Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018
|
Ηπειρωτικός Αγών

Ο μικρός μήνας Αύγουστος

Πεσμένη η κίνηση φέτος στα Σύβοτα. Έτσι τουλάχιστον μαθαίνουμε από τους ντόπιους επιχειρηματίες, που είδανε τον Αύγουστο να φτάνει, μα ο Έλληνας και ο Ιταλός (αυτοί, που παραδοσιακά αφήνανε χρήματα στα παράλια του Ιονίου) ακόμη να φανούν. Οι περισσότεροι τουρίστες είναι Βαλκάνιοι, μα πολύ σφιχτοχέρηδες. Πληρότητα, όπως άλλες χρονιές, δεν υπάρχει, ενώ ούτε τα μαγαζιά (εμπορικά, εστίασης κ.λπ.) δουλεύουν να κινηθεί λίγο το χρήμα.

Μεγάλωσε ο Έλληνας, βλέπετε. Έκανε και οικογένεια, έφτιαξε υποχρεώσεις, χώρια τα μνημόνια που έχει φορτωθεί για δυο γενιές ακόμη. Πού να τα βρει τα δεκάευρα να νοικιάσει τις ξαπλώστρες; Και κάπως έτσι συρρικνώθηκε και ο ζεστός μήνας Αύγουστος. Σαββατοκύριακα και πολύ μας είναι. Και κάτω στην καυτή άμμο, αγκαλιά με τα ταπεράκια και το φραπόγαλο από το σπίτι.
Τ.Τ.

Η ξεχωριστή Ρίκα Βαγιάνη
Υπάρχει μια κοινότοπη παρηγορητική φράση για όλους αυτούς τους ανθρώπους, που νικήθηκαν από τον καρκίνο πρόωρα και σκληρά: «πάλεψε γενναία, μα έχασε τη μάχη». Μετά το τέλος, εκείνοι που μένουν πίσω, έχουν ανάγκη να ξέρουν ότι οι άνθρωποί τους δεν παραδόθηκαν αμαχητί στην αφύσικη φθορά, στον πόνο και στον θάνατο. Η Ρίκα Βαγιάνη πάλεψε σαν λιοντάρι, διαβάζουμε σε άρθρα που κατακλύζουν την επικαιρότητα και αποκαλύπτουν μικρά μυστικά της ζωής της πριν και μετά τον καρκίνο. Η Ρίκα Βαγιάνη ήταν ένας άνθρωπος που έφυγε, όπως έζησε. «Ψηλότερη» από τον μέσο όρο, με ανάστημα που τη σήκωνε πολύ πιο πάνω από τα χαμηλά στα οποία ζούμε εδώ και χρόνια, με πηγαίο, αφιλτράριστο χιούμορ κι ένα πλατύ χαμόγελο, που χωρούσε όλη την αισιοδοξία και το φως. Πάνε χρόνια τώρα που μας λείπει η φυσική της παρουσία και η πένα της. Θα μας λείψουν τον επόμενο καιρό ακόμη περισσότερο.
Τ.Τ.

Μέσα από μνήμες
Κάνω έτσι το χέρι κι ανασύρω από τη βιβλιοθήκη και πιάνω στα χέρια μου ένα μικρό βιβλιαράκι που φέρνει τον τίτλο «Επιτομή της μεγάλης δεκαετίας 1940-1950» του Κατωσουδενιώτη Βασίλη Τζιόβα. Του προέδρου της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Ζαγορίου και μέλους της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού «Το Ζαγόρι μας». Μια αφήγηση μέσα από μνήμες και αναμνήσεις ενός παιδιού, όπως γράφει στον υπότιτλό του. Και στο εξώφυλλό του, κάτω από το χαρακτικό της Βάσως Κατράκη, διακρίνω μέσα κλεισμένη σαν σε ένα μουντό περίγραμμα, όπως ταιριάζει στη θλιβερή εποχή που περιγράφει το βιβλίο, την επιγραμματική φράση: «Θε μου και τί να γίνηκαν του κόσμου οι αντρειωμένοι...». Ήρθε να δέσει όλη αυτή η αφήγησή του Βασίλη με όλα εκείνα που μας πλημμυρίζουν τούτες τις μέρες, μετά από τον χαμό αγαπημένου προσώπου. Δεν θα σταθώ στη δική του προσέγγιση των ζοφερών για την Ελλάδα γεγονότων, ούτε στην απλή γλώσσα του και το προσωπικό του συναίσθημα, ως και τη δική του αισθητική με την οποία βίωσε και είδε όλη αυτή την ιστορία, αλλά σε μια φωτογραφία της σελίδας 84 όπου εικονίζεται ο ίδιος πολύ αργότερα στο Σπήλαιο Περάματος, με ένα ζευγάρι κοινών αγαπημένων μας φίλων, δυο ανθρώπων που έγραψαν την προσωπική τους αιματηρή ιστορία στα χρόνια του εμφυλίου. Όμως, για να τ’ αφήσουμε όλα αυτά πίσω, καθώς μόνο πόνο προκαλούν, ας ανακαλέσουμε στη μνήμη δυο από τους στίχους του Γιώργου Σεφέρη από το Τραγούδι του παλιού καιρού: «Αλλάξαν οι καιροί, περνάν τα χρόνια, του κόσμου το ποτάμι είναι θολό... το πέλαγο πικρό κι η γη μας λίγη και το νερό στα σύννεφα ακριβό».
Λ.Τ.

Μαγική εικόνα από ψηλά
Φίλοι μας επισημαίνουν ότι τα Λιθαρίτσια προσφέρονται για μια απόδραση τόσο όμορφη, αλλά και τόσο κοντινή στα Γιάννενα. Δεν θα χρειαστεί, δηλαδή, κανείς να πάρει το αυτοκίνητό του, για να απολαύσει αυτή την ωραία θέα της πόλης από ψηλά. Χαιρόμαστε που ο χώρος αυτός ξαναβρήκε την παλιά του αίγλη κι έγινε πλέον χρήσιμος και χρηστικός. Καθημερινά συγκεντρώνει πολύ κόσμο το κέντρο αυτό, τόσο που υπάρχει υπάλληλος επιφορτισμένος με το καθήκον να οδηγεί τους πελάτες στο τραπέζι τους. Έκαναν, όμως, και τα παράπονά τους κάποιοι. Η μπύρα, είπαν δεν πίνεται ξεροσφύρι, ούτε με τρία τσιπς, θέλει και το μεζεδάκι της, όπως παλιά. Ας το έχουν αυτό υπόψη τους οι υπεύθυνοι.
Λ.Τ.

Σε παρακμή
Με τις μέρες του Αυγούστου να κυλούν πάνω στην προδιαγεγραμμένη πορεία του ημερολογίου, τα καμμένα κομμάτια της Αττικής αποκτούν συμβολική σημασία. Αν ήταν αρχαία τραγωδία, θα ψάχναμε εκ των υστέρων τους χρησμούς και σ' αυτούς θα αποδίδαμε τα τεκτενόμενα. Η «μυρωδιά του θανάτου», μια φράση κλισέ, ορθώνεται σαν γιγάντιος τοίχος πάνω στις στάχτες, διάτρητος όμως έτσι ώστε η ζωή και ο θάνατος να επικοινωνούν και να αλληλεπιδρούν. Για πόσο άραγε; Ίσως για πάντα. Τα καμμένα της Αττικής μοιρολογούν την απώλεια και καταριούνται την παρακμή. Όμως, αυτή την παρακμή είναι αναγκασμένα να φορούν σαν τον χιτώνα που δόθηκε στον Ηρακλή, για να υπενθυμίζουν τον πόνο και το τέλος. Κάπως έτσι είναι και η χώρα. Σε απύθμενη παρακμή.
Π.Ζ.

Περί πανηγυρικών…
Για την έλευση επαγγελματικών ομάδων μπάσκετ Α1 και Εθνικών Ομάδων για προετοιμασία στα Γιάννενα, πανηγυρίζει στον λογαριασμό του στο facebook μέλος της διοίκησης του ΠΕΑΚΙ. Μιλά, μάλιστα, για «πρωτόγνωρες μέρες για το ΠΕΑΚΙ» και προσθέτει πως «τα καλύτερα έρχονται». Όλα καλά κι όλα ωραία, αλλά μάλλον του διαφεύγει ότι οι ομάδες στις οποίες αναφέρεται, δε θα προπονούνται στις εγκαταστάσεις του ΠΕΑΚΙ, αλλά στο νέο κλειστό γυμναστήριο, στη διοίκηση του οποίου δε συμμετέχει το ΠΕΑΚΙ, καθώς δεν έδειξε ενδιαφέρον να εμπλακεί.
Α.Τ.
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

08.12.18 | Για τα περαιτέρω

Μόλις είχαν φτάσει, πολύ νωρίς το πρωί, στο mail του Ηπειρωτικού Αγώνα φωτογραφίες από τον...

06.12.18 | Πλάνη χωρίς αποκατάσταση

Δέκα και πλέον χρόνια εκκρεμεί ο αποχαρακτηρισμός ενός διατηρητέου κτιρίου επί της οδού...

05.12.18 | Ζητήματα καθαριότητας

Σας έχει τύχει να πάτε σε αρτοποιείο να αγοράσετε ψωμί και να φύγετε από το κατάστημα, γιατί οι...

04.12.18 | «Ανά την πόλη»

Αν κατηφορίσετε προς τον Μόλο, στρίψτε δεξιά από την πύλη του κάστρου στον υπέροχο δρόμο της...

01.12.18 | Κατόρθωμα

Το «οδοιπορικό» της αλληλογραφίας μεταξύ των αρμόδιων κρατικών φορέων για το ζήτημα των αυτοψιών...

30.11.18 | Για να ξέρουμε…

Απάντηση για τις καταγγελίες του δήμου Ζίτσας σε σχέση με τη λυματολάσπη, δεν υπήρξε την...

29.11.18 | Ο Οδοιπόρος…

Το έργο ξεκινά με σκοτάδι, αναστεναγμούς και τη μελωδία μιας κιθάρας. Την νιώθεις τη ζωή πάνω στη...

28.11.18 | Η δική μας δεσποινίς Μαργαρίτα…

Η δική μας δεσποινίς Μαργαρίτα –κι ας μην καταφέραμε ποτέ να τη γνωρίσουμε από κοντά- είχε τεράστια...