Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018
|
Ηπειρωτικός Αγών

Για το καλό μας 1

Όταν γράφουμε τα καλύτερα για το ΚΤΕΛ Ιωαννίνων, το εννοούμε και το κάνουμε μετά χαράς. Κι όταν στηλιτεύουμε τα άσχημα -πάντα χωρίς φόβο και πάθος- επίσης το εννοούμε. Και στις δυο περιπτώσεις, το κάνουμε για το καλό μας, που λέει και το τραγούδι του Μηλιώκα.

Γιατί εμείς οι πολίτες είμαστε που ταξιδεύουμε και θέλουμε να νιώθουμε ασφαλείς στη διάρκεια του ταξιδιού. Επαινούμε τα νέα παιδιά που επιλέγονται για να εργαστούν ως οδηγοί, γιατί, ως επί το πλείστον, είναι προσεκτικοί στην οδήγηση, έχουν όρεξη για δουλειά και σέβονται τον επιβάτη. Τι να πούμε για τον ευγενέστατο νεαρό οδηγό στο δρομολόγιο Πάτρα-Γιάννενα την Τρίτη το απόγευμα!  Αντίθετα, κάποιοι ηλικιωμένοι οδηγοί ναι μεν έχουν την πείρα, όμως η συμπεριφορά τους δε συνάδει με την εργασία την οποία έχουν αναλάβει να φέρουν εις πέρας. Θα πρέπει να τους γίνονται συστάσεις στην περίπτωση, για παράδειγμα, που καπνίζουν έστω στα κρυφά βγάζοντας το χέρι έξω από το παράθυρο. Το ζήσαμε κι αυτό σε άλλα δρομολόγια και αρκετές φορές.

Λ.Τ.

 

Για το καλό μας 2

Έξαλλοι ήταν οι επιβάτες με τον κάπως παλαιό  οδηγό του λεωφορείου στο δρομολόγιο της περασμένης Πέμπτης, που ξεκίνησε από την Αθήνα στις 11 το πρωί για να φτάσει στα Γιάννενα -μετά από πολλές στάσεις- στις 6 το απόγευμα. Και δεν ήταν οι στάσεις που τους ενόχλησαν τόσο, όσο η συμπεριφορά του οδηγού, ο οποίος βρισκόταν συνεχώς σε συνομιλία στο κινητό του, σε τέτοια συχνότητα και ένταση, που έμαθαν και το όνομα της κυρίας στην οποία απευθυνόταν. Εκτός αυτού, όλο και κάτι έκανε συγχρόνως, ψάχνοντας και ανακατεύοντας έγγραφα δίπλα του. Όταν είσαι στο τιμόνι, είναι απαγορευτικό το κινητό και η προσήλωση πρέπει να είναι ολοκληρωτικά στην οδήγηση, αλλιώς δημιουργείται ανασφάλεια στους επιβάτες, μας έλεγε αναγνώστης που ταξίδευε με αυτό το λεωφορείο. Τα σωστό βέβαια ήταν να πάει ο ίδιος διακριτικά κοντά στον οδηγό και να του το πει, μεταφέροντας και την άποψη των άλλων συνεπιβατών του. Αλλά δεν το έκανε. Όμως ας γίνει  το σχόλιο αυτό ένα καλό μάθημα για όλους όσους αναλαμβάνουν την ευθύνη να μεταφέρουν επιβάτες.

Λ.Τ

.

Στη Μηλιά Μετσόβου

Στη Μηλιά Μετσόβου νιώθεις τον καιρό και την αγριότητά του. Ακόμη και μέσα στα σπίτια ακούς τη βροχή, που φέρνει ο δυνατός αέρας, να σκάει πάνω στους τσίγκους. Το κρύο είναι τσουχτερό και τα καλντερίμια παγωμένα. Την ίδια στιγμή, διαπιστώνεις πόσοι εξοικειωμένοι είναι οι κάτοικοι του χωριού με όλο αυτό. Κατεβαίνουν βιαστικά τα στενά, δίχως να κρατιούνται από τα κάγκελα που βρίσκονται στη μια πλευρά του δρόμου, τα παιδιά τρέχουν πάνω κάτω, χωρίς την παραμικρή επίβλεψη από τους γονείς τους, οι μεγάλοι φορούν τα καλά τους και κατεβαίνουν σε ένα από τα τρία καφενεία το βράδυ της επομένης της Πρωτοχρονιάς, για να γλεντήσουν με κλαρίνα και βιολιά. Κι ας έχει πένθος όλο το χωριό, γιατί πέρσι χάσανε νέα κοπέλα. Τα βήματά τους σέρνονται πάνω στο πάτωμα και ίσα που σηκώνουν το πόδι κάθε φορά, που το απαιτεί η μουσική περίσταση. Ο καημός τους αποτυπώνεται στα βαριά κι ασήκωτα κορμιά τους, που προτάσσουν, ωστόσο, περήφανα το στήθος τους, γιατί αντέχουν και μάθανε ακόμη και τον πόνο τους να κάνουνε τραγούδι.

Στη Μηλιά Μετσόβου θαρρείς ότι ο χρόνος έχει σταματήσει σε μια εποχή, που όλα ήταν πιο απλά, ελάχιστα επιτηδευμένα κι ο λόγος των ανθρώπων έβγαινε μέσα από την ψυχή τους, αληθινός, καθαρός, ντόμπρος. Ακόμη και στα αστεία πειράγματα που ανταλλάσουν μεταξύ τους, όταν μασκαρεύονται την πρώτη μέρα του χρόνου και φέρνουν γύρα σε όλο το χωριό και τα σπίτια του, υπάρχει μια πρωτόγνωρη ζεστασιά, που αψηφά το κρύο, τον αέρα και το χιόνι.

Είναι κρίμα, που σ’ αυτή την αφοπλιστικά όμορφη γωνιά τούτου του τόπου δεν υπάρχει ούτε ένας ξενώνας για τους επισκέπτες, που θα ήθελαν να διανυκτερεύσουν εκεί, χειμώνα – καλοκαίρι. Ελπίζουμε σύντομα κάποιος να ενδιαφερθεί να λειτουργήσει το ήδη υπάρχον ξενοδοχείο ή να φτιάξει ένα άλλο, καινούριο.

Τ.Τ.

 

Προς τι η μυστικότητα;

Αντιλαμβανόμαστε τους λόγους που ο πρύτανης του πανεπιστημίου Ιωαννίνων Γιώργος Καψάλης δε θέλησε να αποκαλύψει το περιεχόμενο του πορίσματος της Επιτροπής, που συστάθηκε για τον ενιαίο χώρο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ήπειρο, από τη στιγμή που δεν ήταν εξουσιοδοτημένος. Αυτό που δεν αντιλαμβανόμαστε, είναι γιατί η Επιτροπή δε φρόντισε να δημοσιοποιήσει το πόρισμά της, που ήδη βρίσκεται στα χέρια του υπουργού Παιδείας, ώστε όλοι να γνωρίζουν τι προτάθηκε και τι αλλαγές θα επιφέρει ο υπουργός, ώστε να αξιολογήσουμε και κατά το πόσο σέβεται τη διαδικασία ή θα υποκύψει σε πολιτικές πιέσεις, που σίγουρα υπάρχουν ή θα υπάρξουν.

Α.Τ.

 

Μια αξιέπαινη πρωτιά

Ευτυχώς μας βγάζουν «ασπροπρόσωπους» οι μαθητές στο θέμα της ανακύκλωσης, γιατί οι μεγάλοι συνηθίζουμε μόνο να γκρινιάζουμε για το τέλος σακούλας, για τους κάδους, για πολλά και διάφορα… Ακόμη πιο σημαντικό και ελπιδοφόρο είναι ότι πλέον τα σχολεία των Ιωαννίνων όχι μόνο συμμετέχουν, αλλά πρωτεύουν στους διαγωνισμούς που γίνονται αναφορικά με την ανακύκλωση. Βέβαια, το γεγονός ότι οι μαθητές ενός μόνο τμήματος του 10ου Γυμνασίου συγκέντρωσαν σχεδόν μισό εκατομμύριο ανακυκλώσιμες συσκευασίες σε δύο μήνες, θα πρέπει μάλλον να μας βάλει σε σκέψεις για το πώς το κατάφεραν και, ίσως, να αναζητήσουμε σε αυτούς την… τεχνογνωσία, για να τη μεταφέρουμε στις υπηρεσίες του δήμου και σε όλα τα νοικοκυριά. Ελπίζουμε, τουλάχιστον, η εκδρομή στο Ροβανιέμι που κέρδισαν, να μην εμπίπτει στις «απαγορευμένες» και να τη χαρούν όλοι οι μαθητές, που κατέβαλαν τόσο κόπο και επέδειξαν τέτοια βούληση.

Γ.Χ.

 

Τα μικρά χαλάνε την εικόνα

 

Είναι κρίμα για τα νοσοκομεία της πόλης να έχουν από τις καλύτερες κτιριακές υποδομές της χώρας και ιατρικό εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, να διαθέτουν γιατρούς υψηλού κύρους και προσωπικό που κάνει με αυτοθυσία τη δουλειά του, αλλά η εικόνα να χαλάει στα μικρά. Όπως όταν αντί να δέσουν το μπράτσο του ασθενή με το γνωστό λάστιχο για να του πάρουν αίμα, βλέπει να αυτοσχεδιάζουν οι νοσηλευτές κάνοντας χρήση των ελαστικών γαντιών τους, ή ακούει τον υπάλληλο του ενός τμήματος να ζητάει δανεικά υλικά από άλλη κλινική, προσφέροντας ακόμη και ανταλλάγματα.

Α.Τ.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

20.01.18 | Γκρεμίζουμε. Μόνο.

Τι κάνουμε, λοιπόν, όταν δε μας αρέσει ένα έργο τέχνης; Όταν το κρίνουμε ανάρμοστο για την ηθική...

19.01.18 | Ο Έλληνας θέλει φοβέρα

Χθες το μεσημέρι γίναμε αυτόπτες μάρτυρες του εξής περιστατικού. Ένας οδηγός αυτοκινήτου έτρεχε με...

18.01.18 | Η μικρή μας χώρα

Κάποτε -όχι πολύ πίσω στον χρόνο- για να προγραμματίσει κανείς ταξίδι από τα Γιάννενα στην...

17.01.18 | Ένα Σαββατοκύριακο ακόμη

Είμαστε κι εμείς, που δεν προλάβαμε να πάμε να δούμε την κατά γενική ομολογία (όπου βρεθούμε και...

16.01.18 | Ένα πολύβουο πλήθος

Έναν άλλον κόσμο συναντήσαμε στο παραλίμνιο ψυχαγωγικό πάρκο το Σάββατο το βράδυ. Έναν παιδόκοσμο...

13.01.18 | «Παν ποθητόν»

Μπορεί πολλές γιαννιώτικες εκφράσεις να μην ακούσθηκαν, αλλά κατά κόρον ακούσαμε την έκφραση «παν...

12.01.18 | Χωρίς τσιγάρο

Η πρωτοβουλία της Λέσχης Γαστρονομίας Ηπείρου να δημοσιεύει τα καταστήματα όπου επιτρέπεται… ο...

11.01.18 | Το πανόραμα των σκιών του ρολογιού

Κάθε φορά που η εφημερίδα φιλοξενεί μια σημαντική έρευνα, που επιστρέφει σε μια ολόκληρη εποχή και...