Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018
|

Το Ρολόι της πλατείας

Προχθές, την Κυριακή το πρωί, οι συμμαθήτριες έδωσαν το καθιερωμένο πλέον, εδώ και χρόνια, κυριακάτικο ραντεβού τους. Κάθε Κυριακή και σε διαφορετικό στέκι ανταμώνουν. Αυτή τη φορά στην ταράτσα κεντρικού ξενοδοχείου της πόλης. «Στον Μόσιαλο είμαστε, στον Ζάμο», μου είπαν, για να δώσουν το στίγμα της συνάντησης σε κάποια, που δε συμμετέχει με την ίδια συχνότητα σαν όλες τους, σε αυτές τις υπέροχες βεγγέρες.

Από εκεί ψηλά από το αίθριο του ξενοδοχείου, η πόλη φαντάζει διαφορετική και πάντα όμορφη. Μέσα στο πράσινο, με τη λίμνη ακύμαντη και παραδόξως καθαρή, όπως επιμένει να την παρουσιάζει το ύψος, στο οποίο βρισκόμαστε εκείνη την ώρα, μας καθορίζει και την κουβέντα μας. Η Γιολάντα ως φιλόλογος, θυμάται το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη «ο γυρισμός του ξενιτεμένου», που πολλές φορές έχει αναλύσει στους μαθητές της. Πώς φαίνονται τα σπίτια, οι γειτονιές που αποχωρίστηκες, όταν ξαναγυρίζεις στον τόπο σου μετά από χρόνια. Μας δείχνει το ρολόι, που φαίνεται μικρό κι ασήμαντο χωμένο μέσα στη βλάστηση, στα κτίρια και τις πολυκατοικίες. Να λοιπόν που ακόμη και το Ρολόι χάνει τον συμβολισμό και την ομορφιά του, καθώς άλλες για μας ήταν οι εικόνες οι παλιές. «Γυρεύω τον παλιό μου κήπο, τα δέντρα μου έρχονται ως τη μέση κι οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια κι όμως, σαν ήμουνα παιδί έπαιζα πάνω στο χορτάρι».


Λούσιας και Μπακακόκ

Ύστερα συζητάμε για καλλιτέχνες, για την Αλίκη Καγιαλόγλου, που μίλησε σε εκπομπή στο κρατικό κανάλι, για τον Χατζηδάκι της και τον Κεμάλ. Αναφέρθηκε και στον δικό μας Νίκο Χουλιαρά, τον αδελφό της συμμαθήτριας της Ιουλίας και το «χαλασιά μας». Που μας έδωσε σωρεία έργων, με ξεχωριστά τον Λούσια και το Μπακακόκ. Τον Νίκον το παιδί του εμπόρου της Ανεξαρτησίας, που διασταυρώθηκε συχνά με το πρόσωπο της νεότερης Ελλάδας, για να συγκεράσει την ντοπιολαλιά μας με την υπόλοιπη Ελλάδα. Που έλεγε όταν ζούσε: «Είμαι συγγραφέας όταν γράφω, ζωγράφος όταν ζωγραφίζω, μουσικός όταν φτιάχνω τραγούδια κι όταν δεν κάνω τίποτα από αυτά, είμαι τίποτα». Και βγάζουμε το συμπέρασμα πως κάθε Κυριακή, πολλά καινούρια πράγματα μαθαίνουμε, ακόμη και διδασκόμαστε από αυτές τις μικρές αποδράσεις, που μας απομακρύνουν από την πολυάσχολη καθημερινότητα.

 

Ο λαϊκός φιλόσοφος της γειτονιάς

Χθες, ήρθε ο Φάνης στην εφημερίδα να πληρώσει την συνδρομή του. Πιστός αναγνώστης ο άλλοτε ιδιοκτήτης του μικρού μπακάλικου της γειτονιάς μας, δεν παραλείπει να ισχυρίζεται, όπως πάντα, πως ο ένας πρέπει να βοηθάει τον άλλον, για να επιβιώσουν οι μικρές τοπικές επιχειρήσεις. Ο ένας με τον άλλον, είναι το μότο του. Καμιά φορά προπληρώνει μάλιστα το δεκάρικο του μήνα, για να μην αισθάνεται ότι διαβάζει… τσάμπα την εφημερίδα, όπως λέει χαριτολογώντας. Και έχει μια ανεπανάληπτη αίσθηση του χιούμορ ο Φάνης.«Εγώ πωλούσα είδη διατροφής, εσείς πουλάτε πνευματική τροφή, όλα έχουν το κόστος τους σε τούτη τη ζωή», λέει με το χαμογελαστό του ύφος, ο λαϊκός φιλόσοφος της οδού Πουτέτση. Μας έκανε πάντα εντύπωση το γεγονός ότι δυο λαϊκοί άνθρωποι, όπως είναι εκείνος και η γυναίκα του η Ρίτα, που δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη μόρφωση, όχι μόνο ενημερώνονται καθημερινά, διαβάζοντας εφημερίδα, αλλά έχουν άποψη πάνω στα θέματα και την εκφράζουν ποικιλοτρόπως. Είτε πρόκειται για θέματα πολιτισμού, είτε για πολιτική. Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι για χρόνια έζησαν στο Βέλγιο, επομένως απόκτησαν μια ευρωπαϊκή κουλτούρα και καλλιέργεια.

 

Εμβληματική φιγούρα

Γυρίζει με το ηλεκτρικό αμαξίδιο όλο το χωριό ο Σταύρος. Είναι κι εκείνος ένας λαϊκός φιλόσοφος και το ξέρουν μόνο λίγοι, όσοι τον συναναστρέφονται λίγο περισσότερο από τους άλλους. Είναι η εμβληματική φιγούρα του παραθαλάσσιου χωριού της Θεσπρωτίας. Όλα άλλαξαν στα Σύβοτα -προς το χειρότερο για μας- το μόνο που δεν άλλαξε είναι κάποια πρόσωπα, που προσπαθούν απεγνωσμένα να επαναπροσδιορίσουν την παλιά φυσιογνωμία του. Ανάμεσα από αυτά, πρώτος και καλύτερος είναι ο Σταύρος. Μέχρι πρότινος, παρόλο που η αναπηρία του τον καθήλωσε μια ζωή στο μηχανάκι του, μπορούσε να κουμαντάρει το βαρκάκι του, με το οποίο ξεναγούσε τους τουρίστες στην καταγάλανη πισίνα και στις θαλάσσιες σπηλιές του Μούρτου. Πάλη για το μεροκάματο. Είχε, όμως, έναν μοναδικό τρόπο να τους δείχνει τις ομορφιές του τόπου του. Τώρα αρκείται μόνο στις βόλτες του από το μαγαζί του Αιμίλιου ως το λιμάνι. Προχθές, με κοίταξε καλά και μου είπε με την χαρακτηριστική φωνή του, που δεν τον βοηθάει, όπως παλιά. «Δε δενόμαστε με τα υλικά πράγματα» και συμπλήρωσε πως, αν παλεύουμε με το σκοτάδι μέσα μας, τότε μπορεί να δούμε τον ήλιο. Τι να πω, παρά να… βγάλω το καπέλο και να χαιρετήσω ένα από τα πειστικότερα, τα γνησιότερα παραδείγματα special Olympics.

 

Εικόνες στο γυάλινο κτίριο

Άλλη όψη είχε η γωνία της οδού Μιχαήλ Αγγέλου το Σάββατο με το παζάρι της Φιλοζωικής, την Κυριακή με την ησυχία της και τη βόλτα των λιγοστών συμπολιτών, άλλη εικόνα είχε χθες πρωί της Δευτέρας. Κόσμος να πηγαινοέρχεται για τις δουλειές του, άλλοι να απολαμβάνουν τον καφέ τους στην απέναντι καφετέρια και τα γνωστά κορίτσια, τα εντεταλμένα των διαφημιστικών, όπως πάντα στη θέση τους μπροστά στο γυάλινο κτίριο. Κρατώντας τα φυλλάδια στα χέρια τους πλησιάζουν τους περαστικούς κι άλλα από αυτά βρίσκουν τον προορισμό τους, άλλα πέφτουν στα πλακάκια. Κάποιοι από συνήθεια τα παίρνουν στα χέρια τους, αλλά με αγένεια τα πετούν κάτω ή τα αφήνουν στο διπλανό τοίχο. Δουλειά του δήμου να τα μαζέψει.


Τα εύσημα στην περιφέρεια

«Ο καιρός μουρλάθηκε», είπαν όσοι έτυχε να περνούν από τα χωριά Πηγάδια και Καλέντζι στα Κατσανοχώρια το περασμένο Σάββατο. Το χαλάζι, που έπεφτε σφοδρό, δεν έστρωσε μόνο το δρόμο, αλλά τον άνοιξε κιόλας, δημιουργώντας προβλήματα στους διερχόμενους οδηγούς. «Τα Τζουμέρκα άσπρισαν, ενώ περιμένουμε καύσωνα», μας μετέφεραν δικοί μας άνθρωποι, οι οποίοι είπαν να πάνε στο χωριό τους να χαρούν Σαββατοκύριακο στην ύπαιθρο. Και εκθείασαν τους υπεύθυνους της Πολιτικής προστασίας της περιφέρειας Ηπείρου που, για ακόμη μια φορά, ενήργησε εσπευσμένα. Κι έσωσε την κατάσταση.

 

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

19.06.18 | Στο δάσος Φρόντζου

Χθες, παρά τη δροσερή βροχή που είχε νοτίσει τη γη, αρκετοί ήταν εκείνοι οι συμπολίτες μας που...

16.06.18 | Και δεν συμμαζεύεται

Η σκέψη μας αυτές τις τελευταίες μέρες βρίσκεται -για ακόμη μια φορά– κοντά σε όλους εκείνους τους...

15.06.18 | Ηθοποιός σημαίνει φως

Πώς θα καταφέρουμε να αγαπήσουν οι μαθητές μας το θέατρο; Ήταν μια ερώτηση που συχνά απευθύναμε...

14.06.18 | Μια βράβευση χωρίς τους… βραβευθέντες

Θυμόμαστε, όταν ήμασταν πιτσιρίκια, μια συμμαθήτριά μας, που σε μια λαχειοφόρο αγορά είχε κερδίσει...

13.06.18 | Η εικόνα μας

Θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει τη συμπεριφορά διπρόσωπη, τη στιγμή που διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά...

12.06.18 | Ο Παύλος στην κερκίδα

Σε νοσοκομείο τον γνώρισα τον Παύλο Γιαννακόπουλο, στο Ασκληπιείο της Βούλας το 1975. Σε μια...

08.06.18 | Κυρία Διευθύντρια,

Παρακολουθώντας τις τελευταίες μέρες το επίπεδο (!) της αντιπαράθεσης αρκετών (δυστυχώς) πολιτικών...

07.06.18 | Μία αργία τον Ιούνιο

Χθες Τετάρτη, όλα τα δημοτικά σχολεία του νομού ήταν κλειστά. Πάντα τέτοια εποχή περίπου δεν...