Δεν μπορώ, με πιάνει κόμπος στο λαιμό, όταν βλέπω την κατάντια στο τζαμί της Καλούτσιανης. Το θυμάμαι αγέρωχο το τζαμί να δεσπόζει της περιοχής. Και τα λελέκια να καμαρώνουν κροταλίζοντας από τη φωλιά τους. Δυστυχώς το μαγάρισαν. Δεν άφηναν καλύτερα το μανάβικο και τα γαλατάδικο από κάτω, παρά αυτό το χάλι, αυτή τη βρωμιά, στην οποία μέσα είναι βουτηγμένο το μνημείο αυτό. Γιατί όπως και να το κάνουμε είναι σημείο αναφοράς για την πόλη, όσο κι αν κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχθούν. Πουθενά στον κόσμο δεν θα συνέβαινε αυτό.
Θα το είχαν αναπαλαιώσει, θα το είχαν φωταγωγημένο και θα φωτίζονταν από το φως του ο γύρω χώρος. Τουτέστιν εν προκειμένω, θα αναβαθμίζονταν η περιοχή.

Η μηλιά και το μήλο
Πρέπει να είναι πολύ αγαπητός στην πόλη ο συνταξιούχος πλέον γιατρός γυναικολόγος Νίκος Παπανικολάου, για να επικρατήσει το αδιαχώρητο στα εγκαίνια του ιατρείου του γιου του Παναγιώτη το Σάββατο το βράδυ. Ξαναγύρισε στα παλιά του λημέρια ο ίδιος. Δωδώνης 24 κι ο γιος.
Καλός γιατρός, επιστήμονας και άνθρωπος πάνω από όλα ο Νίκος, άφησε τη σφραγίδα του στην περιοχή. Μια ζωή στην υπηρεσία του κόσμου. Ευχόμαστε για τα παιδιά του μετά από χρόνια να πουν οι συμπολίτες μας «το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει».  

Είναι τσιφλίκι τους η πόλη;
Εκεί λοιπόν στα εγκαίνια του ιατρείου του Παναγιώτη όλοι μου έσφιγγαν το χέρι για όσα έγραψα για το χλιδάτο δείπνο του δήμου με την ευκαιρία της επετείου απελευθέρωσης της πόλης. Μάλιστα κάποιοι μου έλεγαν: «ήπια τα είπες». Κι άλλοι, άσπονδοι φίλοι μάλιστα του δήμου, αναφέρονταν στο πρωτόκολλο που καταπατήθηκε βάναυσα, με τους επιχειρηματίες να είναι σε πρωτοκαθεδρία και σε δεύτερη μοίρα οι διατελέσαντες δήμαρχοι της πόλης.  Πρώτος και καλύτερος ο ιδιοκτήτης του Γκραντ Ξενία Μήτσης με την παρέα του, έδωσε το…καλό παράδειγμα. Ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ το Νιτσιάκο ή το Νάτση να πιάνουν πρώτο τραπέζι πίστα σε ανάλογες περιπτώσεις.
Τσιφλίκι τους είναι η πόλη; αναρωτήθηκε ο συνομιλητής μου.  

Της Άννας Δερέκα
«Τα Κυριακάτικα πρωϊνά το σπίτι ήταν αλαφρωμένο από τη σιωπή». Ένας στίχος της Άννας από το βιβλίο της. «Στάσις Άγιος Νικόλαος»
Κι ακόμη ένας που μας αγγίζει: «Πέρασε η ζωή, ν’ αναπολώ τα ασκίαστα τα παλιωμένα, το βέβαιον χθες». Και πάμε επτά χρόνια πίσω με «τα 52 κυματάκια που άφησε το πλοιάριο-ολόκληρη η αθωότητα της λίμνης».
Ένας αξεπέραστος πόνος στον αυχένα, δεν μου επέτρεψε να παραβρεθώ στην εκδήλωση της Κυριακής στην Ακαδημία, όπου τιμήθηκε το έργο της.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν θα άντεχα τους επτά ομιλητές. Εξ άλλου την έχω εκφράσει τη θέση μου πολλές φορές. Είναι και θέμα ιδεολογίας για τις ατέρμονες ομιλίες: «Ουκ εν τω πολλώ το ευ».
Μια φορά η ίδια η Άννα είχε εκφράσει τη δυσανασχέτησή της σε ανάλογη περίπτωση. Εικάζω με την καλή διάθεση που τη διακρίνει και τις άλλες αρετές, δεν θα ήθελε να χαλάσει το χατίρι κανενός.

Γιάννης Δάλλας
Στο τηλέφωνο η φωνή είναι γνώριμη. Έρχεται από τα βάθη του χρόνου, αλλά δεν ξεχνιέται τούτη η χροιά. «Είμαι ο Γιάννης Δάλλας».
Ο καθηγητής μας ο οποίος μας έφερε πολύ κοντά, όπως παραδεχθήκαμε με έναν συμμαθητή μου πρόσφατα, ήταν στην άλλη άκρη του σύρματος. Η χαρά και η συγκίνηση μεγάλη. Αν κάποιος έπρεπε να έχει έπαρση και δίκαια, σκέφθηκα, είναι ο Γιάννης ο Δάλλας.  Ευφυής, βαθιά πνευματικός άνθρωπος με πολλές γνώσεις, με επίπεδο.
Στην παλαιά βουλή στις 12 Μαρτίου τιμάται για μια ακόμη φορά το έργο του εκ Φιλιππιάδος ορμώμενου ποιητή και δάσκαλου.

Παππούδες εν δράσει
Τι κάνουν οι παππούδες και οι γιαγιάδες για τα εγγονάκια τους, ένας θεός το ξέρει. Πώς να ήταν να αναλάβουν εξ ολοκλήρου το μεγάλωμά τους.  Τρέχουν στα σχολεία να κουβαλήσουν ακόμη και τις σάκες των εγγονών τους. Η πιο ωραία, ίσως και λίγο αστεία εικόνα που είδα προχθές έξω από την Ακαδημία, ήταν αυτή του παπα Σπύρου Σταλίκα από τη Μοσπίνα. Μέσα στα μαύρα ράσα του παπά φάνταζε στον ώμο του μια μεγάλη σάκα ροζ με πολύχρωμα μπιχλιμπίδια, με σταχτοπούτες και χιονάτες. Ένας παππούς παπάς και η χιονάτη του.

Κύριε διευθυντά
Θα θυμάστε τον στίχο από το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου: «Τον Χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήσαμε, άλλα δέκα χρόνια άντε καθαρίσαμε». Καλά άδει ο Νιόνιος, πλην όμως το ζητούμενο τώρα είναι πως πηδάμε και την Άνοιξη, όπως αναρωτιέται π.χ. και η κα Μέρκελ.