Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018
|
Ηπειρωτικός Αγών

Ένα μικρό ταξίδι

Όταν ξεκινάς ένα ταξίδι, ξέρεις τον προορισμό, τι πρέπει να βάλεις στις αποσκευές σου, τι να επισκεφτείς όταν φτάσεις, τι να αποφύγεις, για να μην ταλαιπωρηθείς. Παρόλο που αρχικά σε συνεπαίρνει η ιδέα να πας σε ένα μέρος, που χρόνια ονειρευόσουν, οι πρακτικές λεπτομέρειες που έχεις να λάβεις υπόψη σου και τα όσα πρέπει να προγραμματίσεις, για να είναι το ταξίδι σου ευχάριστο με τα λιγότερα δυνατά απρόοπτα, συχνά μετριάζουν τον αρχικό ενθουσιασμό. Θα έχετε ζήσει οι περισσότεροι τη διαδικασία, ξέρετε πώς είναι.

Μα υπάρχουν και άλλα ταξίδια, αυτά που δεν μετράνε χιλιόμετρα και δεν χρειάζονται μεγάλες αποσκευές για να τα κάνεις. Είναι οι διαδρομές, που ξεκινούν από μια πολύ καλή ιδέα και καταλήγουν στην υλοποίησή της. Ένα τέτοιο ταξίδι ξεκινήσανε πριν από πέντε μήνες τα παιδιά του Ε2 του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ιωαννίνων κι από κοντά κι εμείς οι γονείς τους. Ενθουσιασμένα από την παράσταση, που είχαν ανεβάσει την περασμένη χρονιά και απογοητευμένα που το μάθημα της θεατρικής αγωγής δεν διδάσκεται στις δυο τελευταίες τάξεις του δημοτικού, ζήτησαν να συνεχίσουν το ταξίδι. Και εμείς, τώρα που είναι μικρά ακόμη, τα συνοδεύσαμε.
Τ.Τ.
Όλοι όσοι ήταν εκεί...
Δεν θα σταθούμε στις αναποδιές, στις ματαιώσεις, στην απροθυμία να ξεπεραστούν παράλογες προϋποθέσεις, που έπρεπε να πληρούνται, για να βρουν τα παιδιά μια στέγη, για να κάνουν πρόβα. Θα μείνουμε στα χέρια βοηθείας, που απλώθηκαν, όταν αυτά, στην αρχή της προσπάθειάς τους, απελπίστηκαν και κατέληξαν να κάνουν πρόβες σε μια καφετέρια του κέντρου. Στους ανθρώπους του θεάτρου Έκφραση, που άνοιξαν τις πόρτες του, χωρίς δεύτερη σκέψη, για να τα δεχτούν. Στους ανθρώπους του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων, που διακριτικά και χαμηλόφωνα ψιθύριζαν σε κάθε δυσκολία «είμαι εγώ εδώ». Στον Ευγένιο Τριβιζά, που επαίνεσε την πρωτοβουλία, όταν ζητούσαμε την άδειά του να ανεβάσουμε διασκευασμένο το βιβλίο του «Η τελευταία Μαύρη Γάτα» και απλόχερα μας την έδωσε. Στους γονείς των μαθητών και μαθητριών, που, παρ’ όλες τις ανατροπές και τις δοκιμασίες (αντοχών, λογικής και νεύρων), δεν εγκατέλειψαν, πείσμωσαν και ήταν πανταχού παρόντες και τα πάντα πληρούντες. Και στα παιδιά, που βάλανε τα δυνατά τους και μερικές φορές ξεπέρασαν τον εαυτό τους, για να ανταποκριθούν σε ένα πολύ απαιτητικό και δύσκολο έργο. Κι ούτε μια φορά δεν λιγοψύχησαν. Τα λιγοστά μπαγκάζια τους ήταν γεμάτα ενθουσιασμό κι αγάπη για το θέατρο, για τη σκηνή του και για όλες τις μαύρες γάτες του κόσμου, που κοντόφθαλμοι άνθρωποι κυνηγούν, για να εξοντώσουν.
Τ.Τ.
...και η Ζωή
Τίποτε απ’ όλα αυτά, όμως, που ονειρεύτηκαν (και μαζί τους κι εμείς) δεν θα είχε γίνει πραγματικότητα, αν δεν έμπαινε η Ζωή στη ζωή μας. Μαμά ενός καινούριου κοριτσιού στην τάξη, δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη να κάνει αυτή τη διαδρομή, μαζί με τα παιδιά μας, παρόλο που κάποια δεν τα γνώριζε, παρά ελάχιστα. Ερασιτέχνης στο θέατρο, επαγγελματίας στην προσέγγιση του έργου και των παιδιών, παραμέρισε δυσκολίες, υποχρεώσεις, δουλειά και ήταν παρούσα σε όλα. Σκηνοθέτησε, διασκεύασε, επιμελήθηκε μουσικά, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της, για να ζωντανέψει «Η τελευταία Μαύρη Γάτα» του Ευγένιου Τριβιζά. Μας πήρε όλους από το χέρι -μικρούς και μεγάλους– και μας οδήγησε πάνω στη σκηνή, πίσω απ’ αυτή, κάτω στην πλατεία. Για όλα αυτά και για ακόμη περισσότερα, που δεν γράφονται σε ένα χαρτί και δεν χωράνε σε λόγια, θα της είμαστε πάντα ευγνώμονες.
Δεν είμαστε οι πλέον κατάλληλοι, για να κρίνουμε το αποτέλεσμα, καθώς αγαπήσαμε αυτή τη δουλειά τόσο πολύ, που μόνο αντικειμενικοί και αμερόληπτοι δεν θα μπορούσαμε να είμαστε. Εμάς μας αρκεί που γέμισε και τις δυο φορές η πλατεία, που γέλασαν με την καρδιά τους μικροί και μεγάλοι και που βούρκωσαν από τη συγκίνηση μάτια απλών θεατών.  Θα ξαναβρεθούμε από Σεπτέμβρη. Μέχρι τότε, καλή ξεκούραση στους νεόκοπους ηθοποιούς μας...
Τ.Τ.
Αδικούμε τους εαυτούς μας
Ο κακός χαμός είχε γίνει όταν αποφασίστηκε να εφαρμοστούν τα μέτρα για τη μείωσης της κατανάλωσης της πλαστικής σακούλας, με άλλους να μιλάνε για ένα ακόμη «χαράτσι» και άλλους να εμφανίζουν πλείστες όσες δικαιολογίες για να τεκμηριώσουν τις αντιρρήσεις τους. Τελικά, από εκεί που καταναλώναμε από 200 έως 500 σακούλες ανά κάτοικο, φτάσαμε περίπου στις 75, καθώς εμφανίζεται θεαματική μείωση της κατανάλωσης πλαστικής σακούλας της τάξεως του 75% στα σούπερ μάρκετ, ενώ μείωση παρατηρείται και στο λιανικό εμπόριο. Με απλά λόγια, τα καταφέραμε. Όπως μπορούμε να καταφέρουμε να αυξήσουμε τα ποσοστά της ανακύκλωσης, να τηρήσουμε τον νόμο για την απαγόρευση του καπνίσματος εντός εσωτερικών χώρων, να γίνουμε καλύτεροι οδηγοί κ.ο.κ. Απλώς, στο όνομα μιας γενικότερης αντίδρασης στα μικρά –γιατί στα σημαντικά καθόμαστε απαθείς- αδικούμε τους εαυτούς μας.
Α.Τ.

Και δική μας απορία

Την εύλογη απορία τους γιατί ο Η.Α. δεν είναι μεταξύ των χορηγών επικοινωνίας στις εκδηλώσεις του Πνευματικού Κέντρου, από τη στιγμή, που τις προβάλλει με τον ίδιο τρόπο –ίσως και περισσότερο ορισμένες φορές- με αυτούς, που αναγράφονται ως χορηγοί στις αφίσες, εξέφρασαν αναγνώστες της εφημερίδας. Την ίδια απορία την έχουμε και εμείς και τη διατυπώσαμε, μάλιστα, αλλά μια ξεκάθαρη απάντηση δεν πήραμε. Ελπίζουμε, τώρα που μας δόθηκε η αφορμή να τη διατυπώσουμε και γραπτώς, να φιλοτιμηθεί κάποιος να μας εξηγήσει αν και πότε έγιναν σχετικές προσκλήσεις στα ΜΜΕ ή αν κάποιος αυθαίρετα αποφάσισε να κάνει την επιλογή με δικά του κριτήρια. Δικαίωμά τους είναι, αλλά οι καθαρές κουβέντες κάνουν τους καλούς φίλους.
Α.Τ.Ένα μικρό ταξίδι
Όταν ξεκινάς ένα ταξίδι, ξέρεις τον προορισμό, τι πρέπει να βάλεις στις αποσκευές σου, τι να επισκεφτείς όταν φτάσεις, τι να αποφύγεις, για να μην ταλαιπωρηθείς. Παρόλο που αρχικά σε συνεπαίρνει η ιδέα να πας σε ένα μέρος, που χρόνια ονειρευόσουν, οι πρακτικές λεπτομέρειες που έχεις να λάβεις υπόψη σου και τα όσα πρέπει να προγραμματίσεις, για να είναι το ταξίδι σου ευχάριστο με τα λιγότερα δυνατά απρόοπτα, συχνά μετριάζουν τον αρχικό ενθουσιασμό. Θα έχετε ζήσει οι περισσότεροι τη διαδικασία, ξέρετε πώς είναι.
Μα υπάρχουν και άλλα ταξίδια, αυτά που δεν μετράνε χιλιόμετρα και δεν χρειάζονται μεγάλες αποσκευές για να τα κάνεις. Είναι οι διαδρομές, που ξεκινούν από μια πολύ καλή ιδέα και καταλήγουν στην υλοποίησή της. Ένα τέτοιο ταξίδι ξεκινήσανε πριν από πέντε μήνες τα παιδιά του Ε2 του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ιωαννίνων κι από κοντά κι εμείς οι γονείς τους. Ενθουσιασμένα από την παράσταση, που είχαν ανεβάσει την περασμένη χρονιά και απογοητευμένα που το μάθημα της θεατρικής αγωγής δεν διδάσκεται στις δυο τελευταίες τάξεις του δημοτικού, ζήτησαν να συνεχίσουν το ταξίδι. Και εμείς, τώρα που είναι μικρά ακόμη, τα συνοδεύσαμε.
Τ.Τ.
Όλοι όσοι ήταν εκεί...
Δεν θα σταθούμε στις αναποδιές, στις ματαιώσεις, στην απροθυμία να ξεπεραστούν παράλογες προϋποθέσεις, που έπρεπε να πληρούνται, για να βρουν τα παιδιά μια στέγη, για να κάνουν πρόβα. Θα μείνουμε στα χέρια βοηθείας, που απλώθηκαν, όταν αυτά, στην αρχή της προσπάθειάς τους, απελπίστηκαν και κατέληξαν να κάνουν πρόβες σε μια καφετέρια του κέντρου. Στους ανθρώπους του θεάτρου Έκφραση, που άνοιξαν τις πόρτες του, χωρίς δεύτερη σκέψη, για να τα δεχτούν. Στους ανθρώπους του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων, που διακριτικά και χαμηλόφωνα ψιθύριζαν σε κάθε δυσκολία «είμαι εγώ εδώ». Στον Ευγένιο Τριβιζά, που επαίνεσε την πρωτοβουλία, όταν ζητούσαμε την άδειά του να ανεβάσουμε διασκευασμένο το βιβλίο του «Η τελευταία Μαύρη Γάτα» και απλόχερα μας την έδωσε. Στους γονείς των μαθητών και μαθητριών, που, παρ’ όλες τις ανατροπές και τις δοκιμασίες (αντοχών, λογικής και νεύρων), δεν εγκατέλειψαν, πείσμωσαν και ήταν πανταχού παρόντες και τα πάντα πληρούντες. Και στα παιδιά, που βάλανε τα δυνατά τους και μερικές φορές ξεπέρασαν τον εαυτό τους, για να ανταποκριθούν σε ένα πολύ απαιτητικό και δύσκολο έργο. Κι ούτε μια φορά δεν λιγοψύχησαν. Τα λιγοστά μπαγκάζια τους ήταν γεμάτα ενθουσιασμό κι αγάπη για το θέατρο, για τη σκηνή του και για όλες τις μαύρες γάτες του κόσμου, που κοντόφθαλμοι άνθρωποι κυνηγούν, για να εξοντώσουν.
Τ.Τ.
...και η Ζωή
Τίποτε απ’ όλα αυτά, όμως, που ονειρεύτηκαν (και μαζί τους κι εμείς) δεν θα είχε γίνει πραγματικότητα, αν δεν έμπαινε η Ζωή στη ζωή μας. Μαμά ενός καινούριου κοριτσιού στην τάξη, δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη να κάνει αυτή τη διαδρομή, μαζί με τα παιδιά μας, παρόλο που κάποια δεν τα γνώριζε, παρά ελάχιστα. Ερασιτέχνης στο θέατρο, επαγγελματίας στην προσέγγιση του έργου και των παιδιών, παραμέρισε δυσκολίες, υποχρεώσεις, δουλειά και ήταν παρούσα σε όλα. Σκηνοθέτησε, διασκεύασε, επιμελήθηκε μουσικά, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της, για να ζωντανέψει «Η τελευταία Μαύρη Γάτα» του Ευγένιου Τριβιζά. Μας πήρε όλους από το χέρι -μικρούς και μεγάλους– και μας οδήγησε πάνω στη σκηνή, πίσω απ’ αυτή, κάτω στην πλατεία. Για όλα αυτά και για ακόμη περισσότερα, που δεν γράφονται σε ένα χαρτί και δεν χωράνε σε λόγια, θα της είμαστε πάντα ευγνώμονες.
Δεν είμαστε οι πλέον κατάλληλοι, για να κρίνουμε το αποτέλεσμα, καθώς αγαπήσαμε αυτή τη δουλειά τόσο πολύ, που μόνο αντικειμενικοί και αμερόληπτοι δεν θα μπορούσαμε να είμαστε. Εμάς μας αρκεί που γέμισε και τις δυο φορές η πλατεία, που γέλασαν με την καρδιά τους μικροί και μεγάλοι και που βούρκωσαν από τη συγκίνηση μάτια απλών θεατών.  Θα ξαναβρεθούμε από Σεπτέμβρη. Μέχρι τότε, καλή ξεκούραση στους νεόκοπους ηθοποιούς μας...
Τ.Τ.
Αδικούμε τους εαυτούς μας
Ο κακός χαμός είχε γίνει όταν αποφασίστηκε να εφαρμοστούν τα μέτρα για τη μείωσης της κατανάλωσης της πλαστικής σακούλας, με άλλους να μιλάνε για ένα ακόμη «χαράτσι» και άλλους να εμφανίζουν πλείστες όσες δικαιολογίες για να τεκμηριώσουν τις αντιρρήσεις τους. Τελικά, από εκεί που καταναλώναμε από 200 έως 500 σακούλες ανά κάτοικο, φτάσαμε περίπου στις 75, καθώς εμφανίζεται θεαματική μείωση της κατανάλωσης πλαστικής σακούλας της τάξεως του 75% στα σούπερ μάρκετ, ενώ μείωση παρατηρείται και στο λιανικό εμπόριο. Με απλά λόγια, τα καταφέραμε. Όπως μπορούμε να καταφέρουμε να αυξήσουμε τα ποσοστά της ανακύκλωσης, να τηρήσουμε τον νόμο για την απαγόρευση του καπνίσματος εντός εσωτερικών χώρων, να γίνουμε καλύτεροι οδηγοί κ.ο.κ. Απλώς, στο όνομα μιας γενικότερης αντίδρασης στα μικρά –γιατί στα σημαντικά καθόμαστε απαθείς- αδικούμε τους εαυτούς μας.
Α.Τ.

Και δική μας απορία

Την εύλογη απορία τους γιατί ο Η.Α. δεν είναι μεταξύ των χορηγών επικοινωνίας στις εκδηλώσεις του Πνευματικού Κέντρου, από τη στιγμή, που τις προβάλλει με τον ίδιο τρόπο –ίσως και περισσότερο ορισμένες φορές- με αυτούς, που αναγράφονται ως χορηγοί στις αφίσες, εξέφρασαν αναγνώστες της εφημερίδας. Την ίδια απορία την έχουμε και εμείς και τη διατυπώσαμε, μάλιστα, αλλά μια ξεκάθαρη απάντηση δεν πήραμε. Ελπίζουμε, τώρα που μας δόθηκε η αφορμή να τη διατυπώσουμε και γραπτώς, να φιλοτιμηθεί κάποιος να μας εξηγήσει αν και πότε έγιναν σχετικές προσκλήσεις στα ΜΜΕ ή αν κάποιος αυθαίρετα αποφάσισε να κάνει την επιλογή με δικά του κριτήρια. Δικαίωμά τους είναι, αλλά οι καθαρές κουβέντες κάνουν τους καλούς φίλους.
Α.Τ.
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

22.09.18 | Η Τέχνη μέσα από παιδιά κι ενήλικες

Τα εγκαίνια της έκθεσης των μαθητών του Εικαστικού Εργαστηρίου έγιναν την Πέμπτη το βράδυ στο...

21.09.18 | Είναι σίγουρο;

Κατά πολύ έχει αυξήσει το τελευταίο διάστημα τη συχνότητα των δημόσιων παρεμβάσεών του ο πρόεδρος...

20.09.18 | Αντίο Φίλε

Έφυγε ήσυχα, όπως άλλωστε ήσυχη υπήρξε η ζωή του. Ο Λεωνίδας Δερβέντζας, γεωπόνος, πρώην Τεχνικός...

19.09.18 | Η παρουσίαση του κ. Συνολάκη…

Την περασμένη εβδομάδα η ΝΔ διοργάνωσε μια εκδήλωση στην Αθήνα με καλεσμένο τον ακαδημαϊκό...

18.09.18 | Με τον λόγο και το έργο;

Συνέπεσε -κι όχι επί τούτου- να βρεθούμε στη Θεσσαλονίκη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μόνο που...

15.09.18 | Η διάβαση της Φρόντζου

Μαζί με τις ευχές για καλή σχολική χρονιά, τις αγορές των τετραδίων «που ζήτησε η κυρία» και τα...

14.09.18 | Οδηγός για τις διαδρομές

Σίγουρα η Ήπειρος ή το «Διάζωμα» δεν είναι οι πρώτοι, που είχαν την ιδέα των πολιτιστικών...

13.09.18 | Κατά λάθος

Δεν είναι ο μόνος -δυστυχώς- που πλήρωσε δυο φορές τον λογαριασμό της ΔΕΗ ο πατέρας παλιάς...