Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018
|
Ηπειρωτικός Αγών

Μια ασυνήθιστη απόκλιση

Αναστηθήκαμε. Σε πόλεις, σε χωριά, σε λόφους και ραχούλες, βγήκαμε στις 12 παρά από το σπίτι μας, λάβαμε το άγιο φως από τον διπλανό μας, που το είχε λάβει προηγούμενα από τον δικό του διπλανό και ούτω το καθεξής, ανταλλάξαμε βιαστικά τις κλασικές ευχές και τρέξαμε πίσω στο σπίτι για να απολαύσουμε αρνιά, μαγειρίτσες και ό,τι άλλο υπαγορεύει το πασχαλινό διατροφικό πρωτόκολλο. Προηγούμενα, όμως, την κατανυκτική ρουτίνα των αγίων ημερών διέκοψαν δύο ύμνοι, που σπανίως έως καθόλου ακούγονται τη Μεγάλη Εβδομάδα. Ο Ακάθιστος και ο Εθνικός Ύμνος. Τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ στην κεντρική πλατεία της πόλης ψάλλαμε όλοι μαζί -και ήμασταν πολλοί- κατόπιν προτροπής του σεβασμιότατου μητροπολίτη μας, το Τη Υπερμάχω και το Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή. Άσματα της πίστης και της πατρίδας, καθόλα συνδεδεμένα με αγώνες απελευθέρωσης, εξωτερικούς κινδύνους, νίκες κ.λπ. Τ.Τ.

Ο Ακάθιστος και ο Εθνικός Ύμνος
Δείτε. Η στήλη αγαπά την καινοτομία, την πρωτοτυπία και την απόκλιση από τα πρωτόκολλα και κάθε αλλαγή, που φέρνει στο σήμερα παραδόσεις χρόνων και τις κάνει πιο φιλικές στον σύγχρονο χρήστη, την καλωσορίζει με χαρά μεγάλη. Μα αυτοί οι ύμνοι, σ’ αυτήν τη συγκυρία -με όλον τον σεβασμό- θαρρούμε πως περισσότερο θορύβησαν και ανησύχησαν το ποίμνιο, παρά το καθησύχασαν ή εν πάση περιπτώσει ενίσχυσαν το πατριωτικό του φρόνημα και το αίσθημα ευθύνης, αν τούτο ήταν το ζητούμενο. Οι συλλογικοί συνειρμοί, που φτιάχτηκαν από την ιστορία μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, δεν έχουν συνδέσει τον Ακάθιστο και τον Εθνικό Ύμνο με το πένθος, τη σιωπή και την περισυλλογή, που διατρέχουν την Εβδομάδα των Παθών. Και εν πάση περιπτώσει, αντιλαμβανόμαστε ότι οι καιροί είναι δύσκολοι κι εμείς πολύ μικροί και εκτεθειμένοι και συμμεριζόμαστε την ανάγκη των πνευματικών και θρησκευτικών μας ηγετών να αφυπνίσουν τον κόσμο και να τον κρατούν σε μια διαρκή εγρήγορση, μα δεν κινήσαμε για πόλεμο. Ούτε επιστρέψαμε νικητές από έναν τέτοιο. Είναι πολύ εύκολο σ’ έναν λαό, παρορμητικό και εθισμένο στον πανικό και τη συνωμοσιολογία, να ζωστεί -στα λόγια– με κουμπούρια και γιαταγάνια, να βγει στα χαρακώματα και να πολεμήσει τον εχθρό. Το δύσκολο είναι αυτόν τον λαό να τον φέρεις σε επαφή με την πραγματικότητα, το παρόν του, τις δρασκελιές του και την ευθύνη του. Και αυτή είναι η δουλειά των ηγετών του (για την ακρίβεια των πολιτικών ηγετών του, όχι των κληρικών).
Τ.Τ.

Πρέφα αντί πόκερ
Η αλήθεια είναι ότι ούτε έξω τα πάμε καλά. Όταν δεν μπορείς πια να κρύψεις αυτό που συμβαίνει στο σπίτι σου, πόσες πιθανότητες έχεις η έξωθεν μαρτυρία σου να παραμένει καλή; Έτσι, λοιπόν, εφόσον τίποτε νοικοκυρεμένο δεν έχουμε σ’ αυτόν τον τόπο και δεν μπορούμε ούτε στα στοιχειώδη να συμφωνήσουμε, ήταν φυσικό και επόμενο -και λόγω συγκυριών, που ελάχιστα έχουν να κάνουν μ’ εμάς– να βλέπουν ελληνικό φως όσοι μας επιβουλεύονται και να μπαίνουν. Κι εμείς, που επιδιδόμαστε σε λεονταρισμούς συνοδευόμενους από μεγαλειώδεις αναδιπλώσεις, ελάχιστα αναλογιζόμενοι πόσο μικροί (και ανίσχυροι) είμαστε έναντι όλων των μεγάλων, εξαντλήσαμε την εξωτερική μας πολιτική και τα διπλωματικά μας μέσα κάνοντας λόγο για βαρκούλες που αρμενίζουν σε κοινά με όλο τον υπόλοιπο κόσμο χωρικά ύδατα και για θάλασσες που -μαζί με την αγάπη– σύνορα δε γνωρίζουν. Ένας διχασμένος και θυμωμένος με τον εαυτό του (γι’ αυτό και τα βάζει με όλους τους άλλους) λαός, που δεν μπορεί να συμφωνήσει ούτε στο χρώμα της κάλτσας που θα βάλει το πρωί, είναι εκτεθειμένος -μοιραία– σε εξωτερικές απειλές, ακόμη κι αν αυτές ελάχιστες πιθανότητες έχουν να πραγματοποιηθούν και ουσιαστικά αλλού αποβλέπουν. Αλλά, οι περισσότεροι ηγέτες ισχυρών πολιτικά ή γεωφυσικά κρατών, ακριβώς για να προστατέψουν τα συμφέροντά τους, έμαθαν τόσα χρόνια να παίζουν σκληρό διπλωματικό πόκερ, να μπλοφάρουν και να ρισκάρουν, να μετρούν τις αντιδράσεις του αντιπάλου και να υπολογίζουν τις δικές τους. Κι εμείς, αιώνια κλεισμένοι στον εαυτό μας και τη φιλαυτία μας, καθίσαμε στο τραπέζι μαζί τους να παίξουμε πρέφα. Και με σημαδεμένη τράπουλα. Ούτε ο Δαυίδ δε θα την κέρδιζε αυτήν την παρτίδα
Τ.Τ.

Τα κουτσομπολιά
Από την Αγία Πετρούπολη, όπου βρίσκεται για ταξίδι, και από τον δρόμο της επιστροφής από τις πασχαλινές του διακοπές, ο περιφερειάρχης Ηπείρου Αλέκος Καχριμάνης και ο αντιδήμαρχος Τουρισμού Νίκος Γκόλας αντίστοιχα, προσπαθούσαν την Τρίτη του Πάσχα να σβήσουν τη φωτιά, που άναψαν τα δημοσιεύματα για ακύρωση των πτήσεων από Ισραήλ. Ωστόσο, η δημιουργία αρνητικού κλίματος σε βάρος δήμου και περιφέρειας, με την κατακραυγή τους σε ιστοσελίδες και κοινωνικά δίκτυα, θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν είχαν σπεύσει να βάλουν τέλος στις φήμες για ρήξη των σχέσεών τους με την TUS Airways από την προηγούμενη εβδομάδα, όταν είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν πληροφορίες για αθέτηση συμφωνιών. Τότε, όμως, ο δήμαρχος προτίμησε να πει ότι δεν απαντάει σε κουτσομπολιά. Δυστυχώς, όμως, τα κουτσομπολιά τους έκαναν τελικά να τρέχουν και να μη φτάνουν.
Α.Τ.

Συμβάσεις, παρατάσεις και διαμαρτυρίες
Με τον τρόπο που γίνονται όλα στη χώρα μας, ποτέ δεν πρόκειται να υπάρξει όχι δίκαιη ανάπτυξη, αλλά ούτε καν δίκαιη λύση σε χρονίζοντα προβλήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το θέμα των συμβασιούχων/παρατασιούχων, λέξεις που περιγράφουν καταστάσεις καθόλα απαξιωτικές για τους εργαζόμενους.
Η αντιπαράθεση μεταξύ των συνδικαλιστικών οργάνων των πρώην συμβασιούχων με τον δήμο, είναι μέρος αυτής της κατάστασης, όπου όλοι έχουν δίκιο και ταυτόχρονα άδικο.
Γιατί, πολύ καλά οι μέχρι χθες συμβασιούχοι διεκδικούν τη θέση εργασίας που κατείχαν, καλύπτοντας πραγματικές και πάγιες ανάγκες, και διαμαρτύρονται που κάποιοι άλλοι θα προσληφθούν, με μόνιμες πλέον θέσεις.
Από την άλλη πλευρά, όμως, κάποιοι εξ αυτών, οι συμβάσεις των οποίων έληξαν και πλέον δε βρίσκονται στους πίνακες, είχαν προσληφθεί με συμβάσεις δίμηνες, οι οποίες κατέληξαν σε εργασία 2,5 χρόνων.
Αυτά είναι τα δυσεπίλυτα διλήμματα , με τα οποία εξάλλου, μπήκαν, τα τελευταία χρόνια, στο «εργασιακό» λεξιλόγιο, λέξεις δανεικές από την εγκληματολογία, όπως η ομηρία.
Γ.Χ.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

24.05.18 | Νέοι αγρότες και… αγρότισσες

Τις 750 (παρά μία) άγγιξαν οι αιτήσεις για το πρόγραμμα «Νέων γεωργών» στην περιφέρεια της Ηπείρου,...

23.05.18 | Απλά επικίνδυνος

Δυστυχώς, υπάρχουν κάποιοι αστυνομικοί, που δεν είναι απλώς ανίκανοι να κάνουν τη δουλειά τους,...

22.05.18 | Περίμενέ με...

Ούτε δημοσιοποίηση της εκδήλωσης, όσο έπρεπε, έγινε, κι επομένως ούτε πολύς κόσμος την...

19.05.18 | Και πάλι χώρια

Ούτε φέτος κατάφεραν να βρουν πεδίο συνεννόησης Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Ιωαννίνων και δήμος...

18.05.18 | Επιτέλους, τέλος;

Και να που οι βάρβαροι χτύπησαν και πάλι, αυτή τη φορά όχι χωρίς συνέπειες, αφού παρενέβη ο...

17.05.18 | Για διαφημιστικό σποτ

Αν ο Αλέκος Καχριμάνης έχει μπει στη διαδικασία να φτιάξει διαφημιστικό σποτ για τι περιφερειακές...

16.05.18 | Το φετινό πανηγυράκι

Τα πάντα είναι πολιτική. Οι εποχές, που παρακολουθούσαμε ανυποψίαστοι Eurovision και ελπίζαμε (επί...

15.05.18 | Ποιος είμαι και πού πάω;

«Το μαγικό των ανθρώπων» είναι η εκπομπή της Φωτεινής Τσαλίκογλου στο κανάλι της Βουλής. Καλεσμένη...