Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018
|
Ηπειρωτικός Αγών

Το κότερο

Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου. Βρίσκεσαι στο Μονολίθι της Πρέβεζας, κάτω από το Νικόπολις, σε ξαπλώστρα και απολαμβάνεις μια από τις τελευταίες εξορμήσεις στη θάλασσα. Ο καιρός είναι πολύ καλός και η θάλασσα σχεδόν λάδι, οι λουόμενοι αρκετοί και η χαλαρότητα και ησυχία που επικρατεί δεν αλλοιώνεται ούτε από τις παιδικές φωνές.

Και λες: υπέροχα. Υπέροχα μέχρι να γυρίσεις το μάτι σου στα αριστερά και να δεις ένα ιστιοφόρο κότερο να πλέει κατά μήκος της αμμουδιάς και σε απόσταση όχι πάνω από εικοσιπέντε μέτρα από την ακτή. Και αναρωτιέσαι αν βλέπεις καλά ή αν πρόκειται για μια παραίσθηση, που σου γέννησε η ζέστη, η ηρεμία και η ονειροπόληση. Όχι. Τίποτα από αυτά. Διαπιστώνεις πως πρόκειται για αληθινό συμβάν. Μια παρέα με ένα κότερο προσεγγίζει την παραλία και εν μέσω κολυμβητών, αγκυροβολούν. Και μετά αρχίζουν τις βουτιές. Την πολύ σοβαρή πιθανότητα να τραυματίσουν κάποιον, την έχουν διώξει από το μυαλό τους.

Π.Ζ.


Το Λιμενικό

Θεωρώντας πως το παραπάνω συμβάν εμπεριέχει μεγάλη δόση νεοελληνικής αδιαφορίας και επικινδυνότητας, πήρα τηλέφωνο το Λιμενικό και ενημέρωσα σχετικά, δίνοντας πλήρη αναφορά. Ο αξιωματικός υπηρεσίας του Λιμενικού, ευγενέστατος κατά τα άλλα, μου έκανε την εξής απίθανη ερώτηση: Μήπως είναι κανείς εκεί γύρω να τον ειδοποιήσει να φύγει; Του απάντησα πως ούτε εγώ, ούτε κάποιος άλλος στην παραλία είχε αυτή την αρμοδιότητα παρά μόνο ο ίδιος, το Λιμενικό, δηλαδή. Και τότε μου είπε το καταπληκτικό: Ξέρετε, το αυτοκίνητο της υπηρεσίας δεν είναι διαθέσιμο ώστε να έρθουμε μέχρι εκεί. Ας μη μακρηγορώ, όμως. Το κότερο έφυγε μετά από καμία ώρα. Κανείς από τους κολυμβητές δεν σκοτώθηκε από την προπέλα του. Η τύχη ήταν με το μέρος όλων. Ούτε γάτα, λοιπόν, ούτε ζημιά. Πολλές φορές, σ’ αυτή τη χώρα, έχω την αίσθηση πως ζούμε από τύχη.

Π.Ζ.

Μέχρι την παρέλαση

Νωρίτερα εκ του αναμενομένου πυροδοτήθηκαν οι συζητήσεις για τις αυτοδιοικητικές εκλογές στην Ήπειρο, καθώς οι περισσότεροι τις τοποθετούσαν χρονικά μετά τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, που θεωρείται κορυφαίο πολιτικό γεγονός για τον Σεπτέμβριο. Λίγο οι ανακοινώσεις Ριζόπουλου, λίγο οι δηλώσεις κάποιων στελεχών της δημοτικής αρχής, λίγο οι κινήσεις υποψηφίων, ανάγκασαν και όλους τους υπόλοιπους να μπουν στον χορό. Το αν κάποιοι βιάστηκαν και θα καούν στη συνέχεια ή θα επιδείξουν πολιτικές αντοχές στον μακρύ δρόμο για τις εκλογές, θα φανεί λίαν συντόμως. Και για να χρησιμοποιήσουμε και έναν ποδοσφαιρικό όρο, μένει να δούμε ποιοι θα είναι υποψήφιοι και μετά την παρέλαση…

Α.Τ.

Θα φανούν οι προθέσεις

Μπορεί το πολιτικό θερμόμετρο σε σχέση με τις αυτοδιοικητικές εκλογές να έχει ανέβει τα τελευταία 24ωρα, ωστόσο εξελίξεις θα πρέπει να αναμένονται και σε σημαντικά ζητήματα για την περιοχή. Ένα από αυτά είναι και το θέμα του φυσικού αερίου, στο οποίο δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα ο δήμος Ιωαννιτών. Την επόμενη Παρασκευή, σε μία εβδομάδα δηλαδή, θα οργανωθεί ένα στρογγυλό τραπέζι, στο οποίο έχει κληθεί να συμμετέχει ο δήμος Ιωαννιτών και να καταθέσει τις απόψεις του. Η επιχειρηματολογία του είναι λίγο-πολύ γνωστή, αφού κατατέθηκε και στο πλαίσιο της διαβούλευσης. Αυτό που απομένει να δούμε, είναι αν τις συμμερίζονται και οι βουλευτές και οι τοπικοί φορείς, καθώς η περιφέρεια δε φαίνεται να κινείται στη γραμμή του δήμου για τη συγκρότηση ενός πολιτικού μετώπου.

Α.Τ.

 

Το ανάχωμα

Πολλά έχουν ακουστεί και πολλά έχουν γραφεί τα προηγούμενα χρόνια για το κανάλι της Αμφιθέας. Κάποιοι επιμένουν ακόμη και σήμερα να μιλούν για περιβαλλοντική καταστροφή. Αυτό, όμως, που βλέπει ο απλός πολίτης, είναι ότι το ανάχωμα της Αμφιθέας έχει μπει στη ζωή μας και θα μπει ακόμη περισσότερο, καθώς έπονται και άλλες διεθνείς διοργανώσεις. Μένει να φανεί, αν μπορεί να αποτελέσει και έναν χώρο αναψυχής πέρα από έναν αθλητικό στίβο. Γιατί μέχρι πρότινος, η μόνη χρησιμότητά του ήταν να βρίσκουν κάποιοι ασυνείδητοι έναν χώρο για να απορρίπτουν σκουπίδια, οικοδομικά υλικά και μπάζα. Τουλάχιστον αυτό φαίνεται να έχει σταματήσει.

Α.Τ.


Ιβίσκοι και σκουπίδια

Ο χθεσινός πρωινός αέρας είχε ως αποτέλεσμα την συσσώρευση στο δρόμο φύλλων αναμεμειγμένων με σκουπίδια, που έφευγαν από το πεζοδρόμιο στην οδό Πουκεβίλ, απέναντι από το Άλσος και όδευαν προς το παρακείμενο τρίγωνο  πρασίνου. Κι εκεί κάπου ξεπέζευαν. Στο δρόμο τους συναντούσαν και σκουπίδια-κυρίως χαρτιά-που ξεπηδούσαν από τους ανοιχτούς κάδους,  οι οποίοι ξεχείλιζαν. Κάποια μάλιστα από τα σκουπίδια είχαν κάνει μια στάση και είχαν σκαλώσει στους δυο ιβίσκους, και τα είχαν «βρει» με τα υπέροχα λευκά τους άνθη. Στη βάση του ενός από αυτά τα δυο δεντράκια βρέθηκε το αριστερό άχρηστο παπούτσι κάποιου. Πρόσεξα πως τα δυο δεντράκια είναι θεόστραβα. Προσπάθησαν να βρουν ήλιο, όταν  μεγάλωναν και μοιάζουν σαν τα πεύκα στην περιοχή Βαπόρια της Ερμούπολης, που ο συνεχής  νησιώτικος άνεμος τα κάνει να γέρνουν. Κι όμως είναι πεύκα φροντισμένα παρά την νησιώτικη αναβροχιά. Τα δικά μας απότιστα, απεριποίητα, ακλάδευτα επιμένουν να ομορφαίνουν την περιοχή του Άλσους.

Λ.Τ.

 

Ανώφελες επαφές

Φίλοι και γνωστοί, ακόμη και συγγενείς απορούν γιατί δεν έχω προφίλ στο facebook. Χρόνια τώρα χρησιμοποιώ τον υπολογιστή στην εφημερίδα για να γράψω κείμενα κι είναι αλήθεια πως είμαι από τους πρώτους που έμαθα να τον χειρίζομαι. Όταν ακόμη και οι δημοσιογράφοι  έγραφαν εκείνον τον καιρό στα μπακαλοδεύτερα, εγώ επέμενα ώρες ατέλειωτες να μάθω. Μπορεί να ψάχνω να βρω στο ίντερνετ αυτά που θέλω, να έχω τον προσωπικό μου λογαριασμό, «μα αποστρέφομαι αυτόν τον διάβολο», που λέει κι ο φίλος μου ο Διογένης. Επιπρόσθετα βιώνοντας  καθημερινά εγκλωβισμούς φίλων στο διαδίκτυο μέσα από το περίφημο facebook, αρνούμαι πεισματικά να έχω.  Παρά του ότι ακόμη και η νόνα τάδε έχει.  Ώσπου χθες βρήκα   έναν σύμμαχο, τον καλύτερο. Ονομάζεται Παύλος Παπαδόπουλος, είναι νέος και αρθρογραφεί στην Καθημερινή, εξηγώντας γιατί δεν είναι στο instagram, αφού σπατάλησε ώρες ατέλειωτες στο προφίλ του, που αν τις σκεφθεί μπορεί και να παραφρονήσει.

Λ.Τ.

   

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

13.11.18 | Ύμνος στους γονείς

Είναι κάποιοι άνθρωποι, που διοικούν συλλόγους, σωματεία, που τα καταφέρνουν μια χαρά κι άλλοι που,...

10.11.18 | Άβυσσος η ψυχή

Αν και ο Παντελής Κολόκας ήταν αυτός που επανέφερε το θέμα του κόμβου Δρίσκου στην επικαιρότητα,...

09.11.18 | Σιγή ιχθύος

Στην τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, πριν από δέκα ημέρες περίπου, επικυρώθηκε το...

08.11.18 | Θα ήταν κίνητρο

Εποχή των δημοτικών τελών είναι αυτή, που διανύουμε, με τις κατά τόπους δημοτικές αρχές να είναι...

07.11.18 | Έλλειμμα ενημέρωσης

Δεν είχε άδικο σε κάποια σημεία της κριτικής του ο υποψήφιος περιφερειάρχης Δημήτρης Δημητρίου,...

06.11.18 | Η λιτανεία του Πρωτοκύριακου

Αυτό που βίωσαν όσοι Γιαννιώτες, Κονιτσιώτες, και άλλοι Ηπειρώτες βρέθηκαν την Κυριακή στην...

03.11.18 | Το θέατρο στη ζωή μας…

Μια από τις πιο μαγικές στιγμές της καθημερινότητάς μας, από εκείνες που κάνουν τα αδύνατα μπορετά...

02.11.18 | Προσβάλλει τη νοημοσύνη μας

«Τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται ύστερα από το κυνήγι, κατά τη διάρκεια του πολέμου και πριν από τις...