Ευτυχώς που απαγόρευσαν τη διέλευση οχημάτων από το κέντρο. Στο Πάπιγκο οι επισκέπτες απολάμβαναν τη ζαγορίσια ομορφιά και γέμισαν τους ξενώνες, όπως λέει η Βασιλεία που διατηρεί ξενώνα.
Είναι της μόδας στην εποχή μας τα ορεινά χωριά να έχουν τη τιμητική τους και μάλιστα τα χωριά του Ζαγοριού. Επίσης αν δεν πας να κάνεις σκι (κι ας μην ξέρεις, πού πάνε τα τέσσερα) δεν είσαι in, για να χρησιμοποιήσουμε μοδάτη λέξη.
Αντίθετα τα Σύβοτα ήταν έρημα και μόνα. Η θάλασσα δεν έχει πέραση χειμώνα καιρό.

Κίνητρα για την ερήμωση
Αφού μιλούμε για ερημιά στα Σύβοτα, να αναφερθούμε και στην ερημιά του χωριού που γεννήθηκα, την Πολύλοφο ή αλλιώς Κοβίλιανη. Ούτε είκοσι χιλιόμετρα από τα Γιάννενα το Γραμμενοχώρι και ψυχή δεν πατάει. Είπε κι ο Άλκης με την οικογένειά του να περάσουν την Πρωτοχρονιά στο χωριό της γυναίκας του. Τρεις κι ο κούκος στην πλατεία, που άλλοτε έσφυζε από ζωή, τρεις κι ο κούκος και στο καφενείο του χωριού. Πήγαιναν κι οι Ζωαίοι, καλούσαν και κάποιους υψηλούς καλεσμένους, τόκοψαν κι αυτοί με το χαμό της Πανάγιως. Έφυγαν οι παλιοί, πάνε και τα χωριά.
Κάτι πρέπει να εφεύρουν γ’ αυτά τα χωριά που ερημώνουν. Οι παλιοί δεν γυρίζουν, ας δοθούν κίνητρα για να φέρουν τον κόσμο πίσω.

Πρώτο τραπέζι… λίμνη
Ο μόλος πάντως είχε την τιμητική του. Φίσκα τα μαγαζιά και οι επισκέπτες με τις τσάντες γεμάτες μπακλαβάδες και γκλίτσες έκαναν τις βόλτες τους. «Τι θα πάρεις άμα πας στα Γιάννενα, πάρε μου μια γκλίτσα, πάρε μου και τραχανά βιολογικό από το Ήπειρος γη», ήταν η παραγγελιά των συναδέλφων τους στο Υπουργείο Τύπου. Η Νίκη Μαντοπούλου με καταγωγή από την Αρτοπούλα και ο άνδρας της Μίμης Τσολάκος από τα Δερβίζιανα κουβαλούσαν στους τροβάδες τους τα Γιαννώτικα καλούδια. Κι εμείς μαζί τους πρώτο τραπέζι πίστα στην Κυρα Φροσύνη απολαμβάναμε ελληνικό καφέ. Είναι να μη χαίρεσαι το τοπίο από εκεί και να καμαρώνεις μέσα στη χούχουλη του κέντρου (και παραδόξως στην καθαρή ατμόσφαιρα) τη λίμνη, τα ψαροπούλια και την άσπρη σκούφια του Μιτσικελιού;

Τι Λοζάνη, τι Κοζάνη
Με απορία ρωτούσε ο επισκέπτης, αν η Κοζάνη είναι τόσο μακριά και πόσες ώρες θα κάνει για να φτάσει στην πόλη της Μακεδονίας, ευρισκόμενος λίγο έξω από τα Γιάννενα. Μετά το αεροδρόμιο, ακόμη να αποκαθηλώσουν την πινακίδα που δείχνει με το σήμα της ότι απομένουν 270 χιλιόμετρα για να φτάσουμε στην Κοζάνη. Κάποιος πρέπει να ειδοποιήσει τους αρμόδιους, ότι τώρα πια πάμε στη γειτονική πόλη μέσω Εγνατίας.

Μόνο αναμνήσεις
Ήρθε ο φανατικός αναγνώστης μας κι είπε να σταματήσουμε να αναφερόμαστε σε κομμουνιστές και εξορίες, γιατί τα πάθη αμβλύνθηκαν και δεν πρέπει να αναμοχλεύουμε τα μίση. Έχει κι εκείνος ιστορίες να διηγηθεί με δικούς του ανθρώπους, είπε. Αν αυτό τον κάνει να νιώσει όπως εμείς, γυρίζοντας πίσω σε κείνα τα Χριστούγεννα που σημάδεψαν την παιδική μας ηλικία, ας το κάνει. Δεν είναι κακό. Αναμνήσεις αναμοχλεύουμε κι όχι μίση και πάθη. Ευτυχώς που σήμερα χάρις σε κάποιους συνανθρώπους μας αγωνιστές, που τόλμησαν σε καιρούς δύσκολους να σηκώσουν μπαϊράκι, μιλούμε για ελευθερία και δημοκρατία.

Από τα βάθη της «Ενδοχώρας»
Ήταν ένας από τους λογοτέχνες που πρωτοστάτησαν, ώστε να καθιερωθεί το καλό περιοδικό της δεκαετίας του 1960 η «Ενδοχώρα». Ήταν ο δάσκαλος με το πρώτο γράμμα κεφαλαίο. Ο Φάνης Τουλούπης έσβησε όχι στον γενέθλιο τόπο του ή στο αγαπημένο του Ζαγοροχώρι, αλλά στην Αθήνα. Δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων, έφυγε από τη ζωή. Ο Μιχάλης Αυδίκος ο καλός του φίλος ήταν εκείνος που μου μετέφερε το θλιβερό μαντάτο, μαζί με δυο λόγια που έγραψε για κείνον. Άλλωστε στο Φάνη δεν άρμοζαν τα πολλά, αλλά μόνο λίγα και διακριτικά, όπως ήταν ο ίδιος και όπως έζησε αθόρυβα τη ζωή του. Χωρίς τυμπανοκρουσίες δούλεψε για το δάσκαλο, για τα παιδιά του κόσμου, για την Τέχνη, για τη δημοκρατία.
Να πως φαντάζομαι ότι θα τον αποχαιρετούσε ο Φρίξος Τζιόβας, ο δάσκαλος με τον οποίο πορεύτηκαν μαζί στην «Ενδοχώρα»: «Ύστερα θα ήρθε ο Χάρων ο κουρσάρος και περατάρης, ανέβασε την ψυχή του στη δική του Αργώ να την οδηγήσει στα νηπενθή ναρκωτικά άνθη του άλλου κόσμου, χαρίζοντάς της τη λησμοσύνη»

Το πρωτοχρονιάτικο «δώρο» της Δ.Ε.Υ.Α.Ι.
Μαζί με τις ευχές για τις γιορτές και τον καινούργιο χρόνο,να μην ξεχάσουμε και το πρωτοχρονιάτικο «δώρο» της Δ.Ε.Υ.Α.Ι., τις αυξήσεις στα τιμολόγιά της από 1.1.2010, με απόφαση τετραετίας που ελήφθη τον Δεκέμβριο του 2006! Από 3,1% έως 3,8% αυξάνονται οι λογαριασμοί για καταναλώσεις μέχρι 50 κυβικά μέτρα, δηλαδή για το μεγαλύτερο τμήμα των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.Πάλι καλά γιατί, ως γνωστόν, οι κρυφές αυξήσεις στα τέλη καθαριότητας και φωτισμού και στο φόρο ηλεκτροδοτούμενων χώρων, στο Δήμο της πόλης μας, (με την αλχημεία της άυξησης των εμβαδών των οικοδομών) έφτασαν στο 10%!