Ήταν γοητευτικό το θέαμα με την ομίχλη να τα τυλίγει όλα, με τη βροχή να πέφτει ασταμάτητα και τις φλόγες από τις τζαμάλες να επιμένουν να ομορφαίνουν τις συνοικίες.. Η φωτιά στην Όαση είχε λίγους, που απολάμβαναν με την ασφάλεια του εσωτερικού χώρου, όμορφους ήχους μοντέρνων ρυθμών. Κατηφορίζοντας προς την οδό Μπιζανίου η μουσική άλλαζε τόνους, άλλαζε ύφος. Εδώ τα λαϊκά άσματα, που έβγαιναν από ανοιχτό παράθυρο σπιτιού, έδιναν κι έπαιρναν. Η τζαμάλα μπροστά από την εστία των Οδηγών καλά κρατούσε. Το πιο ωραίο ήταν ότι ένας σύμπαγε τη φωτιά, ένας και μοναδικός άκουγε τα τραγούδια κι ο ίδιος έφερνε τις γυροβολιές του.

Οι έξαλλοι μασκαράδες
Στη στάση του αστικού ένα τσούρμο παιδιά μασκαρεμένα με πολλά χρώματα στις φορεσιές τους, με περικεφαλαίες σαν άλλοι Ρωμαίοι, κροτίδες, τζαμπούνες, κλαπατσίμπανα ξεπροβάλλουν μπροστά μας. Ορμούν με τρανταχτά, με θορυβώδη γέλια, με ξέφρενους ρυθμούς και ολίγον σοκαριστικά αστεία, δίνοντας άλλη όψη στην πόλη της βροχής, στην πόλη που κοιμάται. Ανασκάλεψα στη μνήμη κάποιους στίχους, τόσο εύστοχους που έψαξα σήμερα να τους βρω. Ας με συγχωρήσει ο φίλος μου ο Νίκος Ποταμίτης που μεταχειρίζομαι τη σημαντική αλληγορία του για τούτα τα έξαλλα, φανατισμένα νιάτα. «Χαίρε βασιλεία» και νάτοι οι στίχοι ενώπιόν σας:
«Και ξαφνικά γεμίζουν οι δρόμοι με θορυβώδεις θυσσάνους
 κορυβαντιώντων μασκοφόρων και ξέφρενους χορούς παράφορων μαινάδων
σε χίλιες μύριες παραλλαγές έντονων χρωμάτων, ηχηρών ακουσμάτων
και στίχων καυστικών για όλους και για όλα!  
Στην πόλη ξύπνησε ξανά ο χρόνος των Ρωμαίων».

Ο κυρ Βαγγέλης που επιμένει
Η φωτιά στα Λακώματα είχε πέραση. Ο κόσμος που χόρευε με τους ήχους του κλαρίνου, τα αυτοκίνητα που δημιουργούσαν το αδιαχώρητο με την τροχαία παρούσα. Όλοι με μια λαγάνα στο χέρι από τον παρακείμενο φούρνο, που φημίζεται για το καλό ψωμί. Εξ άλλου η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού διεγείρει τις αισθήσεις, σου τρέχουν τα σάλια κατά το λαϊκότερον.
Όσο για τη φημισμένη φωτιά της Λούτσας τρεις κι ο κούκος γύρω από τη τζαμάλα. Όμως πολλοί συνωστίζονταν στα γύρω μαγαζιά. Το κοντοσούβλι είχε την τιμητική του. Ο κυρ Βαγγέλης ο μπακάλης στη γωνία της οδού Σμύρνης όρθιος στο μαγαζί του εις μάτην περίμενε πελάτες για να πουλήσει παραδοσιακό χαλβά, τουρσί κι ελιές. Για να βγάλει παράδες ή για το κέφι του;
Στυλοβάτης ο κυρ Βαγγέλης στο μαγαζάκι του χρόνια τώρα, δεν το βάζει κάτω. Στις 11.30 το βράδυ ήταν έτοιμος να κλείσει, σε αντίθεση με άλλα χρόνια, που τόκλεινε κι εκείνος το κατάστημα μαζί με τους αργοπορημένους της τζαμάλας.

Βρέχει και κάτω από την πύλη
Τη φωτιά στο κάστρο την είδα την επομένη το βράδυ της Καθαρής Δευτέρας να πνέει τα τελευταία της. Συνάντησα δυο τρεις νοματαίους γύρω από τις φλόγες, πιάτα με τα υπολείμματα των μεζεκλικίων  ακόμη να χάσκουν στα πρεβάζια του άλλοτε φούρνου και την υγρασία να περονιάζει το κόκαλο. Έτσι είναι το κάστρο, δεν βρέχει μόνο έξω, βρέχει και κάτω από τις σκεπές και τις πύλες. Έχει όμως την ομορφιά του να ζει κανείς εκεί. Κατά τα άλλα, τα μαγαζιά κι εδώ ήταν γεμάτα κόσμο. Δεν μας αγγίζει η οικονομική κρίση με τίποτα. Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει.

Αναδουλειές
Κι όμως κάποιοι συμπολίτες έχουν άλλη γνώμη. Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα για την αγορά, μας λένε καταστηματάρχες. Έμπορος υφασμάτων ενός από τα παλαιότερα μαγαζιά της πόλης, ισχυρίζεται πως οι διάφοροι έμποροι αλεξιπτωτιστές έκαναν κακό στο εμπόριο. Τα κινέζικα καταστήματα κάνουν χρυσές δουλειές. Ο εξυπηρετικός κ. Κύρκος από την τρίτη γενιά των γνωστών εμπόρων ελπίζει πως θα αλλάξει η κατάσταση, αν αλλάξει και νοοτροπία ο ντόπιος καταναλωτής. Τα ίδια μας είπε και ο κ. Τζούκας που πουλά χρόνια τώρα τα ποιοτικά δερμάτινα είδη του μαγαζιού του στην οδό Λόρδου Βύρωνος. Οι καταναλωτές προτιμούν να πάνε στην Τουρκία ή και στη Μακεδονία και να προμηθεύονται τα αμφιβόλου ποιότητας δερμάτινα είδη, μας λέει.
Αυτά…και καλή Σαρακοστή.