«Μετρό Αθηνών. Διαδρομή : Μέγαρο Μουσικής – Ευαγγελισμός – Σύνταγμα. Με την άκρη του ματιού, παρατηρώ δίπλα μου μια γυναίκα με μεγάλα στρογγυλά γυαλιά ηλίου και ένα ψάθινο καπέλο. Το πρόσωπό της είναι κάτασπρο. Ξεχωρίζουν δυο μεγάλα ράμματα, σα χαρακιές, που καλύπτουν όλο το πρόσωπο. Η μορφή της είναι ολοκληρωτικά παραμορφωμένη. Το δέρμα της έχει χρώμα νεκρού. Σοκαρισμένος, στρέφω το βλέμμα μου προς το παράθυρο. Σε λίγο, από περιέργεια, την παρατηρώ καλύτερα. Μου κάνει εντύπωση πως το πρόσωπό της είναι σα να έχει χαραχτεί με κοφτερό μαχαίρι. Οι πόρτες ανοίγουν. Πίσω μου ακούω μια φωνή να λέει κάτι σε μια βαριά, ξένη γλώσσα. Η φωνή πλησιάζει. Είναι μια μικροκαμωμένη γυναίκα με κοντά ξανθά μαλλιά και μεγάλο πρόσωπο. Ακολουθεί κατά πόδας την « παραμορφωμένη » γυναίκα. Κάτι λένε και απομακρύνονται μαζί. Την αναγνωρίζω. Την έχω δει σε τηλεοπτικές εκπομπές, σε δελτία ειδήσεων, σε εφημερίδες. Είναι η μητέρα της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Αμέσως, συνειδητοποιώ πως η μορφή που τόσο με σόκαρε είναι η ίδια η Κωνσταντίνα. Προσπαθώ να παρακολουθήσω προς τα πού κατευθύνονται. Πηγαίνουν προς την αποβάθρα Άγιος Αντώνιος. Δεν τις ξαναείδα.

Το περιγραφόμενο γεγονός συνέβη το πρωί της Δευτέρας, 26 Ιουλίου του 2010. Τρεις εβδομάδες πριν, διάβαζα στα « Νέα » πως η « υπόθεση Κούνεβα » πήγαινε οριστικά στο αρχείο. Φαίνεται πως η μνήμη και η αλληλεγγύη μας κρατάνε όσο οι τηλεοπτικές εκπομπές προβάλλουν ένα τσακισμένο πρόσωπο. Η ελληνική κυβέρνηση ισχυρίζεται πως δε μπορεί να πληρώνει μια αποκλειστική νοσηλεύτρια. Αδιαφορεί πλέον για τις φαρμακευτικές της ανάγκες. Τις πανάκριβες κρέμες για την αποκατάσταση του προσώπου της, η Κωνσταντίνα Κούνεβα τις πληρώνει σχεδόν αποκλειστικά μόνη της.

Ξέρω, κάποιοι θα πούνε για τους «κακούς Λοβέρδο και Χρυσοχοΐδη, που ούτε την ελάχιστη βοήθεια δε μπορούν να προσφέρουν». Κάποιο άλλοι θα πούνε για τους πολιτικούς που «όλοι ίδιοι είναι, αδιάφοροι και προκλητικοί». Η ευθύνη όμως είναι όλων μας. Αλήθεια, ποιος έμεινε να θυμίζει πως «η Κωνσταντίνα δεν είναι μόνη»;