Πάντα λεύτεροι
Στο σημείο που διάβαζα για τα ονόματα από τις Γιαννιωτοπούλες και για το κουβεντολόϊ στην Αγία Αικατερίνη, ήρθε στο νου μου μια ιστορία που μου διηγήθηκε ο δημοσιογράφος Χάρης Ντάφλος για τη γιαγιά του την «Κοβίλιανη». Εκείνα τα χρόνια λέει ο Χάρης, τις γυναίκες που παντρεύονταν σε άλλα χωριά, στις νέες τους πατρίδες τις φώναζαν με το όνομα του χωριού τους. Η Γοτίστω, η Σκλιβάνω, η Γραμμενιάτσα πράξη που, κατά βάθος, ενείχε και ρατσιστικό χαρακτήρα.
Η Κοβίλιανη λοιπόν κάθε βράδυ τον καιρό που μόλις είχε αρχίσει η μετάδοση από τα κρατικά τηλεοπτικά κανάλια για πρώτη φορά, καθόταν ως το τέλος του προγράμματος. Γύρω στις 12 το πρόγραμμα τελείωνε. Τότε πήγαινε κι εκείνη στο γιατάκι της. Όλοι αναρωτιόνταν το γιατί. Ώσπου το αντιλήφθηκαν, παρακολουθώντας την. Μόλις στο γυαλί έβγαινε η σημαία κι η μουσική παιάνιζε τον Εθνικό Ύμνο η γιαγιά έκανε το σταυρό της, εύχονταν «πάντα λεύτεροι» και φιλούσε τη σημαία

Στο «Πλάζα» για τσίπουρα
Ο Κάρολος Παπούλιας είναι ο αγαπητός μας πρόεδρος. Όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, όλοι σπεύδουν να τον χαιρετίσουν και να του πιάσουν κουβέντα. Εδώ που τα λέμε εκείνος πιάνει κουβέντα μαζί τους σαν παλιός γνώριμος. Κάθε φορά που έρχεται στα Γιάννενα επισήμως ή ανεπισήμως, θα συναντήσει τους καλούς του φίλους στο «Πλάζα». Σ’ αυτούς συγκαταλέγονται και το ζεύγος Μαρία και Μπάμπης Σιούτης, οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου «Ολυμπίκ». Με δυο τρεις φίλους τα ήπιε τα τσιπουράκια του ο πρόεδρος λίγο πριν πάει στη Λέσχη για το επίσημο γεύμα ανήμερα της επετείου της 21ης Φεβρουαρίου. Αναφορά συνεχώς στα Γιάννενα και πως πρέπει να αναπτυχθούν. Κι εκεί δήλωσε ενώπιον και του δικηγόρου Βάσου Καράσα,  ότι νιώθει ακμαίος και αντίθετα με αυτό που γράψαμε, οι εκδηλώσεις, είπε. τον τρέφουν. Ιδιαίτερα όταν βρίσκεται εδώ. Κι εμείς συμπληρώσαμε ότι τον τρέφουν οι εκδηλώσεις αυτού του είδους και όχι τα εγκαίνια επί… των εγκαινίων.

Για τον Ανδρέα
Κάποια στιγμή η Μαρία Σιούτη, ο βράχος όπως την χαρακτηρίζει ο Κάρολος, αφού αναφέρθηκε στην Ιονία οδό, ζήτησε από εκείνον να κάνει μια παραγγελιά στην ορχήστρα, που ήδη έπαιζε λόγω εορτής, ποιοτικά κομμάτια. Ο πρόεδρος αν επρόκειτο για κλαρίνο, σίγουρα θα ζητούσε την «Αλεξάνδρα», το τραγούδι της μάνας του ή το «Ντελή παπά». Τώρα με συγκίνηση ζήτησε το τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου με τη φωνή της Ζωής Φυτούση, που όταν το άκουγε ο Ανδρέας Παπανδρέου, δάκρυζε. Ο μαέστρος άρχισε να παίζει «Τα δάκρυά μου είναι καυτά…» κι η συντροφιά σιγοτραγουδούσε. Ήταν από τις ομορφότερες στιγμές του τριημέρου.

Ένδειξη διαμαρτυρίας
Φέτος στο γεύμα που παρέθεσε η Μεραρχία προς τιμήν του προέδρου  πολλά τραπέζια ήταν άδεια. Πολλοί απείχαν ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την οικονομική κρίση.
Ο ίδιος ο πρόεδρος έδωσε ήδη ένα καλό παράδειγμα. Και πρώτα με την κατάργηση των εκδηλώσεων στο Προεδρικό Μέγαρο. Επίσης με τους ελάχιστους που παίρνει μαζί του στις επίσημες επισκέψεις στις ξένες χώρες. Πολλοί λίγοι από την ακολουθία του παραβρέθηκαν και στα Ελευθέρια φέτος. Ανάμεσά τους ξεχωρίσαμε εκτός από τους άνδρες της ασφάλειας, το σύμβουλο Γιάννη Ζιάγκα, την αεικίνητη Λεωνή Μαρίτση και την υπεύθυνη του γραφείου Τύπου, τη Μετσοβίτισσα Λένα Γοδέβενου.  

Η παιδική χαρά
Πολλοί αναγνώστες τηλεφωνούν για να μας καταγγείλουν ότι η παιδική χαρά στα Σφαγεία, κάθε άλλο από χαρά και μάλιστα παιδική, θυμίζει. Αυτοκίνητα που παρκάρουν ανεξέλεγκτα, κατεστραμμένα κάγκελα, που οι ίδιοι οι πολίτες δεν σέβονται, πέτρες και σκουπίδια.
Μήπως θα πρέπει κάποιος να συμμαζέψει τις ζημιές;

Ετεροχρονισμένο
Είναι επισήμανση αναγνώστριας, που μπορεί να λειτουργήσει ως αίτημα. Μπορεί οι εκδηλώσεις για τις Αποκριές και την Καθαρή Δευτέρα να περιορίστηκαν εδώ σε τζαμάλες και φασολάδες, σε άλλες πόλεις όπως διαβάσαμε σε ωραία προγράμματα, που μας στάλθηκαν, η ποιότητα ξεχωρίζει, σε εκδηλώσεις για τις μουσικές του κόσμου, σε θεατρικές παραστάσεις, αναλόγια και ποίηση. Συμφωνούμε. Καλή είναι η παρελθοντολογία, αλλά ας πάμε και λίγο παραπέρα.
    


Γραμματείς και Φαρισαίοι στο δείπνο
Της Λουκίας Τζάλλα

«Και οι ζώντες υποφέρουν. Εν μέσω της τραγωδίας ταύτης το φάντασμα της πείνης αναγγέλλεται. Δεν υπάρχουν πλέον άλευρον ούτε μαύρον, ούτε ψωμί εκ σίτου ή εκ σίκαλης, Κι αυτός ο αραβόσιτος ο οποίος φαίνεται σα να είναι κατασκευασμένος από άμμον και χαλίκια, είναι σπάνιος και ακριβός».
Γκυ Σαντεπλέρ από τα Πολιορκημένα Γιάννενα.
Δεν είναι ψευδεπίγραφος η ανωτέρω παράγραφος και ανταποκρίνεται όχι μόνο στην οδυνηρή πραγματικότητα εκείνου του καιρού, αλλά και εν πολλοίς στη σημερινή κατάσταση που επικρατεί σε πολλά νοικοκυριά.
Σε μια περίοδο ισχνών αγελάδων, οικονομικής κρίσης, όπου όλοι είναι επιφυλακτικοί και σκεπτικοί όσο αφορά στο μέλλον του τόπου, σε μια εποχή που οι υπεράριθμοι υπάλληλοι του δήμου εις μάτην ζητούν τα δεδουλευμένα τους, που ο δήμος δανείζεται (πώς και από πού;), το νεότευκτο πολυτελές ξενοδοχείο Γκραν Σεράι γεμίζει με κόσμο το βράδυ της παραμονής της επετείου για την απελευθέρωση της πόλης.
Εξακόσια άτομα (σύμφωνα με τις επίσημες διαβεβαιώσεις των υπευθύνων του γραφείου Τύπου του δήμου) τίμησαν με την ηχηρή παρουσία τους το δείπνο που παρέθεσε ο δήμος προς τιμήν του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια και των λοιπών επισήμων.
Και ποιος δεν ήταν σε αυτό το δείπνο, από γραμματείς και Φαρισαίους, μέχρι γνωστούς γνωστών, από απλούς ψηφοφόρους, μέχρι αγνώστους.
Απαστράπτουσες σύζυγοι εχόντων και κατεχόντων συζύγων κατεβαίνουν τις σκάλες για να φθάσουν στις αίθουσες, που αν και υπόγειες χωρίς καμιά έξοδο διαφυγής, απαστράπτουν κι αυτές.
Και δεν είναι υπερβολή αν πούμε, πως ήταν τόσοι πολλοί οι καλεσμένοι, σίγουρα παραπάνω από τον δεδηλωμένο αριθμό,  ώστε ήταν σχεδόν ακατόρθωτο να περάσει κανείς από το ένα τραπέζι στο άλλο.
Προς τιμή ορισμένων συμπολιτών μας και αναφέρουμε το όνομα της συζύγου του προέδρου της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών Κώστα Βλάχου, η οποία δήλωσε την αγανάκτησή της με τη  απουσία της. Πολλές ήταν οι άδειες θέσεις στο γεύμα της Μεραρχίας το μεσημέρι της 21ης Φεβρουαρίου στη Λέσχη.
Βεβαίως και είμαστε σύμφωνοι να γίνει ένα δείπνο ή γεύμα που θα είναι αφιερωμένο στην επέτειο, αλλά όχι αυτή η χλιδή, αυτό το φαγοπότι. Τις δύσκολες μέρες που διανύουμε, τουλάχιστον ας κρατούμε αν μη τι άλλο, τα προσχήματα.  Θα μπορούσαν να γίνουν συμβολικά δύο σε ένα. Έτσι για να μη προκαλούμε, κυρίως τον κόσμο που υποφέρει.