Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017
|

Η ηθική του κουκουλώματος

Πολλοί επιχειρηματίες, ιδιοκτήτες μπαρ, καφενείων κλπ. έχουν αρνητική εμπειρία από τον τρόπο λειτουργίας της ΑΕΠΙ, της εταιρίας που εισπράττει «πνευματικά δικαιώματα» για λογαριασμό των καλλιτεχνών. Τη δική μου εμπειρία όμως την έχω αποκτήσει από διαφορετική θέση.

Το 2010-2014 είχα εκλεγεί σε κάποιο δήμο πρόεδρος της λεγόμενης «Επιτροπής Ποιότητας Ζωής». Εκεί είχα βρεθεί πολλές φορές αναγκασμένος να ακροβατώ ανάμεσα στις εισαγγελικές οδηγίες από τη μια, που ζητούσαν αφαίρεση της άδειας λειτουργίας για τους οφειλέτες της ΑΕΠΙ, και στα διαρκή και οργισμένα παράπονα των καταστηματαρχών από την άλλη, για τον πιεστικό (για να το θέσω διακριτικά) τρόπο που η εταιρία διεκδικούσε το νόμιμο έσοδό της.
Δεν ξεχνώ όμως ότι ως πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου στον ίδιο δήμο γνώρισα και την «άλλη» πλευρά του νομίσματος, αφού παραλίγο να βρεθώ κατηγορούμενος: Κάθε χρόνο υπέγραφα εντολή για μια συνολική καταβολή ποσού στην ΑΕΠΙ, με βάση τις συναυλίες που είχαμε διοργανώσει και προσφέρει στο κοινό. Κάποια στιγμή, μετά τη λήξη της θητείας μου, ένας αστυνομικός με αναζήτησε να μου παραδώσει ένα έγγραφο από το πρωτοδικείο. Έκπληκτος είδα ότι ήταν πρόσκληση να προσέλθω για εξηγήσεις, κατόπιν εντολής εισαγγελέα, για μια συναυλία που είχαμε ως Πνευματικό Κέντρο «αποκρύψει». Την καταγγελία είχε στείλει φυσικά η ΑΕΠΙ και ο εισαγγελέας έκανε τη δουλειά του, κανένα πρόβλημα με αυτό. Μόνο που η συναυλία ήταν κλασικής κιθάρας και οι δήθεν κάτοχοι των δικαιωμάτων είχαν αποβιώσει λίγους αιώνες πριν... Τότε τη γλιτώσαμε με μια υπεύθυνη δήλωση του καλλιτεχνικού διευθυντή του φεστιβάλ, αλλά δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ τι είδους εταιρία ήταν αυτή που έκανε μηνύσεις για δικαιώματα «ληγμένα» προ-αιωνίως. Και ακόμα περισσότερο, που έκανε μήνυση σε δημοτικό φορέα από τον οποίο ήδη εισέπραττε κάθε χρόνο ένα ικανό ποσό... Να το πω «πλεονεξία»; Όχι, θα αποφύγω τους χαρακτηρισμούς.
Το περίεργο λοιπόν, όπως είπα, δεν ήταν ότι οι κατά τόπους εισαγγελείς έκαναν τη δουλειά τους και αυτό που όριζε ο νόμος. Αλλά ότι, ενώ για χρόνια «βοούσε ο τόπος» για κακοδιαχείριση στην ΑΕΠΙ, κανείς, πολιτικός ή δικαστικός λειτουργός, δεν είχε δώσει εντολή για μια στοιχειώδη έρευνα στο εσωτερικό της. Το καλοκαίρι του 2015, ο υπουργός Πολιτισμού της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έστειλε την έμπειρη Ernst & Young να ελέγξει διαχειριστικά την τετραετία 2011 – 2014. Τα ευρήματα ήταν συγκλονιστικά. Διαπιστώθηκε ότι οι μέτοχοι της ΑΕΠΙ απολάμβαναν μισθούς και αποζημιώσεις εκατομμυρίων την ίδια στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών-μελών της «βολευόταν» αναπόφευκτα με ό,τι περίσσευε, που στα χρόνια της κρίσης δεν ήταν παρά λίγες εκατοντάδες ή χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Αντί δηλαδή να υπηρετούνται οι καλλιτέχνες, υπηρετούνταν οι μέτοχοι. Σήμερα το ΔΣ της εταιρίας έχει στην πλάτη δίωξη για έξι κακουργήματα και οφειλές εκατομμυρίων προς τους καλλιτέχνες, δίχως ταμείο...
Υπάρχει όμως ένα σημείο που έχει πολιτικό ενδιαφέρον. Από το 1993 ως το 2015 είχαν περάσει από το ΥΠΠΟ 15 υπουργοί, οι περισσότεροι γνωστά ονόματα της πολιτικής: Καραμανλής, Σαμαράς, Βενιζέλος, Πάγκαλος, Μπένος, Μικρούτσικος... Κανείς δεν είχε ενδιαφερθεί για έλεγχο• αυτό πάει, το είπαμε. Ακόμα χειρότερα, κανείς τους δεν είχε υπογράψει ένα Προεδρικό Διάταγμα, προβλεπόμενο από νόμο του 1993 (!), που θα έδινε «κυρωτικές αρμοδιότητες» στον κρατικό Οργανισμό που οφείλει να ελέγχει την ΑΕΠΙ και άλλες ανάλογες εταιρίες. Συνεπώς επί 22 χρόνια ουδείς ουσιαστικός έλεγχος γινόταν, ως ότου υπέγραψε (και) το εν λόγω Προεδρικό Διάταγμα ο ίδιος υπουργός Πολιτισμού, το καλοκαίρι 2015. Κάπως έτσι η υπόθεση ΑΕΠΙ κατέληξε εκεί που κατέληξε.
Όταν ακούω λοιπόν τελευταίως πολιτικούς - μέλη των προηγούμενων κυβερνήσεων να σκίζουν τα ιμάτιά τους περί ηθικής και να συγκρίνουν διακυβερνήσεις, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ: Τι είδους ηθική είναι αυτή που τους υπαγόρευε να κρατούν κουκουλωμένο ένα σκάνδαλο κακής διαχείρισης ενός κοινωνικού πόρου, εξαιτίας του οποίου (σκανδάλου) για χρόνια χιλιάδες επιχειρηματίες σέρνονταν στα δικαστήρια ανά την Ελλάδα και σήμερα οι καλλιτέχνες κινδυνεύουν να χάσουν το κυριότερο, για  τους περισσότερους από αυτούς, έσοδο;

5 / 5 (1 Ψήφοι)
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

17.10.17 | Μια φορά κι έναν καιρό...

Για τα ελληνόπουλα της δεκαετίας του ‘50-‘60 σε μία Ελλάδα που έβγαινε από έναν παγκόσμιο πόλεμο,...

12.10.17 | Να τι ονομάζω υποκρισία

Αν σας έχει κουράσει η μοναξιά και βλέπετε τη διέξοδο στο γάμο με μία/ένα... 15χρονο, then by all...

11.10.17 | Έτσι για την ιστορία

Ήταν καιρός –έτσι για την ιστορία- να αρχίσουν να μιλάνε και στην Ελλάδα ευθέως για την περίοδο...

06.10.17 | Αποχαιρετισμός

Ένας φίλος από τα παλιά έφυγε από τη ζωή αφήνοντας για μας δυσαναπλήρωτο το κενό. Όμως, «φορτωμένοι...

05.10.17 | Google, Facebook, «ειδήσεις»...

Προχτές, λίγες μόλις ώρες μετά το τρομακτικό έγκλημα στο Λας Βέγκας, το CNN ανέβασε μια...

03.10.17 | Οι δυο ευκαιρίες του AfD

Στις γερμανικές εκλογές το ακροδεξιό AfD τριπλασίασε την εκλογική του δύναμη και εξέλεξε 94...

30.09.17 | Πνευματικό εμβατήριο

Το καλοκαίρι -λόγω καιρού και ως εκ τούτου διάχυτης αισιοδοξίας- ήταν πολύ γενναιόδωρο σε ελπίδες...

28.09.17 | Boss… χωρίς εργαζόμενους

Κάποτε η Δέλτα (που βρισκόταν «μπροστά από το παγωτό») ανήκε στην οικογένεια Δασκαλόπουλου. Την...