Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018
|
Ηπειρωτικός Αγών

Κυρία Διευθύντρια,

Παρακολουθώντας τις τελευταίες μέρες το επίπεδο (!) της αντιπαράθεσης αρκετών (δυστυχώς) πολιτικών και μεγαλοδημοσιογράφων για το θέμα που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «μακεδονικό», όλο και στριφογυρίζει στο μυαλό μας το δίστιχο του μεγάλου έλληνα ποιητή, που το 1912 άφησε τη ζεστή βουλευτική του καρέκλα, ζώστηκε τ’ άρματα, κι ήρθε να πέσει στον Δρίσκο, μαχόμενος για την απελευθέρωση της πόλης μας: «από τις τόσες τις χάρες της κι από τα τόσο μάγια δεν άφησέ μας η Αθηνά, παρά την κουκουβάγια» Γ.Α.

Όλα δικά τους

 

Αν θυμόμαστε καλά –και συνήθως δε μας απατά η μνήμη μας- οι θέσεις φορτοεκφόρτωσης γύρω από τους πεζόδρομους του εμπορικού κέντρου χωροθετήθηκαν για να σταματήσει η είσοδος φορτηγών μέσα στους πεζόδρομους, προκειμένου να γίνει ο εφοδιασμός των καταστημάτων. Ωστόσο, συστηματικά η απαγόρευση αυτή παραβιάζεται, με την προκλητική ανοχή της Αστυνομίας, που κάνει τα στραβά μάτια στην είσοδο των φορτηγών, ακόμη και σε ώρες αιχμής, με τους πεζούς να τρέχουν να παραμερίσουν. Δεν έχουμε τίποτα με τους επαγγελματίες αυτοκινητιστές, αλλά δε γίνεται να τα θέλουν όλα δικά τους. Και λίγες θέσεις στάθμευσης –και μάλιστα όχι λίγες- στους γύρω δρόμους, και να εισέρχονται στους πεζόδρομους, για να μην αναγκαστούν να περπατήσουν λίγες δεκάδες μέτρα.

Α.Τ.

 

Ψιλά γράμματα

 

Επίσης θυμόμαστε καλά, πως το δημοτικό συμβούλιο είχε πάρει απόφαση να ισχύουν οι θέσεις φορτοεκφόρτωσης συγκεκριμένες ώρες την ημέρα και να ισχύσει και ένας δακτύλιος για την κίνηση των φορτηγών. Βέβαια, η απόφαση έμεινε για να υπάρχει, αφού κανείς δε φρόντισε στη συνέχεια να προχωρήσει και στην κατάλληλη σήμανση. Ωστόσο, σίγουρα η Αστυνομία οφείλει να τη γνωρίζει και να μη βεβαιώνει παραβάσεις σε οδηγούς Ι.Χ., που καταλαμβάνουν τις θέσεις φορτοεκφόρτωσης, την ώρα που κανονικά άλλοι είναι οι παραβάτες. Αλλά εδώ δεν εφαρμόζεται ο νόμος στο προφανές (πεζόδρομοι), με τα ψιλά γράμματα θα ασχοληθούμε;

Α.Τ.

 

Ποτέ δεν ξέρεις…

 

Μόνο ευχές για καλή επιτυχία στέλνουν στους υποψηφίους των πανελλαδικών εξετάσεων εδώ και δύο ημέρες αιρετοί και μη εκπρόσωποι των αρχών και φορέων της περιοχής. Αντίθετα, αλλού, οι μαθητές και μαθήτριες έλαβαν, όπως συνηθίζεται σε κάποιες περιοχές τα τελευταία χρόνια, και «διαβασμένα» στυλό. Αυτό έγινε στη Μητρόπολη Βέροιας, όπου, όπως διαβάζουμε, στο τέλος της λειτουργίας ο Μητροπολίτης διάβασε στους υποψηφίους ειδική περιστασιακή ευχή της Εκκλησίας και μοίρασε σε όλους συμβολικά από ένα στυλό με τις ευχές του, ενώ παρόμοιες λειτουργίες έγιναν στις έδρες όλων των αρχιερατικών περιφερειών της Μητρόπολης. Στην Αλεξανδρούπολη, πάλι, ο μητροπολίτης ευλόγησε ένα προς ένα τα παιδιά, δίνοντάς τους από ένα στυλό, μία σοκολάτα και ένα cd με την Καινή Διαθήκη. Θα είχε πάντως ενδιαφέρον να έχουμε και στατιστικά αποτελέσματα όσων έγραψαν με τα αγιασμένα στυλό και όσων με μη. Ποτέ δεν ξέρεις…

Γ.Χ.

Πεταλίδες και παμπιλόνια

Γνωρίζετε ποια είναι τα παμπιλόνια; Ούτε εγώ τα γνώριζα, μέχρι που εδώ και δώδεκα χρόνια μου προσφέρθηκε μια φλούδα από αυτό το θαυμάσιο γλυκό του κουταλιού, σε ένα μικρό καφενεδάκι στην Ερμούπολη της Σύρου, του μαγαζιού που έφερνε επάξια το όνομα της ιδιοκτήτριάς του «Στης Νινέτας». Με τα χεράκια της ήταν φτιαγμένο, όπως και όλα τα εδέσματα, που πρόσφερε στο μαγαζάκι της η ωραία φραγκοσυριανή. Το παμπιλόνι είναι ένα ο καρπός είδους κίτρου ή φράπας, που το δέντρο του φυτρώνει μόνο -κατά πως λένε οι συριανοί- στα κυκλαδονήσια. Τον καρπό αυτό, όπως και τους κολιτσιάνους (πεταλίδες των βράχων στη θάλασσα) μας τους έφερε στο προσκήνιο ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Πέπης Ραγκούση στην Καθημερινή. Θέλοντας να τονίσει η δημοσιογράφος πως χάνουμε την οικολογική μας ευαισθησία και καταστρέφουμε τη γη όπου πατάμε, αναφέρεται στα είδη που έχουν χαθεί. Και καταλήγει με την επιγραμματική φράση του αμερικανού αστροφυσικού Καρλ Σαγκάν «αν καταστρέψουμε το σπίτι μας, δηλαδή τη Γη, δεν έχουμε πού αλλού να πάμε». Του ίδιου που είπε ότι η εξαφάνιση του είδους είναι κανόνας, ενώ η επιβίωση είναι εξαίρεση.

Λ.Τ.

Δασκαλίστικα και άλλα

Γραμμένο όνομα και πράμα. Ποιος δεν θα παινέψει το σπίτι του…Το όμορφο Γραμμένο το χωριό των ευεργετών, αυτό το άλλοτε κεφαλοχώρι των Γραμμενοχωρίων, ήταν τόπος καταγωγής της μάνας μου. Έχω ακόμη έναν λόγο να το αγαπώ, γιατί υπηρέτησα ως δασκάλα στο σχολειό του με συνοδοιπόρο τον μετέπειτα εφοριακό, τον γνωστό για την ανάμειξή του στα κοινά της πόλης, τον Αλέκο Φαρμάκη. Τα νέα που έρχονται από εκεί μεριά, μου δίνουν το έναυσμα να ξαναγυρίσω νοερά κοντά του, στους δρόμους, στα αμπέλια και στα χωράφια του. Το παράπονό τους λοιπόν μου εκφράζουν οι Γραμμενοχωρίτες μαγαζάτορες, γιατί οι δάσκαλοι που οδηγούν τους μαθητές τους στο χωριό τους επιτρέπουν μόνο σε επιλεγμένο μαγαζί, ώστε να προμηθεύονται τα καλούδια του. Προχθές σχολείο από την πόλη με 150 παιδιά επισκέφθηκε το Γραμμένο, αλλά ειδικά ένα μόνο μαγαζί είχε την τιμητική του. Αληθεύει άραγε πως αφού ξεχύθηκαν οι μαθητές στην μεγάλη αυλή του σχολείου προτιμώντας το από την πλατεία, τους επιτράπηκε να προμηθευτούν τα φαγώσιμα από συγκεκριμένο κατάστημα;

Λ.Τ.  

 

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

18.10.18 | Χωρίς το Θηρίο…

Τις τελευταίες μέρες κάποιοι από μας μετράμε μια διπλή απώλεια. Όχι βέβαια κάτι ανεπανόρθωτο και...

17.10.18 | Καταγράφεται στα θετικά

Η ερώτηση είχε ως εξής και προερχόταν από υπάλληλο του δήμου: «Πού ακριβώς βρίσκεται αυτό το...

16.10.18 | Στ’ Αμπάρια

Η χθεσινή Κυριακή, θα λέγαμε, πως σφραγίστηκε από τα Αμπάρια και τον Βοτανικό. Τον Βοτανικό τον...

13.10.18 | Συμβαίνει και αλλού

Σε μια τόσο δα μικρή παραλία, ουσιαστικά σε ένα βράχο στην Πέρδικα Θεσπρωτίας, καθημερινά...

12.10.18 | Μια περιουσία… στον αέρα

Μπορεί στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου να μονοπώλησαν τη συζήτηση τα Αγαθοεργά Καταστήματα...

11.10.18 | Τον παλιό εκείνον τον καιρό...

Τα παλιά τα χρόνια οι εκτός δουλειάς και αντικειμένου πολίτες αντιλαμβάνονταν την απαρχή της...

10.10.18 | Μια εκδρομή στα Τρίκαλα

Μια κυριακάτικη επίσκεψη στην πόλη των Τρικάλων με αφορμή μια σχολική εκδρομή, μας έπεισε γι αυτό...

09.10.18 | Ευτυχία, Ιουδήθ

Σκοτάδι στην αίθουσα. Ακούμε τη φωνή της Ευτυχίας… και ανατριχιάζουμε. Την Παρασκευή το βράδυ...