Το θέμα που βρίσκεται τον τελευταίο καιρό στην κορυφή της επικαιρότητας των περισσότερων ειδησεογραφικών πρακτορείων είναι η σύνοδος που διεξάγεται στην Κοπεγχάγη για την κλιματική αλλαγή.
Δεκάδες συλλαλητήρια πραγματοποιούνται σε όλες τις πόλεις του κόσμου με τη συμμετοχή πολιτών ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων και αντιλήψεων.
Η ελληνική κοινότητα αποδεικνύεται για άλλη μια φορά απαθής, αφημένη στην άγνοιά της. Εδώ δυστυχώς η επικαιρότητα περιστρέφεται γύρω από τον βλοσυρό κ. Χρυσοχοΐδη και τα δόγματά του περί «μηδενικής ανοχής» που κατέληξαν για άλλη μια φορά στη μηδενική ενοχή των σωμάτων ασφαλείας.
Ενώ λοιπόν στην Κοπεγχάγη κρίνεται το άμεσο μέλλον ολόκληρων περιοχών ο ελληνικός πληθυσμός παραμένει τηλερασόπληκτος περιμένοντας τη λύση από άλλους. Τους «ειδικούς» όπως αγαπάμε να λέμε. Όπως φαίνεται η πολιτική συνείδηση των Ελλήνων περιλαμβάνει μόνο άναρθρες κραυγές σε ασφυκτικά γεμάτες πλατείες κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.
Κάθε πολίτης θα πρέπει να συνειδητοποιήσει πως η συμμετοχή στα περιβαλλοντικά ζητήματα δεν είναι πολυτέλεια.
Δεν είναι προνόμιο μόνο των «κουλτουριάρηδων» και των οικολόγων (ή οικολοντολόγων όπως αναφέρουν περιπαικτικά κάποιοι). Είναι υποχρέωση του καθενός από μας. Κλείνοντας, παραθέτω μερικούς στίχους από το ποίημα ΖΩΗ του Πάμπλο Νερούδα ελπίζοντας να λειτουργήσουν αφυπνιστικά για όλους μας.
«Αργοπεθαίνει όποιος δεν διακινδυνεύει την βεβαιότητα για την αβεβαιότητα.
Για να κυνηγήσει ένα όνειρο.
Όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα πριν την αρχίσει.
Όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει».