Χρόνος: Τελευταίο Σαββατοκύριακο των Απόκρεω, 2010
Τόπος: Ένα από τα δύο νοσοκομεία των Ιωαννίνων σε ημέρα εφημερίας

Η μητέρα μου έχει μεταφερθεί επειγόντως με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο, όχι του θανατά, αλλά σε σοβαρή κατάσταση. Γίνεται εισαγωγή σε κλινική του νοσοκομείου και έκτοτε αρχίζουν τα «ωραία». Ημέρα εφημερίας όπως προανέφερα και μέσα σε διάστημα 2-3 ωρών η κλινική σχεδόν γεμίζει (μέχρι το βράδυ είχε γεμίσει τελείως).
Προσωπικό: Δύο γιατροί και δύο νοσηλεύτριες. Τι να πρωτοκάνουν οι δυστυχείς; Η μητέρα μου μπήκε στις 9.30 το πρωί και το ιστορικό της το πήραν κατά τις 2.00.
Αλλά αυτό δεν είναι τίποτε και το αντιπαρέρχομαι ως επουσιώδες. Τα παρακάτω όμως δύο περιστατικά είναι τουλάχιστον τραγικά. Απόγευμα τώρα και η τρέλα φθάνει στο ζενίθ. Σε ολόκληρο το νοσοκομείο υπάρχει μόνο ένας τραυματιοφορέας.
Στην εν λόγω κλινική ένας ασθενής πρέπει να πάει στα εργαστήρια για κάποια εξέταση. Ο μοναδικός τραυματιοφορέας του νοσοκομείου είναι απασχολημένος αλλού. Τι να κάνουν οι γιατροί της κλινικής μας; Ο ένας εκ των δύο παίρνει τον ασθενή από τον χεράκι και τον πάει με τα πόδια στο εργαστήριο. Ευτυχώς που ήταν στα πόδια του ο άνθρωπος (αργότερα είδα προσωπικά τον εν λόγω ασθενή να επιστρέφει μόνος του στην κλινική). Και πάμε στο τραγικότερο των περιστατικών. Ένας άλλος ασθενής της κλινικής είναι στα πρόθυρα εμφράγματος. Οι γιατροί απασχολημένοι με άλλους ασθενείς επίσης σε σοβαρή κατάσταση. Από τον θάλαμο του ασθενούς έρχονται διάφοροι ήχοι και από διπλανό θάλαμο ακούγεται η φωνή του ταλαίπωρου γιατρού: «Κάνε λίγο υπομονή σε παρακαλώ. Θα έλθω μόλις μπορέσω». Τρέλα, τρέλα, τρέλα!
Μιλώντας αργότερα με έναν εκ των γιατρών (παρεμπιπτόντως έναν καταπληκτικό άνθρωπο που πραγματικά τα έδινε όλα για να βοηθήσει τους ασθενείς αλλά και να ενημερώσει τους συνοδούς) μου έλεγε ότι το θέμα δεν είναι ότι κουράζεται αλλά ότι από κάποιο σημείο και μετά γίνεται και επικίνδυνος για τους ασθενείς. «Μία εξέταση διάρκειας 15 λεπτών το πολύ, μου πήρε 35-40 λεπτά για να την κάνω διότι καταλάβαινα πλέον ότι είχα θολώσει και εάν βιαζόμουν πιθανότατα θα έκανα κάποιο λάθος» μου είπε.
Αυτά τα ολίγα. Δυστυχώς είναι μια καθημερινή κατάσταση και όχι μια εξαίρεση στον κανόνα. Για λόγους ευνόητους δεν ανέφερα νοσοκομείο και κλινική αλλά οι πληροφορίες αυτές είναι στην διάθεση παντός ενδιαφερομένου. Δεν νομίζω όμως ότι έχει τόσο σημασία το πού. Σημασία έχει το γιατί και πότε επιτέλους θα ξυπνήσουμε σ’ αυτόν τον τόπο και θ’ αφήσουμε τον «ωχαδελφισμό» στην άκρη και θ’ αρχίσουμε να κάνουμε κάτι, έστω καταγγέλλοντας ότι πέφτει στην αντίληψή μας.  
Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

Αλέξης Δρούγκας
Ταλαίπωρος Έλλην και Γιαννιώτης.