Από το  δημοτικό η  Ανθούλα Γκωλέτση και ο συγγραφέας Ανδρέας Γκόγκος κι από την ενηλικίωσή μου ένας βαθιά πνευματικός άνθρωπος και ποιητής, ο  Γιαννης Δάλλας.  Αυτοί μου ξάνοιξαν τον κόσμο, την ευτυχία του, τον πλούτο του, το ανεξερεύνητο. Η αγάπη για το βιβλίο πλέχτηκε στο φαντό της ύπαρξής μου στην κατοπινή ζωή μου μυριάδες φορές  κι έγινε ένα από τα πιο σημαντικά νήματά του, ανάμεσα από τα νήματα των δοκιμασιών, των απογοητεύσεων και των χαρών, που συνθέτουν το νόημα της πορείας μας σε τούτο τον κόσμο. Κάπως έτσι δηλαδή που περιγράφει την αγάπη για τα βιβλία  ο Ρίλκε στα γράμματά του σε ένα νέο ποιητή.

Στο σκληρό δίσκο
Τρεις είναι οι στιγμές και οι συγκυρίες οι οποίες ανασύρθηκαν από τη μνήμη μου, όταν είδα τη φωτογραφία του Γιάννη Δάλλα να δεσπόζει στη σελίδα της Καθημερινής. Η πρώτη ήταν όταν υποψήφια για τη Φιλοσοφική σχολή πήγα στο φροντιστήριό του, για να με προετοιμάσει για το πανεπιστήμιο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη διδαχή του, το χαρακτηριστική χροιά της φωνής του, φωνή λόγιου και ποιητή, που τη χρωμάτιζε ανάλογα με αυτό που ήθελε να μας πει.
Η δεύτερη  (σκληρή για μένα) ήταν όταν του ανακοίνωνα λίγες μέρες πριν τις εξετάσεις, ότι δεν μπορούν οι γονείς μου να με στηρίξουν οικονομικά για τη φιλοσοφική και θα πρέπει τελευταία ώρα να δώσω εξετάσεις στην Ακαδημία.
Σκηνές καταγραμμένες στο σκληρό δίσκο του μυαλού, που δεν θα φύγουν ποτέ.

Οι μικροί να σωπαίνουν
Η τρίτη η καλύτερη, ήταν όταν διαπίστωσα ότι ο καθηγητής μου ήταν ένας από τους πρωτεργάτες μαζί με το Λευτέρη Τζάλλα που έστησαν το περιοδικό της δεκαετίας του 60 την «Ενδοχώρα» και ήταν φίλος του. Είχα την ευκαιρία κάποια χρόνια να τον συναναστρέφομαι, να τον ακούω, να μου μαθαίνει όλα όσα δεν πρόλαβε τότε.
Όμως αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ο καθηγητής μου έζησε και δημιούργησε σπουδαία πράγματα με καλλιτεχνική ηθική, όπως μας έλεγε. Πράγματα πολύτιμα για κείνους που πλάθονται σήμερα, που θα ωριμάσουν και θα πλαστούν αύριο. Όμως σαν είναι να μιλήσει ένας μεγάλος και μοναδικός, οι μικροί και ταπεινοί πρέπει να σωπαίνουν, μόνο να συστήνουν.

Με έργα κι όχι λόγια
Κάθε φορά που συναντώ την πρόεδρο της ΕΛΕΠΑΠ Νατάσα Μπέγκα, οι κουβέντες της περιστρέφονται γύρω από το σωματείο που τάχθηκε να υπηρετεί χρόνια τώρα. Κι εκεί που άλλες θα συζητούσαν για ένα καλό ρούχο, για μια ποιοτική παράσταση, πράγματα της καθημερινότητας άλλωστε, εκείνη επιμένει να ζητά πάντα τη συμπαράσταση και τη βοήθειά μας στο έργο τους.  Δεν είναι μόνη η Νατάσσα, έχει σπουδαίους ανθρώπου γύρω της που μαζί παλεύουν γι' αυτό τον ιερό σκοπό. Όπως είναι ας πούμε, ο γιατρός Νίκος Παπανικολάου. Αλλά τα λόγια περιττεύουν, όταν μιλούμε για ανθρώπους αυτού του ύψους στην προσφορά.
Σήμερα όλες οι προσπάθειές τους είναι για να βρουν το χώρο και τη χρηματοδότηση όπου θα αναγερθεί ο ξενώνας για τα ενήλικα άτομα που μένουν χωρίς τη φροντίδα των γονιών τους. Καλούμε την περιφερειάρχη να σταθεί αρωγός στην προσπάθειά τους, όχι με λόγια, αλλά με έργα. Ευελπιστούμε πως θα το κάνει.    

Στη Θεσσαλονίκη
Αθρόα η συμμετοχή των συμπολιτών μας στο κάλεσμα της ΧΕΝ για τριήμερο στη Θεσσαλονίκη αρχής γενομένης από την Παρασκευή. Έκλεισε ο κατάλογος των συμμετεχόντων. Ο κόσμος διψά για απόδραση. Είναι μια ευκαιρία να δουν την έκθεση του Χουάν Μιρό, την παράσταση Δάφνις και Χλόη στο Μέγαρο μουσικής και τη θεατρική εκδοχή «Το κορίτσι με τα μαύρα». H  πρόεδρος Μαρία Στρατσιάνη γαλλοτραφής και μουσικόφιλη η ίδια οδηγεί τη ΧΕΝ σε άλλα μονοπάτια και γιατί όχι μυεί τον κόσμο γύρω από τη φύση της καλλιτεχνικής δημιουργίας.