Από την άλλη μεριά ερήμωσαν χωριά της περιφέρειας που ήταν σταθμοί για τους ταξιδιώτες. Πώς να ξεχάσουμε τη Βροσίνα στην οποία θέλαμε, δε θέλαμε να κάνουμε μια στάση, την κάναμε γιατί μας έσπαγε η μύτη από τις μυρωδιές και μας έτρεχαν τα σάλια από το μοσχομυρωδάτο ψωμί, τα νόστιμα μαγειρευτά φαγητά και τα σιροπιαστά γλυκά. Παρακάτω στο δρόμο αυτό προς Ηγουμενίτσα βρίσκονταν η Νεράιδα ή πιο γνωστή ως Μενίνα, που σταματούσαμε για δροσερό νεράκι και μια ανάσα στο καταπράσινο τοπίο του Καλαμά. Κάτι θα έπρεπε να γίνει για το δρόμο αυτό, που βρίσκεται πλέον σε άσχημη κατάσταση με περισσότερο έρημα τα χωριά του.

Επταχώρι, τα Ηπειρώτικα και τα Χάλκινα

Ο αναγνώστης μας Γιώργος Σερδένης από το Επταχώρι Καστοριάς φέρνει στο προσκήνιο το πρόβλημα των ξεχασμένων χωριών μετά την παράδοση και της Εγνατίας προς Θεσσαλονίκη. Η γραμμή Ιωαννίνων Καστοριάς πηγαίνει από Εγνατία και τα χωριά του δρόμου αυτού έχουν μείνει στο έλεος του θεού, γράφει χαρακτηριστικά. Σημειώνει ότι παλιότερα πήγαινε λεωφορείο στο Επταχώρι από την Κόνιτσα. Κάποιοι οδηγοί ιδιωτικών αυτοκινήτων που έφταναν στο χωριό του είχαν παραπονεθεί πως κανείς δεν τους ενημέρωσε ότι ούτε βενζίνη δεν θα βρούνε από Κόνιτσα έως Τσοτύλι Νεάπολη.

Γράφει και κάτι άλλο και είναι το παράπονο πολλών συγχωριανών του. Ότι «το μεγαλύτερο λάθος των προγόνων μας ήταν η ένταξή μας στο νομό Καστοριάς κι όχι στο νομό Ιωαννίνων». Επικαλείται πηγές που τους φέρνει καταγόμενους από το Σούλι. Τα ακούσματα που έχουν, γράφει πως είναι τα Ηπειρώτικα κι όχι τα χάλκινα που ακούνε στις περιοχές τους.

Έτσι ήταν κι έτσι παρέμεινε

Όταν πρωτολειτούργησε το Πολυκλαδικό Λύκειο φάνταζε στα μάτια μας πολύ πρωτότυπο και όμορφο με τους χρωματισμούς του. Από τότε, ούτε πινελιά που λέει ο λόγος, δεν χαράχτηκε επάνω στους τοίχους του, εκτός από τις μουντζούρες. Χάθηκε ο κόσμος να χρωματιστεί μια φορά στα τόσα χρόνια και όχι μόνο για λόγους αισθητικής, αλλά και για λόγους καθαριότητας; Έτσι ήταν από τον καιρό που έγινε κι έτσι έμεινε. Καμιά ιδέα για κάτι καλύτερο και πιο σύγχρονο. Αλλά θα μου πείτε, εδώ δεν έχουμε ιδέες για εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, θα έχουμε για άσπρισμα τοίχων των σχολείων;

Πάντα επίκαιρα

«Όσο οι τωρινοί αρχηγοί με τους καυγάδες καταπιάνονται, ζωές, τιμές, τόποι, όλα χάνονται». Επίκαιρο πάντα το απόφθεγμα από το ανθολόγιο Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Ήρθε στο νου χθες το πρωί που παρακολουθούσα την πρόεδρο του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα στο κρατικό κανάλι. Παραπάνω σχόλια δεν χρειάζονται. Μέσα στο θαυμάσιο αυτό ανθολόγιο το οποίο βοηθά στην πλοήγηση του αναγνώστη μέσα στο χρόνο. μπορεί ο ίδιος να ταξιδέψει στην πολιτική, τη ζωή, το θάνατο, την υγεία, την αγάπη, τον έρωτα με σοφά λόγια και εικόνες, που είναι πάντα επίκαιρα, σα να συμβαίνουν σήμερα.

Λήμματα φιλοσοφίας

Ένα ανάλογο βιβλίομε λήμματα αυτή τη φορά φιλοσοφίας, έκανε την εμφάνισή του στην αγορά από τις εκδόσεις Πατάκη. Ένας φιλόσοφος και ένας κοινωνιολόγος σταχυολόγησαν 1000 φιλοσοφικά λήμματα στο λεξικό φιλοσοφίας. Τα λήμματα συνοδεύονται από χρονολογικούς πίνακες των μεγάλων φιλοσοφικών ρευμάτων και από σχεδιαγράμματα.

Ένα βιβλίο κατάλληλο για μαθητές, καθηγητές, φοιτητές.

Σαράντα χρόνια φούρναρης

Είναι γνωστό ότι πολλοί συμπατριώτες μας ξενιτεύτηκαν στην Αθήνα εκείνα τα χρόνια κι άνοιξαν φούρνους. Είμασταν ειδικοί στο ζήμωμα και στο ψήσιμο, γιατί μας έκοβε η λόρδα (πεινούσαμε οι ίδιοι), μας έλεγε ο Χρήστος Σούλιος, ο οποίος χαίρεται τη σύνταξή του ως βοηθός αρτοποιού και να είναι καλά να την απολαμβάνει ακόμη πιο πολλά. Διηγείται πολλές χαρακτηριστικές ιστορίες από το φούρνο που δούλευε στην Κηφισιά και ισχυρίζεται ότι οι φουρναραίοι εκείνη την εποχή έβγαλαν πολλούς παράδες.

Όχι όμως κι αυτοί που ήταν καλφάδες. Από το φούρνο της δουλειάς του πέρασαν κι έφαγαν το ψωμί του πολλοί επώνυμοι μεταξύ των οποίων δυο σπουδαίοι Δημήτρηδες, ο Δημήτρης Χατζής και ο Δημήτρης Χορν. Ο γνωστός καραγκιοζοπαίχτης Ευγένιος Σπαθάρης περνούσε το πρωί μόνο για τις μυρωδιές του.