερα σπουδές οικονομικά και στη συνέχεια Γιάννενα, όπου διακρίθηκε στον επαγγελματικό και κοινωνικό στίβο.
Ως πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν ρηξικέλευθος, τίμησε τη θέση, τηρώντας τις παραδόσεις που ήθελαν τον πρόεδρο υπεράνω παρατάξεων, να ανήκει στη πόλη. Πέραν τούτου και από διάφορες θέσεις απ’ όπου υπηρέτησε τα κοινά (δήμος Ιωαννιτών ως αντιδήμαρχος, ιδρύματα, Δημοτική Πινακοθήκη, Βιβλιοθήκη, σε συλλόγους επαγγελματικούς-πολιτιστικούς κ.ά), έδωσε το στίγμα του με τον ήπιο χαρακτήρα του, την ευθυκρισία και τη σύνεση που τον διέκρινε.
Δεν είναι στις προθέσεις μας να καταγράψουμε το έργο που προσέφερε ο Δημήτρης στην κοινωνία της πάλαι ποτέ «μικρής μας πόλης» του Δ. Χατζή και ήδη μεγάλης. Για την ανάπτυξη αυτής της πόλης και της εν γένει περιοχής της, ο Δημήτρης Γιωτίτσας έβαλε και εκείνος το πετραδάκι του. Άλλοι αρμοδιότεροι, ίσως πιο ψύχραιμοι και νηφάλιοι από μας, θα αναφερθούν στη συμβολή του αυτή και εμπεριστατωμένα θα καταγράψουν την προσφορά του. Είναι, άλλωστε, γνωστή η προσφορά αυτή σε όλους όσοι με τον άλφα ή τον βήτα τρόπο έτυχε να συνεργαστούν ή να βρεθούν στον κύκλο των δραστηριοτήτων του στα κοινά. Η στήλη σήμερα με αυτά τα λίγα λόγια απλά τιμά τον φίλο, αλλά και συνεργάτη χρόνια τώρα του Ηπειρωτικού Αγώνα με μοναδικά εφόδια προσωπικές μνήμες, συνυφασμένες και με την πορεία της εφημερίδας.
Ήταν τότε που ο Η.Α. στηριζόταν κυρίως στους άμισθους συνεργάτες που έβγαζαν το φύλλο από μεράκι. Ήταν τότε που ο Δημήτρης Γιωτίτσας, πέρα από αρθρογραφία, είχε αναλάβει ακόμη και τα σκίτσα της εφημερίδας, γιατί «έπιανε» το χέρι του. Ήταν και σκιτσογράφος. Τότε που υπήρχε ακόμη η ελπίδα ότι μπορούσαμε να… σώσουμε, αν όχι ολόκληρο τον κόσμο, σίγουρα όμως τη χώρα μας με την πύρινη αρθρογραφία και τον αγώνα για μια νέα Ελλάδα. Ήταν τότε που η εφημερίδα πρωτοστατούσε με ρεπορτάζ, σχόλια, έρευνες, συνεντεύξεις πάνω σε τοπικά και ευρύτερα πολιτικά - οικονομικά θέματα και ο Δημήτρης, μέσα στην ομάδα από εθελοντές, η οποία συγκροτήθηκε και στήριζε την προσπάθεια για μία εφημερίδα που να πρωταγωνιστεί στον επαρχιακό τύπο και να τιμά την ιστορία της, έπαιξε σημαντικό ρόλο με την προσφορά του. Ήταν τότε -θυμούμαστε μεταξύ άλλων- που σε μια χαμένη εκλογική μάχη ο Δημήτρης σκιτσάρισε το γαρύφαλλο, έμβλημα της σοσιαλιστικής παράταξης πανευρωπαϊκά, αλλά σπασμένο στα δύο και το βάλαμε έτσι σπασμένο για να δίνει το πολιτικό στίγμα της ημέρας στο πρωτοσέλιδο… Και άλλα, άλλα πολλά μικρά και μεγάλα που κάποτε θα πρέπει να δημοσιοποιηθούν για την ιστορία του Τύπου στην πόλη μας και τη συμβολή σ’ αυτή την περίοδό της ως ξεχωριστό κεφάλαιο, των «αφανών συντελεστών» στους οποίους ο Δημήτρης Γιωτίτσας είχε πρωταρχικό ρόλο και όχι μόνο εκείνα τα «ηρωικά» χρόνια, αλλά και αργότερα, μέχρι τελευταία με αρθρογραφία για οικονομικά και εικαστικά θέματα.
Είναι πραγματικά ψυχοφθόρο το σημερινό σχόλιο με τη μορφή ιδιότυπου «ρέκβιεμ». Όπως ένα ηπειρώτικο μοιρολόι με τον ήχο του κλαρίνου, τόσο αγαπητού ήχου στον Δημήτρη, να συνοδεύει σαν λυγμός τούτο το Υστερόγραφο. Σαν υστερόγραφο λοιπόν μιας φιλίας και αποχαιρετισμού συγχρόνως ενός αγαπητού φίλου ιδιαίτερα, αλλά και ενός άξιου συνεργάτη του Η.Α. Χωρίς πολλά λόγια, αλλά με κατάθεση ψυχής.
 Αντίο φίλε. Τίποτε, όμως, δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή, τ’ όνειρό σου θα ανασταίνω... και το κάθε σου «γιατί», που λέει σε διασκευή και ο ποιητής.
Αντίο φίλε.
 


Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

24.04.18 | Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι…

Ο χώρος του Κέντρου ανέκαθεν στην Ελλάδα είχε και έχει ως ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την...

03.04.18 | Τα καθημερινά του καθημερινού

Πολύπτυχο από τη ζωή της πόλης ενόψει και της Μεγάλης Εβδομάδας, των Παθών, αφήνοντας τα πολιτικά...

27.03.18 | Το Μηδέν και το άπειρο

«Το Μηδέν και το άπειρο», το δημοφιλές μυθιστόρημα του ούγγρου συγγραφέα Άρθουρ Καίσλερ, το...

20.03.18 | Σκουριές … στους υδρογονάνθρακες;

«Τη στιγμή που η εγχώρια αγορά υδρογονανθράκων καταφέρνει για πρώτη φορά να προσελκύσει επενδύσεις...

13.03.18 | Η καθ’ ημάς Ανατολή

Μεγάλη Ιδέα: Έννοια ως επί το πλείστον αόριστη και νεφελώδης. Είχε στόχο το ελληνικό κράτος να...

06.03.18 | Υπερχρεωμένα «νοικοκυριά»

Αδόκιμη η έκφραση «υπερχρεωμένα νοικοκυριά» ως προς το δεύτερο συνθετικό της.

28.02.18 | Είναι πια καθεστώς;

Η αντιπολίτευση δεν φείδεται σκληρών χαρακτηρισμών για τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Οι...

21.02.18 | Εμπρός στο έτσι που χάραξε ο τέτοιος

Το σύνθημα από τοίχο των Αθηνών στα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, που ήταν και ο τίτλος βιβλίου του...