Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018
|
Ηπειρωτικός Αγών

Μία αργία τον Ιούνιο

Χθες Τετάρτη, όλα τα δημοτικά σχολεία του νομού ήταν κλειστά. Πάντα τέτοια εποχή περίπου δεν ανοίγουν τις πόρτες τους για τους μαθητές τους, καθώς οι δάσκαλοι έχουν την ετήσια εκλογοαπολογιστική συνέλευση του κλάδου. Ψηφίζουν, δηλαδή, τους συνδικαλιστές τους. Και πολύ καλά κάνουν, είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους.

Την παραμονή, ένας παππούς μαθητών του δημοτικού έφερε το σημείωμα από τη διεύθυνση του σχολείου των εγγονών του, που ενημέρωνε σχετικά τους γονείς και κηδεμόνες. Αναρωτήθηκε τι θα γινόταν αν ένας από τους δασκάλους πήγαινε σε έναν άλλο δημόσιο υπάλληλο, π.χ. μια νοσοκόμα ή έναν γιατρό σε κάποιο από τα δύο νοσοκομεία της πόλης και εκείνοι αρνούνταν να τον βοηθήσουν, γιατί εκείνη τη μέρα έπρεπε να πάνε να ψηφίσουν τους εκπροσώπους του κλάδου τους.

Τα έχουμε ξαναγράψει και έχουμε θυμώσει τους εκπαιδευτικούς της πόλης, μα είναι η πικρή αλήθεια. Όταν ένας κλάδος -του ιδιωτικού ή του δημόσιου τομέα, δεν έχει σημασία– απολαμβάνει προνόμια, που οι υπόλοιποι εργαζόμενοι δεν έχουν, είναι άδικο. Όταν τα προνόμια αυτά είναι παντελώς αδικαιολόγητα και η επιχειρηματολογία της αναγκαιότητάς τους εκ μέρους των ευνοημένων αποτελεί ουσιαστικά χλεύη προς όσους δεν τα απολαμβάνουν, είναι προκλητικό. Δεν υπάρχει χρονιά, που να μην έρχονται γονείς ή κηδεμόνες να διαμαρτυρηθούν, όχι γιατί δεν έχουν πού να αφήσουν τα παιδιά τους (που είναι κι αυτό ένα επιχείρημα, μα -κατά τη γνώμη μας– όχι ισχυρό), αλλά για την ιδιαίτερη μεταχείριση, καθώς μια μέρα εργασίας για όλους τους άλλους γίνεται για τους εκπαιδευτικούς -μα πρωτίστως για τους μαθητές, που δεν θα πάνε να ψηφίσουν μαζί τους– αργία...

Τ.Τ.

Αναγνώριση του έργου τους

Είναι πολύ σημαντικό να θυμάσαι τους δασκάλους σου που σου έδωσαν τα πρώτα φώτα, που σου άνοιξαν τα μάτια να δεις τη ζωή και να τους ευγνωμονείς εσαεί. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα όταν  πρόσφατα συνάντησα στο δρόμο εντελώς τυχαία την γιατρό και συγγραφέα Νεκταρία Ζαγοριανάκου και την αδελφή της την Γιώτα, επίσης γιατρό. Αναφέρονταν και οι δυο για τους δασκάλους τους Θεόφιλο Λαμπρίδη και Σπυριδούλα Διώχνου με τέτοια συγκίνηση και με  τέτοια  λόγια που έμεινα άφωνη. Σπάνια εισπράττουν δάσκαλοι τόση αναγνώριση από τους μαθητές τους. «Δεν είναι ότι μας μεταλαμπάδευσαν γνώσεις, συνετέλεσαν και στην διαμόρφωση του χαρακτήρα μας και της προσωπικότητάς μας. Μας  μετέδωσαν την ανθρωπιά τους». Οι δάσκαλοι αυτοί με καταγωγή από το Πολύδροσο Θεσπρωτίας  ήταν παρόντες και στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της Νεκταρίας (της Ρούλας για μας) που έγινε στην Αθήνα την περασμένη εβδομάδα. «Μετάξι», είναι ο τίτλος του. Μεταξένιος να είναι και ο δρόμος του.  

Λ.Τ.

«Έχω ένα σκοπό, σεβάσμιε γέροντα»

Αν γίνεται ιδιαίτερη αναφορά σε  αυτή την  συνάντηση, είναι γιατί τούτο το γεγονός έρχεται να «κουμπώσει» με την πληροφορία που έφτασε σήμερα το πρωί στην εφημερίδα. Την ώρα που η Νεκταρία Zαγοριανάκου παρουσίαζε το βιβλίο της με μεγάλη επιτυχία  στην Αθήνα, παρουσία και των δασκάλων της, η τύχη της δούλευε εδώ στα Γιάννενα. Κέρδισε ένα αυτοκίνητο στην κλήρωση που έγινε στο σούπερ μάρκετ με την επωνυμία market in.  Για να πούμε την αλήθεια, τυχερή δεν φάνηκε μόνο η Νεκταρία, αλλά  η τύχη χτύπησε και την πόρτα  του παπα-Θανάση της Ντουραχάνης στο μοναστήρι του οποίου χαρίστηκε το τυχερό όχημα.  Αντί για εκείνη, πήγε για να παραλάβει το κλειδί του αυτοκινήτου η πεθερά της Φλώρα Μακρυδήμα, η οποία και ανακοίνωσε την επιθυμία της νύφης της για την δωρεά. Απομένουν πια να γίνουν οι διαδικασίες, για να φτάσει το αυτοκίνητο στον προορισμό του, γεμάτο με τρόφιμα βέβαια, τα οποία θα χαρίσει στα παιδιά της Ντουραχάνης το εν λόγω  σούπερ μάρκετ.

«Ζητάω να έχω ένα σκοπό στη ζωή μου, σεβάσμιε γέροντα, αναζητητή».  Είναι φράση από το  ξεχωριστό μου και αγαπημένο της Ρούλας μυθιστόρημα  του Έρμαν Έσσε «Σιντάρτα».  «Για όσους ονειρεύονται ένα κόσμο που θα βαδίσει προς ένα πιο ανοιχτό και πλούσιο μέλλον ατομικά και συλλογικά, χωρίς να είναι φυλακισμένοι στο χθες και στις συμβάσεις του σήμερα».  Μια τέτοια προσφορά δεν την συναντάμε συχνά στις μέρες μας,  είναι επαινετή πράξη και μακάρι να βρει μιμητές. 

Λ.Τ.

Αναγκαίοι, αλλά καθυστερούν

 

Με… ζούγκλα αρχίζουν να μοιάζουν αρκετά σημεία της πόλης των Ιωαννίνων, λόγω των χόρτων, που δεν έχουν ακόμη κοπεί, αναδεικνύοντας τις ελλείψεις στον τομέα πρασίνου, όπως και σε άλλες υπηρεσίες βέβαια του δήμου Ιωαννιτών και των υπολοίπων δήμων.

Οι καιρικές συνθήκες στην πόλη σίγουρα δεν ευνοούν, αφού οι αυξημένες θερμοκρασίες και οι καθημερινές βροχές κάνουν τους υπαλλήλους να τρέχουν και να μη φτάνουν για να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των πολιτών σε διάφορες περιοχές.

Ωστόσο, για μια ακόμη χρονιά, αναδεικνύεται η καθυστέρηση στην υλοποίηση των προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας, που σίγουρα δεν αποτελούν λύση για την ανεργία ούτε αποκατάσταση για τους εργαζόμενους, αλλά σίγουρα είναι «ανάσα» για τους δήμους. Σύμφωνα με χθεσινά δημοσιεύματα, η σχετική προκήρυξη για 25.000 θέσεις εργασίες στους δήμους «μεταφέρθηκε» για τέλη Ιουνίου, οπότε μάλλον θα «χαθούμε» στα χορτάρια.

Γ.Χ.

 

Περί άλλων τυρβάζει ο Κλεισθένης

 

Και μιας και είμαστε στο θέμα των ελλείψεων σε προσωπικό, δεν είναι μόνο ο δήμος Ιωαννιτών και συγκεκριμένα η Πολεοδομία του, που «στενάζει» από τις αποχωρήσεις υπαλλήλων, οι οποίοι επιλέγουν να μετακινηθούν σε υπηρεσίες της Αποκεντρωμένης Διοίκησης και της περιφέρειας Ηπείρου.

Ο δήμος Μεγανησίου Λευκάδας έβαλε «λουκέτο» πριν λίγες ημέρες, γιατί, σύμφωνα με τον δήμαρχο, ακόμη ένας υπάλληλος μετακινήθηκε σε άλλη κρατική υπηρεσία, χωρίς προηγουμένως να έχει συναινέσει ή έστω ενημερωθεί η δημοτική αρχή.

Οι δήμαρχοι, εδώ και καιρό, σε όλες τις συναντήσεις με στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών ζητούν την αλλαγή του νόμου, με τον οποίο επιτρέπεται η μετακίνηση δημοτικών υπαλλήλων σε άλλες υπηρεσίες, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του δήμου, στον οποίο ανήκουν οργανικά και πληρώνονται από αυτόν. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμιά αλλαγή, ούτε είδαμε στον «Κλεισθένη Ι», σχετική μέριμνα.

Γ.Χ.

 

«Όχι» στις ταμπέλες

 

Στο σημερινό συλλαλητήριο θα παρευρεθώ μόνο για τις ανάγκες του ρεπορτάζ και για κανέναν άλλο λόγο. Ωστόσο, αν αποφάσιζα να διαδηλώσω, όπως θα κάνουν –εκτιμώ- κάποιες εκατοντάδες συμπολιτών, θα ήθελα να το κάνω για τους δικούς μου λόγους και δε θα μου άρεσε να μου κολλήσουν καμία ταμπέλα: ούτε του εθνικιστή, ούτε πολύ περισσότερο του χρυσαυγίτη. Όπως, όλοι όσοι κατεβαίνουν στις πορείες για τον Γρηγορόπουλο δεν είναι αντιεξουσιαστές, όσοι διαδηλώνουν ενάντια στα μνημόνια δεν είναι αντικυβερνητικοί, έτσι και σήμερα όσοι επιλέξουν να βρεθούν στην κεντρική πλατεία, δε θα είναι οπαδοί του Μιχαλολιάκου και της παρέας του.

Α.Τ.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

18.10.18 | Χωρίς το Θηρίο…

Τις τελευταίες μέρες κάποιοι από μας μετράμε μια διπλή απώλεια. Όχι βέβαια κάτι ανεπανόρθωτο και...

17.10.18 | Καταγράφεται στα θετικά

Η ερώτηση είχε ως εξής και προερχόταν από υπάλληλο του δήμου: «Πού ακριβώς βρίσκεται αυτό το...

16.10.18 | Στ’ Αμπάρια

Η χθεσινή Κυριακή, θα λέγαμε, πως σφραγίστηκε από τα Αμπάρια και τον Βοτανικό. Τον Βοτανικό τον...

13.10.18 | Συμβαίνει και αλλού

Σε μια τόσο δα μικρή παραλία, ουσιαστικά σε ένα βράχο στην Πέρδικα Θεσπρωτίας, καθημερινά...

12.10.18 | Μια περιουσία… στον αέρα

Μπορεί στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου να μονοπώλησαν τη συζήτηση τα Αγαθοεργά Καταστήματα...

11.10.18 | Τον παλιό εκείνον τον καιρό...

Τα παλιά τα χρόνια οι εκτός δουλειάς και αντικειμένου πολίτες αντιλαμβάνονταν την απαρχή της...

10.10.18 | Μια εκδρομή στα Τρίκαλα

Μια κυριακάτικη επίσκεψη στην πόλη των Τρικάλων με αφορμή μια σχολική εκδρομή, μας έπεισε γι αυτό...

09.10.18 | Ευτυχία, Ιουδήθ

Σκοτάδι στην αίθουσα. Ακούμε τη φωνή της Ευτυχίας… και ανατριχιάζουμε. Την Παρασκευή το βράδυ...