Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018
|

Μουντό πρωινό της Κυριακής

Σαν ένα φωτοστέφανο απλώθηκε ο κισσός πάνω από τον Σάκη, εκεί όπου αναπαύεται στο κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου Κοπάνων.

 Σα να βγάζει συναισθήματα και να θέλει να τον σκεπάσει και να τον έχει υπό την προστασία του το φυτό. Κόσμος πολύς ήταν στο μνημόσυνο του γελαστού παιδιού, που ούτε καν το είχαμε ποτέ φανταστεί ότι θα έφευγε έτσι ξαφνικά. Να φεύγει ο γιος και να μένει η μάνα. Η σπαραχτική της φωνή γέμισε τον αέρα του αποπνιχτικού πρωινού της Κυριακής. Να φεύγει ο μαθητής και να μένει ο δάσκαλος. Μα έτσι είναι η ζωή κι ο θάνατος, ακριβώς όπως τον περιγράφουν οι ποιητές και οι συγγραφείς στα έργα τους, βγαλμένα όλα μέσα από την πραγματικότητα. Αναπαύσου εν ειρήνη, έψαλλε μοναδικά για τον συγγενή του Θανάση Καλογήρου και με λυγμό στη φωνή ο παπα-Γιώργης Βλέτσας.

 

Τι ζητά ο θεατής;

Κάπως άσχημα αισθάνεται ο θεατής, όταν σημειώνεται σημαντική απουσία κοινού σε μια θεατρική παράσταση. Σαν, κατά κάποιο τρόπο, να θέλει να έχει συμμέτοχους και άλλους, πολλούς θεατές, παρακολουθώντας εκείνα που γίνονται ζωντανά πάνω στη σκηνή. Απογοητεύεται όταν διαπιστώνει ρίχνοντας δίπλα του, πίσω του, μια ματιά και βλέπει άδεια καθίσματα. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στο «Τάβλι» στα Παλιά Σφαγεία την Παρασκευή το βράδυ, που φαντάζομαι να χόρτασε κόσμο στις πόλεις και στα διάφορα χωριά που παίχτηκε κι είπε να ξαποστάσει στα Γιάννενα στις τελευταίες παραστάσεις του. Παρόλα αυτά, οι δυο πρωταγωνιστές, καθόλου δεν πτοήθηκαν, ίδρωσαν -κυριολεκτικά- πάνω στο σανίδι για να φέρουν εις πέρας τους ρόλους τους σε αυτό το εμβληματικό έργο του Δημήτρη Κεχαϊδή. Μόνο που φώναζαν λίγο παραπάνω κι η φωνή τους ακουγόταν παράταιρη στη σχεδόν άδεια αίθουσα. Η Ελένη Κωστή δίπλα μου, θυμήθηκε το «Τάβλι» και τη «Βέρα» του ίδιου συγγραφέα, που ανέβηκαν από τον Ο.Η.Θ εκείνα τα χρόνια στα Γιάννενα, τότε που το γιαννιώτικο κοινό ίσως διψούσε για ποιοτικό θέατρο και γέμιζε την αίθουσα, για παράδειγμα, της Ακαδημίας. Σήμερα οι αίθουσες γεμίζουν μόνο με Σεφερλή.

 

Φανατικοί στο τάβλι

Στο καφενείο της Κυρα-Φροσύνης είχαν τόσο αφοσιωθεί στο τάβλι οι δυο συμπολίτες μας, γνωστοί συνταξιούχοι εφοριακοί, που δεν τους ένοιαξε που η βροχή έπεφτε πάνω στα πούλια τους. Όταν, όμως, η μπόρα έπιασε για τα καλά, τότε ήταν που το πήραν μυρωδιά, ότι είχαν γίνει μούσκεμα. Ίσως αυτό να έγινε η αιτία, ώστε να αισθανθούν την άσχημη μυρωδιά, που ερχόταν στη μύτη τους από τη γλίτσα που είχε συγκεντρωθεί πάνω στην επιφάνεια της λίμνης. Και δεν ήταν μόνο το πλαγκτόν, όπως οι ίδιοι κατήγγειλαν λίγο αργότερα, αλλά κυρίως τα σκουπίδια που επέπλεαν πάνω σ’ αυτό. Δεν είναι η καλύτερη εικόνα αυτή, να πίνεις τον καφέ σου δίπλα στη λίμνη, να την βλέπεις, αλλά και να τη μυρίζεις…όχι τόσο όμορφα.

 

 Δε φτάνουν αυτά που έγιναν

Ο χώρος στο κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου συμμορφώθηκε σε αρκετά σημεία. Τουλάχιστον αυτό διαπιστώσαμε προσωπικά, όσο μπορέσαμε να διακρίνουμε, περιδιαβαίνοντας δυο διαδρόμους την Κυριακή και με όλη την φόρτιση της ημέρας και της περίστασης. Όμως, εκείνοι οι συμπολίτες που πηγαίνουν τακτικά εκεί για τους δικούς τους, ισχυρίζονται τα αντίθετα. Ιδιαίτερα κάποιοι που περιποιούνται τους τάφους κοντά στο παρατημένο κενοτάφιο των αδελφών νοσοκόμων, ισχυρίζονται πως δε βρίσκουν μέρος να ακουμπήσουν τα πράγματά τους, από την ακαταστασία που επικρατεί. Επίσης, υπάρχουν τάφοι οικογενειακοί, που βρίσκονται σε άσχημη κατάσταση, γιατί κανείς δε φροντίζει γι’ αυτούς. Μήπως θα πρέπει οι άνθρωποι, που έχουν επιφορτιστεί με το έργο της φροντίδας του νεκροταφείου, να καλέσουν τους συγγενείς, ώστε να συμμορφωθούν με τους κανόνες του κοιμητηρίου;


 

Στο Βίδο της Κέρκυρας

Άρχισαν και πάλι οι μονοήμερες εκδρομές από τους διάφορους συλλόγους και σωματεία της πόλης. Έτσι, η Περιηγητική Λέσχη Ιωαννίνων εξέδραμε στην Κέρκυρα την προχθεσινή Κυριακή. Πολλές εκδρομές οργανώνονται στο νησί των Φαιάκων. Τα συνηθισμένα μέρη που επισκέπτονται, είναι πάντα το Αχίλλειο, ο Άγιος Σπυρίδωνας, το Ποντικονήσι, το Μον Ρεπό. Αφήνουν έξω την περίφημη μόνιμη έκθεση Ασιατικής Τέχνης στο κέντρο της πόλης απέναντι από το Λιστόν. Όμως, αν κάποιος πάει στο νησί και δεν πεταχτεί απέναντι στο Βίδο, είναι δώρον άδωρον. Το νησάκι αυτό είναι χώρος κατασκηνώσεων των προσκόπων και δεν υπάρχει ομορφότερος τόπος. Μοσχοβολάει πεύκο, ελιά κι αλμύρα. Μοσχοβολάει πεντακάθαρη θάλασσα. Είναι πέντε λεπτά από την πόλη της Κέρκυρας με καραβάκια που κάνουν το δρομολόγιο κάθε μισάωρο, τουλάχιστον τους καλοκαιρινούς μήνες. Μπορεί ο επισκέπτης σε μια ημερήσια επίσκεψη -δεν υπάρχουν καταλύματα- να κάνει τον γύρο του νησιού, να δει το μνημείο των σέρβων ηρώων στην κορυφή του, να πάει στο εκκλησάκι του. Μόνο να μη διανοηθεί να φάει κάτι στο μοναδικό εστιατόριο και καφενείο, γιατί θα τα πληρώσει ακριβά τα γκουρμέ εδέσματα.

 

Έπαινος για την καθαριότητα

Κάπως θα πρέπει να ευπρεπιστεί και ο εξωτερικός χώρος στο Παλαιό Χατζηκώστα, όπου στεγάζονται τόσες ιατρικές υπηρεσίες. Είσοδος από τη μια μεριά και έξοδος από την άλλη για την λεωφόρο Παπανδρέου δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση. Τα χόρτα δεν είχαν κοπεί, ευτυχώς που η πολλή ζέστη του καλοκαιριού τα ξέρανε, σύμφωνα με την άποψη γιατρών, που εργάζονται εκεί. Πάντως, εκείνο που έχουμε να επισημάνουμε και να επαινέσουμε, είναι η καθαριότητα, που επικρατεί στους χώρους του παρακείμενου Κέντρου Προεπαγγελματικής Κατάρτιησης με ξενώνα για 24 άτομα, που ανήκει στο νοσοκομείο «Χατζηκώστα».

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

13.11.18 | Ύμνος στους γονείς

Είναι κάποιοι άνθρωποι, που διοικούν συλλόγους, σωματεία, που τα καταφέρνουν μια χαρά κι άλλοι που,...

10.11.18 | Άβυσσος η ψυχή

Αν και ο Παντελής Κολόκας ήταν αυτός που επανέφερε το θέμα του κόμβου Δρίσκου στην επικαιρότητα,...

09.11.18 | Σιγή ιχθύος

Στην τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, πριν από δέκα ημέρες περίπου, επικυρώθηκε το...

08.11.18 | Θα ήταν κίνητρο

Εποχή των δημοτικών τελών είναι αυτή, που διανύουμε, με τις κατά τόπους δημοτικές αρχές να είναι...

07.11.18 | Έλλειμμα ενημέρωσης

Δεν είχε άδικο σε κάποια σημεία της κριτικής του ο υποψήφιος περιφερειάρχης Δημήτρης Δημητρίου,...

06.11.18 | Η λιτανεία του Πρωτοκύριακου

Αυτό που βίωσαν όσοι Γιαννιώτες, Κονιτσιώτες, και άλλοι Ηπειρώτες βρέθηκαν την Κυριακή στην...

03.11.18 | Το θέατρο στη ζωή μας…

Μια από τις πιο μαγικές στιγμές της καθημερινότητάς μας, από εκείνες που κάνουν τα αδύνατα μπορετά...

02.11.18 | Προσβάλλει τη νοημοσύνη μας

«Τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται ύστερα από το κυνήγι, κατά τη διάρκεια του πολέμου και πριν από τις...