Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018
|
Ηπειρωτικός Αγών

Συνηθίσαμε στα σκοτάδια

Πού και πού στην –κατά τ’ άλλα μάλλον νοσηρή- καθημερινότητά μας, ανοίγει μια μικρή χαραμάδα, από την οποία μπορεί να μπει το φως και να απλωθεί σε όλο το σκοτεινό δωμάτιο, που έχει γίνει η ζωή μας. Μπορεί να είναι μια γενναία απόφαση, μια συγκινητική παράσταση, μια επανεργοποίηση νόμου, η συλλογική (περίπου) καταδίκη ενός τύπου, που ορμά με το περίστροφό του στον αγωνιστικό χώρο. Καμιά φορά, όμως, αναρωτιόμαστε αν αυτές οι ρωγμές μας κάνουν καλό ή όχι. Αν η έκθεση στην υγεία και στον πολιτισμό έχει θετικό αντίκτυπο πάνω μας και μας ενεργοποιεί, για να κάνουμε χώρο για περισσότερο φως ή απλώς αναζωπυρώνει τη χαμένη μας ελπίδα για λίγο, μας ξεγελά ότι μπορούμε να περιμένουμε καλύτερες μέρες και μετά μας ματαιώνει, καθώς τελικά δε μείναμε πολλοί που αντέχουμε το φως και το αποζητάμε. Συνηθίσαμε στα σκοτάδια. Τ.Τ.

Ένα απέραντο γήπεδο ποδοσφαίρου
Σκεφτείτε το. Πόσα πράγματα λέμε τα τελευταία δέκα χρόνια ότι πρέπει να αλλάξουμε στην κοινωνία, στην καθημερινότητα, στο πορτοφόλι μας, στη νοοτροπία μας, στο ποδόσφαιρο, στο σχολείο, στο σπίτι. Και πόσα απ’ αυτά καταφέρνουμε τελικά να αλλάξουμε. Ελάχιστα. Αλλιώς, θα είχαμε φτάσει κάπου. Αντ΄αυτού, εξακολουθούμε να είμαστε ένα απέραντο γήπεδο ποδοσφαίρου, όπου μια χούφτα οπαδών κάνει κουμάντο και απολαμβάνει ασυλία έναντι όλων των υπολοίπων και όπου, όταν τα πράγματα δε γίνονται όπως τα θέλουν ή τα έχουν μάθει οι ελάχιστοι, μπουκάρουν στον αγωνιστικό χώρο να ζητήσουν τα ρέστα. Κι εμείς; Εμείς –αν είμαστε με το μέρος όσων κάνουν επεισόδια- τα αναβαπτίζουμε σε δικαιολογημένη διαμαρτυρία και νομιμοποιημένη βία, αν όχι, πεταγόμαστε για λίγο από τις καρέκλες μας, καταδικάζουμε το γεγονός έξαλλοι και επιστρέφουμε βιαστικά στο λαγούμι μας, γιατί –είπαμε- το πολύ φως ενοχλεί τα κλειστά μας μάτια, που συνήθισαν το σκοτάδι.
Τ.Τ.

Το κακό δεν αργεί να γίνει
Έξω από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της πόλης, μετά τη γέφυρα, υπάρχει στάση λεωφορείων για όσους θέλουν να επιστρέψουν στην πόλη και δε διαθέτουν αυτοκίνητο. Στο σημείο, μια πινακίδα, αρκετά ψηλά τοποθετημένη, ενημερώνει το κοινό ότι εκεί υπάρχει μπάρα αναπήρων κι άλλη μία –χαμηλότερα- δείχνει ότι υπάρχει διάβαση πεζών. Σ’ αυτή τη δεύτερη χτύπησε αναγνώστρια της εφημερίδας, μετά την επίσκεψή της στο νοσοκομείο της πόλης, στην προσπάθειά της να μπει στο λεωφορείο, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στο νοσοκομείο, για να της ράψουν την πληγή στο μέτωπο. Δε λέμε ότι δεν πρέπει να προσέχουμε κι εμείς οι πολίτες ή ότι δεν είναι απαραίτητη η τοποθέτηση πινακίδων. Εκείνο που λέμε είναι ότι οφείλουν να έχουν απόσταση ασφαλείας από το έδαφος και τον πολίτη, γιατί το κακό δεν αργεί να γίνει (και να ξαναγίνει).
Τ.Τ.

Κατάρρευση
Δε χρειάζονται τα μνημόνια για να καταρρεύσει μια χώρα. Δε χρειάζεται καν μια τυπική χρεοκοπία. Κι αυτό γιατί των μνημονίων και της χρεοκοπίας έχει προηγηθεί η κατάρρευση σε επίπεδο θεσμών. Αυτή δίνει το σύνθημα και τα άλλα αποτελούν τα συμπτώματα. Η κατάρρευση των θεσμών είναι η νόσος. Το φαινόμενο Σαββίδη είναι το σύμπτωμα. Και αν είναι κάτι που προσπαθεί να σώσει η κυβέρνηση, είναι ακριβώς αυτό: το σύμπτωμα Σαββίδη. Τον εκλεκτό επιχειρηματία, τον «λαγό» στη διαδικασία των τηλεοπτικών αδειών, τον χαλίφη της Θεσσαλονίκης. Και για τον σκοπό αυτό, θα πληρώσουν τη νύφη όλες οι ομάδες. Η λογική είναι πως αν είναι να πάθει ζημιά ο χαλίφης μας, να πάθουν όλοι. Να πάθουν και ομάδες, που δεν έχουν καμιά σχέση με κουμπούρια και επεισόδια. Πάντως, άλλον πρόεδρο να μπαίνει με κουμπούρι σε γήπεδο δεν είδαμε.
Π.Ζ.


Ενισχύονται οι δεσμοί
Για μια ακόμη φορά, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, επισκέπτεται την περιοχή μας αξιωματούχος των ΗΠΑ. Πριν ένα χρόνο περίπου, την πόλη επισκέφθηκε ο μορφωτικός ακόλουθος της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, ενώ αύριο Πέμπτη θα βρεθεί στα Γιάννενα, για τέσσερις ημέρες, ο αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ. Ο αμερικάνος πρέσβης θα συναντηθεί με τον δήμαρχο Θ. Μπέγκα και τον αντιδήμαρχο Π. Κολόκα, με τον οποίο θα επισκεφθεί και το Κέντρο Υποδοχής Προσφύγων «Αγία Ελένη» προκειμένου να δει τον τρόπο που λειτουργεί.
Γ.Χ.


Παιδικές χαρές
Καλοδεχούμενος ο «ΦιλόΔημος» και τα χρήματα που φέρνει για μηχανήματα έργων, παρεμβάσεις στα σχολεία και από χθες και για παιδικές χαρές. Το κακό είναι πως χρήματα –τελικά- όλο και βρίσκονται, αλλά έργα δε βλέπουμε να γίνονται στον βαθμό που φαίνεται να μας το επιτρέπουν οι οικονομικές μας δυνατότητες. Εκείνο το σχέδιο, για παράδειγμα, του δήμου Ιωαννιτών για την αναβάθμιση των παιδικών χαρών, πότε θα ολοκληρωθεί, για να έχουμε το καλό ρώτημα; Πόσες από τις παιδικές χαρές που περιελάμβανε το πρόγραμμα ανακατασκευής, αναβάθμισης και πιστοποίησης 50 ανοιχτών παιδικών χαρών έχουν ολοκληρωθεί μέχρι σήμερα, ενάμιση σχεδόν χρόνο μετά; Εκτός κι αν το έργο τελείωσε, αλλά στον δήμο Ιωαννιτών επέλεξαν από σεμνότητα να μην το παρουσιάσουν.
Α.Τ.

Εύκολες εξαγγελίες
Αν έχει έναν σημαντικό αντίπαλο αυτή η δημοτική αρχή, είναι οι εύκολες εξαγγελίες της. Το να βάζεις στόχους δεν είναι κακό, αλλά όταν ορίζεις χρονοδιαγράμματα και μιλάς για κάτι με βεβαιότητα, όταν τελικά δεν το πράττεις, καταλήγεις να είσαι ασυνεπής και ανακόλουθος. Κι αυτό συμβαίνει με τη σημερινή δημοτική αρχή. Τα θυμάστε εκείνα τα κοινόχρηστα ποδήλατα; Αρχές Νοεμβρίου ήταν όταν ο δήμος ανακοίνωνε την απόσυρσή τους, προκειμένου να εκτελεστούν οι απαραίτητες εργασίες συνολικής αναβάθμισης του συστήματος και να βελτιωθούν οι όροι εξυπηρέτησης των κατοίκων αλλά και των επισκεπτών στην πόλη των Ιωαννίνων. Δεν έμενε, όμως, εκεί, αλλά έλεγε πως σε δύο μήνες, η πόλη θα διαθέτει ένα πιο σύγχρονο, περισσότερο λειτουργικό σύστημα κοινόχρηστων ποδηλάτων, το οποίο θα διευκολύνει την κυκλοφορία και θα προωθεί την πράσινη ανάπτυξη και τη βιώσιμη κινητικότητα. Έχουν περάσει 4,5 μήνες από τότε και τα ποδήλατα είναι άφαντα.
Α.Τ.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

22.06.18 | Κυρία διευθύντρια,

Μπράβο και πάλι στον δήµο Ιωαννιτών για την πρωτοβουλία, που αναδείξαµε µε τη σηµερινή φωτογραφία...

21.06.18 | Καφές με το όχημα δίπλα

Μια εύλογη απορία των κατοίκων, αλλά και των περαστικών που τυχαίνει να διασχίσουν την οδό Κουγκίου...

20.06.18 | Ένα μικρό ταξίδι

Όταν ξεκινάς ένα ταξίδι, ξέρεις τον προορισμό, τι πρέπει να βάλεις στις αποσκευές σου, τι να...

19.06.18 | Στο δάσος Φρόντζου

Χθες, παρά τη δροσερή βροχή που είχε νοτίσει τη γη, αρκετοί ήταν εκείνοι οι συμπολίτες μας που...

16.06.18 | Και δεν συμμαζεύεται

Η σκέψη μας αυτές τις τελευταίες μέρες βρίσκεται -για ακόμη μια φορά– κοντά σε όλους εκείνους τους...

15.06.18 | Ηθοποιός σημαίνει φως

Πώς θα καταφέρουμε να αγαπήσουν οι μαθητές μας το θέατρο; Ήταν μια ερώτηση που συχνά απευθύναμε...

14.06.18 | Μια βράβευση χωρίς τους… βραβευθέντες

Θυμόμαστε, όταν ήμασταν πιτσιρίκια, μια συμμαθήτριά μας, που σε μια λαχειοφόρο αγορά είχε κερδίσει...

13.06.18 | Η εικόνα μας

Θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει τη συμπεριφορά διπρόσωπη, τη στιγμή που διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά...