Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018
|
Ηπειρωτικός Αγών

Το δυσβάσταχτο βάρος της δημόσιας υγείας

Όταν βρίσκεται κανείς παρατεταμένα και πέρα από τις ανθρώπινες αντοχές σε ελληνικά νοσοκομεία, αντιλαμβάνεται εύκολα το χάλι που επικρατεί. Αν έχει, φυσικά, τα κουράγια να το πάρει χαμπάρι και δεν είναι όλη η προσοχή του στραμμένη στον άνθρωπό του, που υποφέρει.

Χωρίς, ασφαλώς, ευθύνη του προσωπικού, που σπάει σε χίλια κομμάτια (η πλειονότητά του, τουλάχιστον) για να βρίσκεται στο πλευρό ασθενών και συνοδών τους, οι συγγενείς των ανθρώπων, που νοσηλεύονται, αναγκάζονται να εκτελούν χρέη νοσοκόμων και προμηθευτών. Όταν δεν μπορούν πια πρακτικά και ψυχολογικά να ανταποκριθούν στο άχαρο και σκληρό καθήκον να φροντίζουν -μέσα στο δημόσιο νοσοκομείο– τον ανήμπορο άνθρωπό τους, πρέπει να καταβάλουν ημερησίως περίπου 150 ευρώ για ολοήμερη απασχόληση αποκλειστικών νοσοκόμων -μέσα στο δημόσιο νοσοκομείο- σε ένα κράτος που οι πολίτες του πληρώνουν υψηλότατους φόρους, για να συντηρούν τους υπαλλήλους του. Το χειρότερο, όμως, δεν είναι αυτό. Το τραγικότερο είναι όταν ο κατάκοιτος ασθενής δεν έχει συγγενείς ή ανθρώπους να τον νοιάζονται και μένει ώρες ή και μέρες βρώμικος και απεριποίητος σε έναν θάλαμο μαζί με άλλους, που βρίσκονται εκεί για μακρά ή βραχεία νοσηλεία.
Ακόμη και στις χώρες των Βαλκανίων, αυτές που μέχρι πρότινος θεωρούσαμε πολύ... παρακατιανές, τα νοσοκομεία δεν επιτρέπουν καν την παραμονή συγγενών πέρα από την καθορισμένη ώρα του επισκεπτηρίου, πολλώ δε μάλλον τη διανυκτέρευση. Όλα τα άχαρα και τα δύσκολα τα αναλαμβάνει το νοσηλευτικό προσωπικό. Μπορεί να είναι σκληρό για εκείνον που έχει έγνοια μεγάλη τον άνθρωπό του, αλλά την ίδια στιγμή τον προστατεύει από το να χρειάζεται να του αλλάζει πλευρό, πάπια και πάνες... Εμείς, όμως, σε τούτη τη χώρα θέλουμε όλα να φαίνονται δημόσια, χωρίς να είναι. Η τσέπη μας μόνο ξέρει πόσο ιδιωτικά έχουν γίνει τα πάντα εδώ και χρόνια πολλά. Μα δεν το λέμε παραέξω, μην και μας ματιάσουν και γίνουμε τίποτε ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι...
Τ.Τ.

Τόσος πολύς έρωτας για την καρέκλα;
Ομολογώ ότι, μολονότι έχω αρκετά χρόνια στην πλάτη μου και σχετική εμπειρία από την πολιτική νοοτροπία του τόπου μας, δεν κατάλαβα ποτέ πώς μπορεί ένας πολιτικός αρχηγός να συμβιβαστεί, προκειμένου να διατηρηθεί απελπισμένα στην καρέκλα του, με καταστάσεις σαφώς αντίθετες από τα «πιστεύω» του, την προϊστορία του, τις θέσεις του. Θα μου πείτε τώρα -και θα έχετε δίκιο- υπάρχουν «πιστεύω» στην πολιτική; Από αυτό το σημείο, όμως, μέχρι το «να γλείφεις εκεί που έφτυνες», υπάρχει τεράστια απόσταση. Στις παραπάνω σκέψεις με οδήγησε η υπουργοποίηση της πάλαι ποτέ «οπλαρχηγίνας» της δεξιάς του Κώστα Καραμανλή Κατερίνας Παπακώστα από τον αρχηγό της «πρώτης φορά αριστεράς» και πρωθυπουργό μας (!) Για επίρρωση και στοιχειοθέτηση των παραπάνω, θα σας αναφέρω τι έγγραφε το 2015 η εν λόγω κυρία για τον κ. Αλέξη Τσίπρα, την κυβέρνηση και την παράταξη του: «Τι ταπείνωση! Θλιβερός Τσίπρας, προκλητικά αμοραλιστής. Θλιβερή κυβέρνηση. Ντρέπομαι για λογαριασμό όσων τους επέλεξαν. 9.16 π.μ. 14 Αυγ.15» και συνεχίζει ακάθεκτη: «Σχήμα λόγου το σχίσμα του μνημονίου, υπερβολές τα λόγια των Συριζα-Ανελ, έριξαν εκλεγμένη κυβέρνηση, έπληξαν την χώρα. Ποινή; 9.26 μ.μ. 19 Αυγ.15». Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να συμβιβάζονται οι παραπάνω θέσεις και αντιθέσεις; Πώς είναι δυνατόν ο κ. Τσίπρας να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με έναν άνθρωπο που πριν από λίγα μόλις χρόνια ουσιαστικά τον έβριζε; Πώς είναι δυνατόν να ανταμείψει με τρόπο τόσο γενναιόδωρο ένα πρόσωπο που μόλις τρία χρόνια πριν ήταν όχι μόνο σαφώς αντίθετο με τον ίδιο και την παράταξή του, αλλά και που εκδήλωνε την αντίθεσή του αυτή με τρόπο, όπως προανέφερα, υβριστικό; Ναι, μπορεί να μην υπάρχει «πιστεύω» στην πολιτική. Πλην όμως υπάρχουν και κάποια όρια, τα οποία, η άκρατος φιλοδοξία, το γράπωμα από την «καρέκλα», δεν επιτρέπεται να τα υπερβούν!
Γ.Γ.

Ο ανασχηματισμός και η κότα
Ένα από τα χαρακτηριστικά του βουλευτή Ιωαννίνων της Νέας Δημοκρατίας Κώστα Τασούλα, είναι ο λόγος του, ο οποίος είναι καυστικός και με χιούμορ τις περισσότερες φορές, κάτι που αναγνωρίζεται από όλους, ανεξάρτητα από το αν συμφωνούν πολιτικά μαζί του. Μία ακόμη τοποθέτησή του, όταν κλήθηκε να σχολιάσει τον ανασχηματισμό από τον δημοσιογράφο Γιώργο Γκόντζο, απόλαυσαν οι ακροατές του Δημοτικού Ραδιοφώνου.
«Μου θυμίζει εκείνο που έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός στη Γυναίκα της Ζάκυθος για τη θλιβερή εικόνα του μαδήματος μιας κότας με τον αέρα να συνεπαίρνει τα πούπουλα της. Αυτό μου θυμίζει ο ανασχηματισμός και αυτή είναι η εικόνα της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου και για να μην οριστικοποιηθεί αυτό και ως εικόνα της χώρας, οι εκλογές, μια ώρα αρχύτερα, είναι αναγκαίες», σημείωσε με τον δικό του τρόπο.
Γ.Χ.

Ψιλά γράμματα
Το non paper είναι ένα είδος εγγράφου, που, σύμφωνα με το πρωτόκολλο, χρησιμοποιείται βοηθητικά ως ενισχυτικό και βοηθητικό εργαλείο και ουδέποτε ως επίσημη ανακοίνωση. Το non paper έχει την ισχύ ενός εγγράφου, που λειτουργεί παράλληλα με την επίσημη θέση ή ενημέρωση στο πλαίσιο της ανάλογης θεσμικής διαδικασίας. Επί της ουσίας, πρόκειται για ένα σημείωμα, που επιδιώκει να εντάξει στην ατζέντα και μια σχετική επιχειρηματολογία ή οποία για πολλούς και διαφορετικούς λόγους δεν μπορεί ή δεν πρέπει να ανακοινωθεί ως έχει. Στην ιστορία της πολιτικής και της διπλωματίας τα non paper έγγραφα έχουν καταγράψει τα δικά τους σημαντικά κεφάλαια. Με βασικό χαρακτηριστικό ότι κανένα φυσικό πρόσωπο δεν αναλαμβάνει επισήμως την ευθύνη της σύνταξής τους.
Ένα non paper συνόδευε και τη χθεσινή επίσημη ανακοίνωση του Σπύρου Ριζόπουλου για τη σύνθεση της Γραμματείας Οργανωτικού, η οποία θα αναλάβει να «τρέξει» τις διαδικασίες για τη συγκρότηση περιφερειακής παράταξης. Εκεί αναφερόταν ορισμένα βιογραφικά και όχι μόνο στοιχεία των μελών, μαζί με προσωπικά χαρακτηριστικά. Τι το έστειλε ως non paper τι όχι, ένα και το αυτό. Όχι μόνο σε τοπικά διαδικτυακά μέσα, αλλά και σε γνωστές αθηναϊκές ιστοσελίδες δημοσιεύθηκε ως έχει. Ψιλά γράμματα, θα μας πείτε…
Α.Τ.

Γιατί όχι και στα Γιάννενα;
Την έκθεση τοπικών προϊόντων «Κερνάμε Ήπειρο» διοργανώνει και φέτος η περιφέρεια Ηπείρου, δίνοντας τη δυνατότητα σε ντόπιους και τουρίστες να γνωρίσουν, να γευτούν και να αγοράσουν
προϊόντα της Ηπείρου. Ήδη οργανώθηκαν εκθέσεις σε Σύβοτα και Πρέβεζα, ενώ ακολουθεί η Άρτα. Αυτό που δεν κατανοούμε, είναι γιατί μια ανάλογη έκθεση δεν οργανώνεται και στα Γιάννενα, που «βουλιάζουν» από επισκέπτες.
Α.Τ.
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

16.11.18 | Άγνωστοι στους πολλούς

Συγκέντρωσε κυρίως παλιούς Γιαννιώτες -και μάλιστα της πάλαι ποτέ αστικής τάξης των Ιωαννίνων- η...

15.11.18 | Ανήλικα στο έλεος του θεού

Πολλοί συμπολίτες που πέρασαν χθες από την τράπεζα Πειραιώς, πρώην Αγροτική, στη συμβολή των οδών...

14.11.18 | Ανοίκεια συμπεριφορά

Κατανοούμε την βιασύνη υπαλλήλου κεντρικού σουπερμάρκετ, με το κλείσιμο του μαγαζιού το βράδυ να...

13.11.18 | Ύμνος στους γονείς

Είναι κάποιοι άνθρωποι, που διοικούν συλλόγους, σωματεία, που τα καταφέρνουν μια χαρά κι άλλοι που,...

10.11.18 | Άβυσσος η ψυχή

Αν και ο Παντελής Κολόκας ήταν αυτός που επανέφερε το θέμα του κόμβου Δρίσκου στην επικαιρότητα,...

09.11.18 | Σιγή ιχθύος

Στην τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, πριν από δέκα ημέρες περίπου, επικυρώθηκε το...

08.11.18 | Θα ήταν κίνητρο

Εποχή των δημοτικών τελών είναι αυτή, που διανύουμε, με τις κατά τόπους δημοτικές αρχές να είναι...

07.11.18 | Έλλειμμα ενημέρωσης

Δεν είχε άδικο σε κάποια σημεία της κριτικής του ο υποψήφιος περιφερειάρχης Δημήτρης Δημητρίου,...