Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018
|

Εύ αγωνίζεσθαι

Δεν ήταν η καταλληλότερη μέρα η Κυριακή -ανήμερα της γιορτής του- για να παρουσιαστεί ένα ιδιαίτερο πόνημα, όπως ήταν αυτό του Γιάννη Οικονόμου. Όμως, εκείνοι που ήθελαν να τον ακούσουν, να τον δουν, να του σφίξουν το χέρι για το βιβλίο του, αλλά και για όλα όσα έχει προσφέρει στον αθλητισμό, ήταν εκεί παρόντες στην αίθουσα του πολιτιστικού χώρου «Δημήτρης Χατζής» στα παλιά σφαγεία αυτό το απόγευμα. Κι ήταν πολύ ενδιαφέροντα όσα ειπώθηκαν από τον ίδιο, από τους προπονητές που ήταν στο πάνελ, αλλά και από τους συμπολίτες μας, που αποτέλεσαν αυτό το θερμό κοινό, κι ας ήταν το θέμα εξειδικευμένο. Με τη συμμετοχή τους στον διάλογο που ακολούθησε, οι Γιαννιώτες ήθελαν κι άλλο, κι άλλο. Κι όλοι μιλούσαν στο τέλος για σοβαρό, καθαρό αθλητισμό. Συγκινητική αναφορά

«Πρωταθλητής είναι εκείνος που σηκώνεται, όταν δεν μπορεί…».
Τζακ Ντέμπσι


Το έργο του Γιάννη Οικονόμου το γνωρίζουν όσοι ασχολούνται με τον αθλητισμό στα Γιάννενα, αλλά και σε πανελλήνιο επίπεδο. Αυτό το παιδί, που ξεκίνησε από το Λουζέτσι κι έφτασε στα πέρατα του κόσμου για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, είναι παράδειγμα προς μίμηση για τα νέα παιδιά. Δεκαεπτά χρόνια εθελοντικής προσφοράς είναι, επίσης, ένα πανελλήνιο ρεκόρ και γι’ αυτό μόνο του αξίζουν έπαινοι. Έχουμε προσωπικά μια ιδιαίτερη ευαισθησία ως προς τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Κι ο Γιάννης στάθηκε δίπλα σ’ αυτούς, διδάσκοντας αθλητισμό και ήθος, και διδασκόμενος από αυτούς, όπως ο ίδιος χαρακτηριστικά ανέφερε. Υπενθυμίζοντας στον λόγο του την κινέζικη παροιμία «όταν λυπόμουν που δεν έχω παπούτσια να φορέσω, σκέφθηκα εκείνον που δεν έχει πόδια», μίλησε για τους κωφούς και βαρήκοους που προπονεί, και για άλλα άτομα με ειδικές ικανότητες, που τον όπλισαν με χαρίσματα. Μάλιστα, έμαθε ακόμη και τη νοηματική γλώσσα για να μπορέσει να τους κάνει να αγαπήσουν περισσότερο αυτό που ο ίδιος αγαπούσε με πάθος, να «ακούσουν» και τον εθνικό ύμνο στο βάθρο, όταν ανεβούν.

Βουτιά στο παρελθόν

«Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι, που κουβαλούν τις ιδέες κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλά».
Νίκος Καζαντζάκης

Μαζευτήκαμε δέκα-δώδεκα άτομα, φίλοι και γνωστοί μεταξύ μας, με πρωτοβουλία του εορταζόμενου Γιάννη Ρούκα, για να απολαύσουμε μια βραδιά γιορταστική. Ο οικοδεσπότης, γνωστός τοις πάσι για τη ζωντάνια του, έκανε την Κυριακή μας όμορφη και απολαυστική, σαν εκείνες τις εκπομπές του για τα Γιάννενα, που κάποτε όλοι μας αγαπήσαμε πολύ. Πήρε αγκαζέ τους ωραίους μουσικούς του, τρεις φτωχούς πλην τίμιους μεροκαματιάρηδες, κι εκείνοι έκαναν το παν για να ευχαριστήσουν τον φίλο τους, που είναι και γείτονάς τους και «περιστεράς». Αλλά εμείς, οι δυο-τρεις καλουτσινοί, απομείναμε να θυμούμαστε το Τζαμί, τα Πλατανάκια, τον Ακραίο και τους ανθρώπους της συνοικίας μας, βοηθούντος και του Γιάννη σ’ αυτή τη μεγαλειώδη βουτιά μας στο παρελθόν.

Παρών κι ο… Δον Καμίλο
Στην ομήγυρη ένας καθηγητής της ιατρικής, ο γνωστός Αλέκος Δρόσος, και πιο πέρα ένας καλός οδοντοτεχνίτης, κι ένας ορθοπεδικός, μια δασκάλα και μια αρχιτεκτόνισσα, κι ένας μαρμαράς, όλα τα επαγγέλματα σε τούτο το τραπέζι και οι εκπρόσωποι όλων των κοινωνικών ομάδων. Απέναντί μου ένας Δον Καμίλο απίστευτος, που δε θα τον ξεχάσει το γιαννιώτικο κοινό στην ομώνυμη θεατρική παράσταση του δημοτικού του θεάτρου, που μιλά κι αυτό το βράδυ με τη φωνή της συνειδήσεώς του, όπως πάντα, ο αγαπητός Μιχάλης Μπίζιος.
Και συμφωνούμε όλοι πως αν είχε ξεφύγει από τα στενά όρια αυτής της πόλης, ο καλός κωμικός ηθοποιός θα μεγαλουργούσε. Και σήμερα, μόνο με ειλικρινή λόγια μιλά για το θέατρό μας και για τα χρήματα που δεν υπάρχουν, για να προχωρήσει αυτό ένα βήμα μπροστά.

Από χώμα και νερό
«Τι να κάνω, τι να κάνω, αχ ο μαύρος θα πεθάνω…»
Τον συναντήσαμε στον δρόμο, χθες το μεσημέρι, στη γωνία Χαριλάου Τρικούπη και 28ης Οκτωβρίου, κι ήταν σαν να γεμίζαμε με όλη εκείνη τη συγκίνηση, αλλά και τη χαρά, που μας μεταδίδει όταν τον ακούμε ζωντανά είτε τραγουδά στο Stage, είτε μέσα από τους δίσκους του. «Καίγομαι και σιγολιώνω» και ο δικός μας Δημήτρης Υφαντής, με τον ιδιαίτερο τρόπο που προσεγγίζει την παραδοσιακή μας μουσική, ως και το ηπειρώτικο μοιρολόι, είναι μπροστά μας. Τον χαιρετάμε και τον ευχαριστούμε για τις μουσικές του, με τις οποίες μας ταξιδεύει. Κι εκείνος δέχεται, με το γνωστό σεμνό χαμόγελο, όσα του εκφράζουμε.

Αγίασμα σε κατσαρόλα
Από αυτή την ημέρα των Φώτων θα κρατήσω μια κατσαρόλα που προπορευόταν του σώματος του ανθρώπου, την οποία ήθελε ο ίδιος να γεμίσει με αγιασμένο νερό έξω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Η απληστία σε όλο της το μεγαλείο. Η κατσαρόλα, βέβαια, δεν ήταν τίποτα μπροστά στις δυο μπουκάλες -σύμφωνα με εκείνα που μας έλεγε άνθρωπός μας- που έφερνε κάποια κυρία για αγίασμα στο σπρωξίδι του Αρχιμανδρειού. Έλεος πιστοί μου, τι θα αγιάζατε με το νερό, όλη την πόλη; Όμως, φτάνει η «νταμζτάνα» για να καθαγιαστούμε;

Σκοτάδι στα Ναυτάκια
Το σκοτάδι που επικρατεί στο τρίγωνο του δρόμου, ο οποίος οδηγεί στην οδό Γιοσέφ Ελιγιά, είναι άνευ προηγουμένου. Δε βλέπει κανείς ούτε τη μύτη του. Καλά καμωμένα που ο δήμος αδιαφορεί, αλλά δε θα έπρεπε έναν ιδιαίτερο ζήλο να δείξουν οι ιδιοκτήτες των παρακείμενων μαγαζιών, ώστε να φωτιστεί το σημείο αυτό του δρόμου, για να προστατέψουν την πελατεία τους;

Δυο φορές κρίμα
Ήταν σκυμμένος πάνω από τη ζαρντινιέρα, έξω από το σχολείο Καπλάνειο, ο τάδε γεωπόνος και καθάριζε το μοσχομύριστο φύλλωμα του δυόσμου. Απομάκρυνε όλες τις γόπες που ήταν πάνω στο χώμα του, τις μασημένες τσιχλόφουσκες και τα χαρτιά περιτυλίγματος. Ύστερα, έκανε επανατροφοδότηση του χώματος, ανακατεύοντάς το με ένα μολύβι, για να προστατέψει το ωραίο πλούσιο αρωματικό φύλλωμα, που επιμένει να φουντώνει μέσα στον χειμώνα. Το αξιοσημείωτο ήταν πως μια από τις γόπες έφερνε πάνω της το αποτύπωμα γυναικείων χειλιών. Κρίμα και πάλι κρίμα!
 

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

19.07.18 | Η οροφή στο τσακίρ κέφι

Εμείς θα συμφωνήσουμε ότι υπάρχει κι αυτός ο τρόπος διασκέδασης και αυτός ο τύπος καλλιτέχνη, που...

18.07.18 | Η ύψιστη μορφή τέχνης

Να πούμε κι ένα το τελευταίο, με αφορμή τις Θεσμοφοριάζουσες, που δεν αφορά την παράσταση αυτή καθ’...

17.07.18 | Λες και ήταν χθες

Την περασμένη Παρασκευή το βράδυ πρεμιέρα για τις Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη. Στη Δωδώνη σαν...

14.07.18 | Σινεμά με παπαδίτσες

Είναι να επιλέξεις ποια ταινία επιθυμείς να δεις και αυτή την Τετάρτη, αν θέλεις να πας σινεμά....

13.07.18 | Οι υπερχειλισμένοι υπόγειοι κάδοι

Θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε πολλές από τις επόμενες φωτογραφίες ημέρας στην κατάσταση των υπόγειων...

12.07.18 | Στα σκουπίδια της Κέρκυρας η Ελλάδα...

Κλασική περίπτωση χυδαίου λαϊκισμού και των συνεπειών του αποτελεί η Κέρκυρα και το πρόβλημά της με...

11.07.18 | Οι άνθρωποι που αγαπούν το θέατρο

Έχουμε την τύχη στα Γιάννενα να ζούνε άνθρωποι, που πονάνε το θέατρο. Που το αγαπήσανε από μικρά...

10.07.18 | Ποδηλατόδρομοι και πεζοί

Την Κυριακή το βράδυ πολλοί ήταν οι περιπατητές στον παραλίμνιο. Άλλοι πήγαιναν τη βόλτα τους κι...