Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017
|
ΑΛΕΚΟΣ ΡΑΠΤΗΣ

Η Τουρκία σε εμφύλιο πόλεμο και η εμπλοκή της στη Συρία

Η κρίση στη Συρία το 2011 μετατράπηκε την επόμενη χρονιά σε εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος με τη σειρά του μετεξελίχθηκε σε περιφερειακό πόλεμο, εμπλέκοντας σχεδόν ενεργά αλλά και άτυπα όλα σχεδόν τα κράτη της Μέσης Ανατολής.

Η εμφύλια αυτή σύρραξη στη Συρία χαρακτηρίζεται ως μια  δυναμική καταστροφική αντιπαράθεση ανάμεσα στο σιιτικό και το σουνιτικό στοιχείο του μουσουλμανικού κόσμου, με εμπλεκόμενους «στρατηγικούς παίκτες» τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη Ρωσία, αλλά και τον «μεγάλο ασθενή την πάλαι ποτέ Οθωμανική Αυτοκρατορία», που είναι το σημερινό κράτος της Τουρκίας.

Η ταχεία κλιμάκωση του συριακού πολέμου, και ο κατακερματισμός της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας, ανέδειξαν μια νέα μορφή που χαρακτηρίζεται ως ισλαμιστικός μιλιταρισμός, εντός του οποίου εξελίχθηκε η εγκληματική οργάνωση, του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh.

 

Η Τουρκία σε εμφύλιο πόλεμο

Εσχάτως στρατηγικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι η Τουρκία εξαιτίας των πολλαπλών κρίσεων που εξελίσσονται στο εσωτερικό της, αλλά και στα περιφερειακά μέτωπα του πολέμου (Συρία), θα είναι το επόμενο καταρρέον κράτος στο χώρο της Μέσης Ανατολής. Η σημερινή Τουρκία  του ισλαμιστικού καθεστώτος του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (Recep Tayyip Erdoğan), βρίσκεται πλέον σε εμφύλιο πόλεμο και είναι απέραντη φυλακή, με τις εξελίξεις να εναλλάσσονται ταχέως στο εσωτερικό της, επιφέροντας τραγικά αποτελέσματα στον τουρκικό πληθυσμό.

Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων (Türk Silahlı Kuvvetleri - T.S.K.), κατά του καθεστώτος του Ερντογάν, το βράδυ της 15ης Ιουλίου 2016 (το πέμπτο κατά σειρά στην πολιτική ιστορία της Τουρκίας), η σημερινή Τουρκία πνέει πλέον τα λοίσθια και οδηγείται σε σκοτεινούς ατραπούς. Οι πρόσφατες βομβιστικές επιθέσεις – τυφλά χτυπήματα των τρομοκρατών του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh κατά αμάχων πολιτών σε αστικά κέντρα, τόσο στην Κωνσταντινούπολη όσο και στη Σμύρνη, μας φανερώνουν το τεράστιο χάσμα διακυβέρνησης και την πολιτική διαφθορά που επικρατεί πλέον στο καθεστώς Ερντογάν.

 

Η ανατομία του εμφυλίου πολέμου στην Τουρκία

Η Τουρκία εξελίσσεται πλέον σε ένα απέραντο πεδίο μάχης, μεταξύ των ισλαμιστών, ενέργειες που καταγράφονται ως μια ενδοϊσλαμιστική διαμάχη μεταξύ του Ισλαμιστικού Μυστικιστικού Τάγματος του Ιμάμη, του δήθεν «ηπίου Ισλάμ» του Φετουλάχ Γκιουλέν (και της οργάνωσής του, των «Φετουλαχή») και του καθεστώτος της ισλαμιστικής κυβέρνησης Ερντογάν.

Η ανάδυση αυτών των ενδοϊσλαμιστικών προβλημάτων στους κόλπους του κομματικού και ευρύτερου πολιτικού χώρου της Τουρκίας βαδίζει παράλληλα βέβαια με τις τουρκικές ανησυχίες  που μετατρέπονται σε πανικό, θα λέγαμε, μπροστά στο δέος της δημιουργίας ενός κουρδικού κράτους, στα νότια και νοτιοανατολικά συροτουρκικά σύνορα και επί συριακών εδαφών. Το δήθεν «ήπιο Ισλάμ» του Φετουλάχ Γκιουλέν δεν είναι αντίθετο με τον πλήρη εξισλαμισμό του τουρκικού κράτους, ούτε με τη νεο-οθωμανική ηγεμονική ονείρωξη της Τουρκίας. Διαφωνεί απλώς με τον Ερντογάν, ως προς τις μεθόδους του τελευταίου, τις οποίες θεωρεί βάρβαρες και καταστροφικές σε ό, τι αφορά τον αθόρυβο εξισλαμισμό της τουρκικής εξουσιαστικής ελίτ.

Αυτό το «ήπιο Ισλάμ» του Φετουλάχ Γκιουλέν αντιτίθεται επίσης στον νόμο του καθεστώτος Ερντογάν, περί απαγόρευσης των ιδιωτικών θρησκευτικών του κολεγίων, τα οποία του αποφέρουν μεγάλα κέρδη και αποτελούν τον μηχανισμό παραγωγής των θρησκευτικών στελεχών του στην Τουρκία, ενώ διαφωνεί επίσης και με τη διάθεση του Ερντογάν να χειραφετηθεί από την υποταγή του, στο κίνημα το οποίο και τον ανέδειξε: δηλαδή στο ίδιο το κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν. 

Αναφορικά με τα θέματα της μεθόδου του εξισλαμισμού της τουρκικής κοινωνίας και των ελίτ της, ο Γκιουλέν θεωρεί ότι πρέπει οι πιστοί του (οι οποίοι έχουν διαβρώσει, με τις ευλογίες βέβαια του Ερντογάν και τις προτροπές Νταβούτογλου, μεγάλο μέρος της Αστυνομίας και ένα ικανό τμήμα του δικαστικού σώματος), να λειτουργούν με μετριοπαθές προσωπείο και μάλιστα ως «ιοί εισερχόμενοι δια των αρτηριών του τουρκικού κοινωνικο-πολιτικού σώματος μέχρι να φθάσουν εις τον εγκέφαλόν του και να καταλάβουν το κεντρικόν νευρικόν σύστημα αυτού. Τότε θα αποκαλύψουν ποιοί είναι και ποιός ο τελικός τους στόχος».

Παρόλα ταύτα, το καθεστώς Ερντογάν αναζητεί να αναλάβει ένα νέο ηγεμονικό ρόλο μέσω της νεοοθωμανικης ισλαμιστικής κυβέρνησης του, ούτως ώστε να καταδείξει και να επιβάλει την ηγεμονική του ισχύ στον πολιτισμικό, οικονομικό και πολιτικοστρτιωτικό άξονα, που θα εδραιώσει στο σύνολο του αραβομουσουλμανικού κόσμου. Η σημερινή Τουρκία εργάζεται πυρετωδώς στις απαραίτητες χρονοσταθμικές προβλέψεις, στο ειδικό πρόγραμμα αναχαίτισης των ουσιαστικών γι’ αυτήν γεωστρατηγικών εξελίξεων, στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

 

Η εξαγωγή του τουρκικού προβλήματος

Για τον σκοπό αυτό η τουρκική εξωτερική πολιτική του καθεστώτος Ερντογάν εξάγει επιμελώς στα διεθνή φόρα το δικό της εσωτερικό πρόβλημα της ηγεμονίας, αλλά και το ουσιαστικό ζήτημα της εδαφικής της ακεραιότητας, όπως έχω προαναφέρει, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η δημιουργία κουρδικού κράτους, στα νότια και νοτιοανατολικά συροτουρκικά σύνορα και επί συριακών εδαφών.

Έτσι λοιπόν η «εξαγωγή του τουρκικού προβλήματος» έχει δύο αποδέκτες. Ο πρώτος  είναι το εσωτερικό του ΝΑΤΟ και τα κράτη μέλη της Ε.Ε. Στην πρώτη περίπτωση, απειλεί τακτικιστικά την εσωτερική ασφάλεια της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ (εκβιασμός με τη βάση του Ινσιρλίκ κ.λπ.), αλλά και την εσωτερική ασφάλεια των χωρών-μελών της Συμμαχίας (Ελλάδα, προκλητικές παραβιάσεις τουρκικών αεροσκαφών και τουρκικά αεροναυτικά γυμνάσια στο Αιγαίο κ.λπ.). Στη δεύτερη περίπτωση, εξάγει το πρόβλημα στην Ε.Ε διοχετεύοντας άτυπα αλλά και με την ανοχή της θα έλεγα, «προτρέποντας» τους ισλαμιστές φονταμελιστές και τζιχαντιστές να διαπράξουν φονικές επιθέσεις αυτοκτονίας, σε ευρωπαϊκές πόλεις στα  κράτη-μέλη της Ε.Ε., προκαλώντας δεκάδες αθώα θύματα στους ευρωπαίους πολίτες. Παράλληλα δε, ανοίγει ανεξέλεγκτα τους κρουνούς του προσφυγικού ζητήματος, εκβιάζοντας και αποκομίζοντας πακτωλούς εκατομμυρίων από τα κράτη μέλη της Ε.Ε.


 

Το ΡΚΚ και οι  Κούρδοι μαχητές της YPG/PYD

Η πολιτική και στρατιωτική αστάθεια όμως του καθεστώτος Ερντογάν έχει και άλλες δυο παραμέτρους που λειτουργούν ως κινούμενη άμμος, στη λεγόμενη «εξαγωγή του τουρκικού προβλήματος». Η πρώτη περίπτωση, έχει να κάνει με το ένοπλο αντάρτικο Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν ΡΚΚ, του Αμπτουλάχ Οτσαλάν, του οποίου τα μέλη εδώ και τρεις δεκαετίες, μάχονται στο εσωτερικό της Τουρκίας, στις νοτιοανατολικές επαρχίες, με τελικό στόχο τη δημιουργία και την ανεξαρτησία του κράτους του Κουρδιστάν, στο υπογάστριο της Τουρκίας στις νοτιοανατολικές επαρχίες. Η δεύτερη περίπτωση, αφορά την εισβολή  του τουρκικού στρατού  (T.S.K) στο έδαφος της Συρίας με την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», που εξελίχθηκε στα τουρκοσυριακα σύνορα στις 24 Αυγούστου 2016.

 

Στην πραγματικότητα όμως μετά από τόσους μήνες από αυτή την εισβολή – επιχείρηση στη Συρία, ο τουρκικός στρατός (T.S.K)  έχει ξεκαθαρίσει πλέον ότι  έχει ως αντικειμενικό σκοπό (ΑΝΣΚ) τη  βίαιη εκδίωξη των Κούρδων μαχητών της YPG/PYD από το έδαφος της Συρίας και όχι των τρομοκρατών του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh, υφιστάμενος απίστευτες απώλειες στην αναμέτρησή του με τους Κούρδους  μαχητές της YPG/PYD.  

 

Το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης PYD, με στρατιωτικό βραχίoνα τις Μονάδες Λαϊκής Προστασίας του YPG, δημιουργήθηκε στη Συρία το 2013. Στους μαχητές του YPG, είναι ενταγμένοι Κούρδοι, Άραβες, Τουρκμένοι, αλλά και δεκάδες ευρωπαίοι και αμερικανοί εθελοντές, οι οποίοι, μαζί με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις του SDF, μάχονται τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Χαλιφάτου ISIS/ Daesh. Οι Κούρδοι μαχητές της YPG/PYD εντάχθηκαν ιδεολογικά στον ευρύτερο κύκλο επιρροής του ΡΚΚ και σήμερα αποτελούν την ισχυρότερη πολιτική συνιστώσα και στα τρία Κουρδικά Καντόνια της Τζίζρε, του Κομπάνι και του Αφρίν. Γεωστρατηγικά αυτό δίνει το πλεονέκτημα  στους Κούρδους μαχητές του YPG/PYD να κατέχουν την περιοχή δυτικά του Ευφράτη, ελέγχοντας ολόκληρη τη βόρεια Συρία.

Βασικός στόχος της Τουρκίας πλέον είναι να εμποδιστεί η δημιουργία της «κουρδικής ζώνης», που θα αποτελέσει και την αιχμή του δόρατος στην μετεξέλιξη της σε Κουρδικό κράτος.

Με την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» και την εμπλοκή του στο έδαφος της Συρίας, ο τουρκικός στρατός (T.S.K) προσπαθεί ουσιαστικά να αποκόψει, κατά μήκος του ποταμού Ευφράτη τα δύο Κουρδικά Καντόνια του Τζίζρε (Cizire Kantonu) και του Κομπάνι (Kobani Kantonu), με το Καντόνι του Αφρίν (Afrin Kantonu), που «πλησιάζει» την Μεσόγειο θάλασσα. Επιπλέον δε, επιχειρεί να δημιουργήσει μια «ζώνη ασφαλείας» (safe zone) συνολικού μήκους 98 χλμ. και βάθους 45, ώστε πιθανοί στρατιωτικοί στόχοι στο έδαφος της Τουρκίας, στα σύνορα στη μεθόριο να παραμένουν εκτός εμβέλειας βολής, από τα όπλα των Κούρδων μαχητών του YPG/PYD.

 

Το κράτος του Ισραήλ

Τα τελευταία χρόνια ο αμερικανικός παράγοντας πραγματοποίησε μια άτυπη αποχώρηση από τη Μέση Ανατολή, αποδεσμεύοντας και απομακρύνοντας τις δυνάμεις του από αυτή την περιοχή, κατευθύνοντας τις βλέψεις του στην Ανατολική Ασία. Η κίνηση αυτή επέφερε ένα ντόμινο εξελίξεων στην περιοχή, αναγκάζοντας το κράτος του Ισραήλ, να υποκαταστήσει το κενό ασφαλείας αυτών των εξελίξεων.

Με τα σημερινά δεδομένα, το κράτος του Ισραήλ διαθέτει στρατηγικό θαλάσσιο βάθος, μέσω της Κύπρου και της Ελλάδας, αλλά δεν έχει πια το χερσαίο, το οποίο του είναι απαραίτητα αναγκαίο. Το Ισραήλ χρειάζεται απαραίτητα το χερσαίο στρατηγικό βάθος, το οποίο η Τουρκία δεν του το παρέχει πλέον, καθότι το καθεστώς Ερντογάν έχει μετεξελιχθεί σε μια ισλαμιστική, αντισημιτική κυβέρνηση, η οποία διέπεται από νέο-οθωμανικό μεγάλο-ιδεατισμό και συμπεριφέρεται σαν ο ταραξίας της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής.

Το απαραίτητο αυτό στρατηγικό βάθος ονομάζεται «κράτος του Κουρδιστάν» και είναι οι Κούρδοι ένας ινδοευρωπαϊκός λαός  30 εκατομμυρίων ανθρώπων, ένα έθνος χωρίς κράτος που, στο πέρασμα των αιώνων, έχει κατασφαγεί από όλους τους γειτονικούς λαούς της ευρύτερης περιοχής.


Ο αμερικανικός και ρωσικός παράγοντας

Οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι επιδεικνύουν, πλέον, μηδενική «ανοχή» στον ISIS. Και αυτό επειδή αντιλαμβάνονται πως το «τέρας του Φρανκεστάιν» που κατασκεύασαν, στράφηκε εναντίον τόσο των ιδίων, όσο και της Ευρώπης.

Ο δρόμος είναι ακόμα δύσκολος και έπονται ακόμη πιο σκληρές μάχες, που θα οδηγήσουν στη συντριβή και στη συρρίκνωση του ISIS/Daesh, ούτως ώστε να καταστεί μια μικρή σουνιτική οργάνωση χαμηλής εμβέλειας και περιορισμένης εγκληματικής ισχύος.

Ωστόσο, το ανατριχιαστικό ερώτημα που πλανάται και ξυπνά χίμαιρες είναι τι θα συμβεί εάν αυτή η εγκληματική σπορά διασπαρθεί στα λούμπεν προάστια των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων της Ευρώπης. Υπάρχει τρόπος να αντιμετωπισθεί;

5 / 5 (1 Ψήφοι)
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

24.05.18 | Βλάχοι λεγεωνάριοι κρατούμενοι των Ναζί
22.05.18 | Άνθρωποι των «Γραμμάτων»

Το 1647, o γεννημένος στα Γιάννενα (1616) επιχειρηματίας Νικόλαος Γλυκύς αποφάσισε να μετοικήσει...

17.05.18 | Η άφιξη του πρίγκιπα στα Ιωάννινα πριν 96...

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ την επίσκεψη του πρίγκιπα Καρόλου στην Ελλάδα την περασμένη εβδομάδα, θα σχολιάσω σήμερα...

02.05.18 | Το τέλος της ζωής είναι συνέχεια της ίδιας...

Ευθανασία, λέξη ελληνική, σημαίνει καλός θάνατος. Τι σημαίνει όμως καλός θάνατος; Και πότε έρχεται;...

24.04.18 | Καντ, ο φιλόσοφος (και) της Γεωγραφίας

Τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αι., κάθε μεσημέρι ακριβώς στις 3.30, η πόρτα ενός μεσοαστικού...

24.03.18 | Το Ολοκαύτωμα και η εκτόπιση των Γιαννιωτών...

Το Ολοκαύτωμα αποτέλεσε την καθοριστική έκφραση του Ναζισμού, αλλά και το χαρακτηριστικό γνώρισμα...

13.03.18 | Αλβέρτος Αϊνστάιν

«Η φαντασία είναι πιο σημαντική από τη γνώση. Η γνώση είναι περιορισμένη. Η φαντασία περικυκλώνει...

19.12.17 | Μικρές ιστορίες

«Λοιπόν, φτάσαμε και είμαστε σε θέση να ορθώσουμε τη σημαία μας στον γεωγραφικό Νότιο Πόλο …...