Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018
|
Τιτίκα Τζάλλα

Μια μοναδική ευκαιρία

Βρεθήκαμε σε ένα δίλημμα αναπάντεχο. Πριν μόλις λίγα χρόνια, δε θα περνούσε από το μυαλό μας ότι θα ερχόταν η στιγμή, που θα έπρεπε να διαλέξουμε ανάμεσα σε... Ηλέκτρες. Κάποιοι δε γνώριζαν καν ότι υπάρχουν περισσότερες από μία εκδοχές στον μύθο του οίκου των Ατρειδών.

Και μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, είχαμε την τύχη να δούμε τις δυο από τις τρεις σωζόμενες τραγωδίες, που αφηγούνται την ιστορία της Ηλέκτρας, του αδερφού της του Ορέστη και της εκδίκησής τους για τον ατιμωτικό, πρόωρο θάνατο του πατέρα τους. Βλέπετε, όταν μας δίνονται τέτοιες σπάνιες ευκαιρίες (που κάτι μας λέει ότι θα τις συναντάμε πια συχνότερα), δεν υπάρχει δίλημμα. Αφήνουμε ό,τι έχουμε προγραμματίσει ή μπορεί να αναβληθεί για αργότερα και πηγαίνουμε να δούμε και τις δυο παραστάσεις. Αυτή τη σκέψη δεν την κάναμε μόνο εμείς. Από την αθρόα προσέλευση του κόσμου, διαπιστώσαμε ότι την κάνανε πολλοί Γιαννιώτες -μα και επισκέπτες-, καθώς το θέατρο της Δωδώνης γέμισε και τις δυο βραδιές. Μα από διαφορετικό κόσμο.

 

Δεν καθηλώθηκαν όλοι

Η αλήθεια είναι ότι οι τραγωδίες προσελκύουν συγκεκριμένο κοινό, του οποίου η σύνθεση ενδεχομένως να διαφοροποιείται, όχι γιατί σε κάποιους αρέσει πολύ ο Σοφοκλής ή αγαπούν περισσότερο τον Ευριπίδη, μα κυρίως λόγω αναγνωρισιμότητας των πρωταγωνιστών της. Αυτό κακό δεν είναι. Το κακό ξεκινά, όταν δεν καταλαβαίνουμε πού έχουμε πάει και δε σεβόμαστε τον τόπο, τον κόπο και τη στιγμή. Δυστυχώς, ο θρήνος, ο ξεπεσμός και η οργή της Ηλέκτρας δεν έφτασαν για να καθηλωθούμε σε καμία από τις δυο παραστάσεις. Αν είχαμε καθηλωθεί, δε θα αλλάζαμε γνώμη και θα φεύγαμε στην αρχή ή στα μισά τους, δε θα απαντούσαμε στα ενεργοποιημένα κινητά μας, δε θα στριφογυρίζαμε διαρκώς ανήσυχοι στη θέση μας, ούτε θα πιάναμε ψιλοκουβέντα με το βαριεστημένο τέκνο μας, που σύραμε να δει παράσταση αξιόλογη, κυρίως γιατί δεν πληρώσαμε εισιτήριο. Τι να πρωτοπούμε; Στην Ηλέκτρα του Ευριπίδη, για κάποιον λόγο, οι θεατές δεν είχαν απενεργοποιήσει τα κινητά τους και -χώρια από την πρωτότυπη μουσική της παράστασης– ακούγαμε και άλλη εμβόλιμη, που ευτυχώς διαρκούσε ελάχιστα, μα επανερχόταν διαφορετική από διάφορα σημεία του θεάτρου. Ένας κύριος, από τα εδώλια των επισήμων ορμώμενος (καθώς καθόταν μπροστά και στο κέντρο), σηκώθηκε, βγήκε σχεδόν στην άκρη της ορχήστρας, τόσο που λίγο έλειψε να φωτιστεί από τους προβολείς που έπεφταν πάνω στους ήρωες, και διαβεβαίωσε τον συνομιλητή του ότι θα τον καλέσει αργότερα. Δυνατά. Τον ακούσαμε στην άλλη άκρη. Όπως είμαστε βέβαιοι ότι τον άκουσαν και η Ηλέκτρα, ο Ορέστης, ο Πυλάδης, ο Χορός. Στο τέλος της παράστασης και ενώ οι ηθοποιοί μόλις είχαν αρχίσει να υποκλίνονται, πολλοί νοικοκυραίοι, που μάλλον είχαν το φαΐ στη φωτιά -δεν εξηγείται αλλιώς τόση σπουδή- έφευγαν βιαστικοί, απαξιώνοντας τους ανθρώπους που υποτίθεται πως ήρθαν να δουν (ανάμεσά τους κι ο παραπάνω κύριος, που πετάχτηκε πρώτος από τη θέση του, πιθανά για να κάνει εκείνο το τηλεφώνημα).

 

Χωρίς Σαμαρείτες

Στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή, οι θεατές ήταν ελαφρώς πιο ήρεμοι, λιγότερο διονυσιακοί, μα δυστυχώς η απουσία εισιτηρίου έκανε πολλούς γονείς να φέρουν και τα παιδιά τους, ανάμεσά τους όμως και μωρά, που από πολύ νωρίς ζητούσαν επίμονα να φύγουν. Στη διάρκεια της παράστασης αποχωρούσαν κι άλλοι, ενήλικες αυτή τη φορά, που πιθανά κάτι άλλο είχαν κανονίσει, μα η Ηλέκτρα τον τραβούσε πολύ τον θρήνο και δεν μπορούσαν να περιμένουν άλλο. Ανάμεσα σε κείνους, που προκάλεσαν αναστάτωση στους κατά τ’ άλλα προσηλωμένους θεατές της Κυριακής ήμασταν κι εμείς, που ψάχναμε να βρούμε τους Σαμαρείτες του Ερυθρού Σταυρού, μα εκείνοι δεν ήταν πουθενά. Μαθημένοι από προηγούμενες παραστάσεις στη Δωδώνη, όταν δικός μας άνθρωπος αισθάνθηκε μια αδιαθεσία και έχασε για λίγο τις αισθήσεις του, αναζητήσαμε τους ανθρώπους του Ερυθρού Σταυρού στις συνηθισμένες θέσεις τους, ψηλά στα εδώλια ή χαμηλά στην είσοδο. Δεν ήταν κανείς. Εντελώς τυχαία πέσαμε πάνω σε έναν άνθρωπο της παραγωγής, που κι εκείνος δεν ήξερε τι ακριβώς έπρεπε να κάνουμε, για να δώσουμε τις πρώτες βοήθειες στη γυναίκα. Με τα πολλά και ευτυχώς, εκείνη συνήλθε. Σημειώσαμε, όμως, την απουσία των Σαμαρειτών, που σε όλες τις παραστάσεις του Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος του δήμου Ιωαννιτών είναι παρόντες. Στο Φεστιβάλ του δήμου Δωδώνης έλειψαν. Και -δυστυχώς – εκεί τους χρειαστήκαμε. Ίσως θα πρέπει οι διοργανωτές στην επόμενη προγραμματισμένη εκδήλωση να προνοήσουν. Μπορεί τίποτε να μη συμβεί, μα αν συμβεί, κάποιος πρέπει να είναι εκεί για να βοηθήσει.

 

Οι δυο Ηλέκτρες

Οι παραστάσεις ήταν και οι δυο ενδιαφέρουσες. Συγκλονιστικές δεν ήταν, μα είχαν καλές στιγμές -ενίοτε μοναδικές- μα και άσχημες, σχεδόν επιφανειακές ή επιπόλαιες. Γήινη και οικεία μας φάνηκε η προσέγγιση της Ηλέκτρας του Ευριπίδη, επικεντρωμένη στα ανθρώπινα, χωρίς να παραγνωρίζει τα υφέρποντα. Χανόταν, όμως, συχνά στην απλότητα και την προβλεψιμότητά της, αν και υπήρχαν ολόκληρες σκηνές, που τραβούσαν τον θεατή κοντά τους. Εντυπωσιακή και άρτια βρήκαμε τη σκηνοθεσία της Ηλέκτρας του Σοφοκλή, δουλεμένη σχολαστικά και επίμονα, μα ελαφρώς αδικημένη από τις ερμηνείες, που ανεβοκατέβαιναν, όχι για να αποδώσουν διακύμανση ή κλιμάκωση, μα μάλλον γιατί χάνανε τις στιγμές τους. Ξένους βρήκαμε τους σχεδόν εκκλησιαστικούς ψαλμούς του χορού, τον προτιμήσαμε στη μαινόμενη εκδοχή του στο τέλος.

Ψιλά γράμματα. Είδαμε δυο παραστάσεις με σπουδαίους ηθοποιούς και αγαπημένους σκηνοθέτες. Ενδεχομένως να χάσαμε αρκετά σημεία τους, λόγω διαρκούς αποπροσανατολισμού από εξωγενείς παράγοντες. Μα τουλάχιστον ήμασταν εκεί. Θα θέλαμε απλώς η ψυχή μας να είχε κατέβει μέχρι κάτω, εκεί που σερνόταν η Ηλέκτρα και σχολαστικά καθάριζε τα αίματα (την Παρασκευή) ή μανιακά μουντζούρωνε ό,τι λευκό έπιανε στα χέρια της (την Κυριακή το βράδυ).


Θα σηκώσουν το γάντι;

Το γάντι στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ πέταξε για δεύτερη μέρα χθες ο δήμαρχος Ιωαννίνων Θωμάς Μπέγκας, στο θέμα του μεγάλου δακτυλίου. «Οι βουλευτές είναι βουλευτές του νομού Ιωαννίνων και οι πολίτες τους εξέλεξαν για να υπερασπίζονται τα συμφέροντα του τόπου και να διεκδικούν τα δίκαια αιτήματα του τόπου», ανέφερε σε χθεσινές του δηλώσεις. Για να δούμε ποιος θα αποφασίσει να σηκώσει το γάντι ή αν θα προτιμήσουν να κάνουν ότι δεν άκουσαν.

Α.Τ.

 

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

26.09.18 | Ένας πόνος στο δόντι

Όλο το βράδυ ο νεαρός άντρας πονούσε πολύ. Πήρε αναλγητικά, αντιφλεγµονώδη, ξηµέρωσε µε τον αφόρητο...

25.09.18 | Ξεχωριστοί άνθρωποι

Ποιος είπε ότι οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας δε διασκεδάζουν και δεν τα σπάνε; Ποιος είπε ότι...

22.09.18 | Η Τέχνη μέσα από παιδιά κι ενήλικες

Τα εγκαίνια της έκθεσης των μαθητών του Εικαστικού Εργαστηρίου έγιναν την Πέμπτη το βράδυ στο...

21.09.18 | Είναι σίγουρο;

Κατά πολύ έχει αυξήσει το τελευταίο διάστημα τη συχνότητα των δημόσιων παρεμβάσεών του ο πρόεδρος...

20.09.18 | Αντίο Φίλε

Έφυγε ήσυχα, όπως άλλωστε ήσυχη υπήρξε η ζωή του. Ο Λεωνίδας Δερβέντζας, γεωπόνος, πρώην Τεχνικός...

19.09.18 | Η παρουσίαση του κ. Συνολάκη…

Την περασμένη εβδομάδα η ΝΔ διοργάνωσε μια εκδήλωση στην Αθήνα με καλεσμένο τον ακαδημαϊκό...

18.09.18 | Με τον λόγο και το έργο;

Συνέπεσε -κι όχι επί τούτου- να βρεθούμε στη Θεσσαλονίκη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μόνο που...

15.09.18 | Η διάβαση της Φρόντζου

Μαζί με τις ευχές για καλή σχολική χρονιά, τις αγορές των τετραδίων «που ζήτησε η κυρία» και τα...