Γιατί τότε το ελέγχεις το νερό που θα ξοδέψεις, δεν πρέπει σήμερα να είσαι σπάταλος. Αυτό είναι το σλόγκαν των κατοίκων. Κάνουν χιούμορ, για να…ξεχάσουν τη δίψα τους. Έτσι λοιπόν, καλοκαίρι που είναι, ας πάρουν κουράγιο οι κάτοικοι Ανατολής, ώσπου να έρθει νερό. Για να μην απογοητεύονται όμως καινα νομίζουν ότι είναι οι μόνοι, τους λέμε ότι τα ίδια και απαράλλαχτα συμβαίνουν και αλλού. Όπως στα Σύβοτα, καλή τους ώρα. Το χωριό βούλιαξε από κόσμο το Σαββατοκύριακο (έπονται ακόμη πιο καυτές μέρες) και το νερό έσταζε εκ περιτροπής από γειτονιά σε γειτονιά και με το σταγονόμετρο.

Χωρίς νερό και χωρίς πνοή

Η λειψυδρία στην Ανατολή μου θύμισε τη θεια μου την Πανάγιω στην Κοβίλιανη που περίμενε το νερό, σα μάνα από τον ουρανό και ξύπναγε τα μεσάνυχτα για να ποτίσει, αν ποτέ αυτό ερχόταν. Δεν γνωρίζω αν αυτό το καθεστώς εξακολουθεί να ισχύει. Αλλά αν ισχύει, τα γερόντια που απόμειναν στο χωριό πια, ποιος τα υπολογίζει;

Το αιώνιο νερό πίνει τώρα η Πανάγιω κι ο άνδρας της ο Ζώης, που διετέλεσε για πολλά χρόνια πρόεδρος στο χωριό. Την Κυριακή τα παιδιά τους, τίμησαν τη μνήμη τους κι έγινε το μνημόσυνο η αφορμή να γεμίσει κόσμο το χωρίς πνοή πλέον, χωριό μας.

Μια ζωή… κόλαση

Τα σκουπίδια στο δρόμο της Χαριλάου Τρικούπη που κάηκαν το βράδυ της Κυριακής από σπίρτο που πέταξαν ανεγκέφαλοι, τα έργα της ΔΕΗ που γίνονταν με ξηλωμένο το πεζοδρόμιο σε ένα σημείο της και στην 28^ης Οκτωβρίου, η βροχή που έπεφτε από το πρωί, έκανε τη ζωή των πολιτών που πήγαιναν για τις δουλειές τους χθες, κόλαση.

«Αχ γιατί να αφήσω την ωραία πόλη μου στην Ιταλία και να έρθω να κατοικήσω εδώ», μονολογούσε η Κλαούντια.

Μόνο αυτά για σήμερα, πάμε παρακάτω με ελπίδες.

«Μάχη στην άκρη της νύχτας»

Η αναγγελία του θανάτου της μας γέμισε θλίψη. Γιατί η ίδια η Ευαγγελία Κίγκα έδινε μαθήματα ζωής, όσο ζούσε. Το σύγγραμμά της για την αρρώστια της με τον ευρηματικό τίτλο «Ζυγός με καρκίνο» αντί να σε φορτώνει, σε όπλιζε με αισιοδοξία. Θυγατέρα του δάσκαλου από τον Πολύλοφο Κωνσταντίνου Ντίνου ευτύχησε να δει μια προκομένη οικογένεια, να διανύσει μια επιτυχημένη πορεία στην καριέρα της. Κατάφερε να παλέψει με αξιοπρέπεια τον καρκίνο καινα ζήσει. Γιατί είχε λάβαρό της τους στίχους του ΤάσουΛειβαδίτη: «Όταν δεν θέλεις να πεθάνεις, ξέρεις τι θα πει ζωή».

Ο Βίκος κι ο Άγγελος

Το Δίλοφο λέγεται και Σουπουτσέλι κι όχι το Δίκορφο, μας διορθώνει αναγνώστρια για τη στήλη «Άσπρο-Μαύρο» της Παρασκευής. Μας μαλώνει κιόλας και με το δίκιο της.

Το πάθαμε κι εμείς σαν εκείνους τους επισκέπτες στο Μονοδένδρι που έψαχναν να βρουν την χαράδρα του Λύκου, πράγμα το οποίο έκανε τότε έξαλλο τον αείμνηστο Άγγελο Κίτσιο. «Μα, να μη ξέρουν το Βίκο και να λένε λύκο, ντιπ αγεωγράφητοι είναι» έλεγε ο αεικίνητος, ο δραστήριος Άγγελος εδώ και χρόνια, τότε που μας φιλοξενούσε στο θαυμάσιο σπίτι του στο αγαπημένο του χωριό. Εκεί κι η οικοδέσποινα η γυναίκα του η Χριστίνα να μας προσφέρει με τον καφέ κουλουράκια και να γυρίζει πάλι στο γραφείο της ανάμεσα από τα συγγράμματά της. Άραγε εξακολουθεί τη μελέτη;

Πάντως να πούμε ότι μια φορά στο τόσο γεννιούνται άνθρωποι με τόσο ενδιαφέρον για τον τόπο τους, όπως ο Κίτσιος.

Κρατήσεις δεν γίνονται