Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017
|
ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Για ένα σύγχρονο ενιαίο Κέντρο

Στη Γαλλία το Κέντρο έχει αρχηγό, τον Εμμανουέλ Μακρόν, ο οποίος μάλιστα έγινε Πρόεδρος της χώρας, δεν είχε όμως κόμμα. Στην Ελλάδα το Κέντρο έχει κόμματα, δεν έχει όμως αρχηγό, αλλά πολλούς επικεφαλής. Όταν λέμε αρχηγό, εννοούμε τον άνθρωπο που θα ενώσει τον χώρο του Κέντρου σε μια ενιαία παράταξη με συγκεκριμένη ιδεολογία, πρόγραμμα και οργάνωση, όχι ξέφραγο αμπέλι όπου όλοι αλληθωρίζουν Αριστερά ή Δεξιά ανάλογα με τις πολιτικές τους καταβολές ή με τις όποιες φιλοδοξίες τους.

Ο χώρος του Κέντρου ανέκαθεν στην Ελλάδα είχε και έχει ως ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την πολυδιάσπαση. Μία από τις βασικές αιτίες της πολυδιάσπασης  είναι η ύπαρξη φυγόκεντρων δυνάμεων που λειτουργούν στον χώρο, λόγω της «πολυτασικής» ιδιομορφίας του. Κεντρώες, σοσιαλδημοκρατικές αλλά ακόμη και  κεντροδεξιές τάσεις συγκαλυμμένες ή όχι υπό την «ομπρέλα» του, είναι επόμενο να ανταγωνίζονται για ζωτικό χώρο ή για την επικράτηση. Σε αυτή την περίοδο της  κρίσης οικονομίας και θεσμών που διέρχεται η χώρα, ο κατακερματισμός του Κέντρου αποτελεί «πολυτέλεια» και -αν μη τι άλλο- οι ευθύνες των πολιτικών που κινούνται στον χώρο και αδυνατούν να συνεννοηθούν είναι τεράστιες.
Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι πολιτικές κινήσεις στον χώρο του Κέντρου έχουν… ονοματεπώνυμο. Είναι  κινήσεις αναγνωρίσιμες με τα ονόματα των επικεφαλής. Έτσι, τουλάχιστον, τις χαρακτηρίζουν οι ασχολούμενοι με τον χώρο  πολιτικοί αναλυτές, δημοσιογράφοι και οι «Κεντρώοι», οι κινούμενοι δηλαδή πολιτικά στο Κέντρο, για να τις ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Το Ποτάμι του Θεοδωράκη, το ΠΑΣΟΚ της Φώφης Γεννηματά, το κόμμα του Λεβέντη, το Κίνημα του Γιώργου Παπανδρέου,  η Ώρα Αποφάσεων της Άννας Διαμαντοπούλου και λοιπών… δημοκρατικών δυνάμεων. Κοντά στις παραπάνω παρατάξεις κινούνται και άλλες κινήσεις στον χώρο, ευθέως η συγκαλυμμένα. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ονόματα διαφοροποιούν τις κινήσεις και όχι το πρόγραμμα, η ιδεολογική τους ιδιαιτερότητα ή η πολιτική τους στάση πάνω στα προβλήματα του τόπου. Τον σύγχρονο πολίτη όμως δεν τον ενδιαφέρουν ούτε τα ονόματα ούτε οι ετικέτες. Ζητά έναν εύρωστο πολιτικό οργανισμό που θα του δώσει όραμα και ελπίδα στους δύσκολους καιρούς που διέρχεται η χώρα και δε θα του κλείσει το μάτι, αλλά θα του πει την αλήθεια και θα προτείνει λύσεις υλοποιήσιμες και βιώσιμες. Αλίμονο αν κάποιοι μένουν ακόμη αγκυλωμένοι στις πλαστικές σημαίες και στα συνθήματα ή ακόμη σε αρχηγικές φιλοδοξίες, γιατί θα μείνουν με τη σφραγίδα και το όνομα του επικεφαλής στο χέρι, ενώ το κόμμα θα έχει κάνει φτερά για  άλλα πολικά μήκη και πλάτη.
Η περίπτωση των εκλογών στη Γαλλία με τον καταποντισμό των παραδοσιακών πολιτικών παρατάξεων σήμαινε κατά ορισμένους και  «το τέλος της ιστορίας τους». Δεν πιστεύουμε ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο. Είναι υπερβολική και  απλοποιημένη η άποψη. Οφείλεται, πιστεύουμε, στην κρίση που μαστίζει ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό που προέχει είναι η ανανέωση των παραδοσιακών κομμάτων και ο σύγχρονος πολιτικός λόγος με συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις πάνω στα σύγχρονα προβλήματα και όχι θολές προσεγγίζεις θεωρητικού περιεχομένου με τα γνωστά συνθήματα ξεπερασμένα σήμερα από τις νέες συνθήκες και τις νέες ανάγκες  του  πολίτη.
Οι εκλογές στη Γαλλία έδειξαν τον δρόμο. Δεν «κατάργησαν την ιστορία». Έγραψαν ιστορία. Αυτά τα μηνύματα ελπίζουμε να τα ερμηνεύσουν σωστά και οι δικοί μας πολιτικοί, όχι βέβαια με ερμηνείες κατά το δοκούν και όπως βολεύει τον καθένα. Ας κρατήσουν τουλάχιστον τα βασικά από τα μηνύματα αυτά: την αγωνία του σημερινού πολίτη για το μέλλον του, αγωνία που δεν τη μετριάζει ο παρωχημένος λόγος άλλων εποχών, τη στήριξη της Ενωμένης Ευρώπης των λαών, τη μάχη κατά του λαϊκισμού κάθε μορφής και… εθνικότητας, την ανανέωση κομμάτων και πολιτικών προτάσεων.














Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

17.10.17 | Μια φορά κι έναν καιρό...

Για τα ελληνόπουλα της δεκαετίας του ‘50-‘60 σε μία Ελλάδα που έβγαινε από έναν παγκόσμιο πόλεμο,...

12.10.17 | Να τι ονομάζω υποκρισία

Αν σας έχει κουράσει η μοναξιά και βλέπετε τη διέξοδο στο γάμο με μία/ένα... 15χρονο, then by all...

11.10.17 | Έτσι για την ιστορία

Ήταν καιρός –έτσι για την ιστορία- να αρχίσουν να μιλάνε και στην Ελλάδα ευθέως για την περίοδο...

06.10.17 | Αποχαιρετισμός

Ένας φίλος από τα παλιά έφυγε από τη ζωή αφήνοντας για μας δυσαναπλήρωτο το κενό. Όμως, «φορτωμένοι...

05.10.17 | Google, Facebook, «ειδήσεις»...

Προχτές, λίγες μόλις ώρες μετά το τρομακτικό έγκλημα στο Λας Βέγκας, το CNN ανέβασε μια...

03.10.17 | Οι δυο ευκαιρίες του AfD

Στις γερμανικές εκλογές το ακροδεξιό AfD τριπλασίασε την εκλογική του δύναμη και εξέλεξε 94...

30.09.17 | Πνευματικό εμβατήριο

Το καλοκαίρι -λόγω καιρού και ως εκ τούτου διάχυτης αισιοδοξίας- ήταν πολύ γενναιόδωρο σε ελπίδες...

28.09.17 | Boss… χωρίς εργαζόμενους

Κάποτε η Δέλτα (που βρισκόταν «μπροστά από το παγωτό») ανήκε στην οικογένεια Δασκαλόπουλου. Την...